คำสัญญาลูกผู้ชาย

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบเขม่าเวทมนตร์ยังคงลอยวนอยู่ในห้องทำงานใต้ดินของศาสตราจารย์ไอรีน "ทำได้ดีมาก... คาร์ล ลูกชายของวอล์คเกอร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท แสงตะเกียงเวทมนตร์กะพริบไหววูบราวกับลมหายใจที่กำลังจะขาดหุบ ความกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างของบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เงาดำทอดทับลงบนกองตำราอักขระโบราณที่กระจัดกระจาย บรรยากาศรอบตัวบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ล วอล์คเกอร์ ไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มือขวาของเขาจับด้ามดาบฝึกหัดที่เหน็บอยู่ข้างเอวไว้แน่น สัมผัสความเย็นเฉียบของโลหะช่วยดึงสติให้เขากลับมาสู่ความเป็นจริง ความเฉียบคมในแววตาของเด็กหนุ่มฉายแววครุ่นคิด สมองส่วนลึกประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็วตามแบบฉบับของอัศวินผู้ฝึกฝนทั้งร่างกายและจิตใจ บุคคลเบื้องหน้านี้ไม่ใช่ศัตรูธรรมดา แรงกดดันระดับนี้เทียบเท่ากับอาจารย์อาวุโสในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ แต่วิธีการซ่อนเร้นไอเวทมนตร์กลับมืดมนและอันตรายยิ่งกว่า "คุณรู้ชื่อพ่อของผม... และดูเหมือนจะรู้ด้วยว่าผมกำลังตามหาอะไร" คาร์ลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทแต่ทรงพลัง แฝงไว้ด้วยความระแวดระวังอย่างเต็มเปี่ยม "ในเมื่อบุกเข้ามาถึงเขตหวงห้ามของศาสตราจารย์ไอรีนได้ แสดงว่าเป้าหมายของคุณไม่ใช่แค่การมาทักทายเด็กฝึกหัดอย่างผมสินะครับ" ใต้ฮู้ดสีดำนั้นส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเชิงชื่นชม "สมกับที่เป็นสายเลือดของวอล์คเกอร์จริงๆ สายตานั่น... ท่าทีที่เยือกเย็นในยามวิกฤต ช่างน่าคิดถึงเสียจริง น่าเสียดายที่เขาเลือกเดินในเส้นทางที่ผิดพลาด จนต้องจบชีวิตลงอย่างไร้ค่าในห้องทดลองนี้เมื่อสี่ปีก่อน..." คำพูดนั้นสะั่นสะเทือนหัวใจของคาร์ลโดยตรง ปมในใจเกี่ยวกับการตายอันปริศนาของพ่อถูกสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งโดยอัตโนมัติ แต่ก่อนที่คาร์ลจะทันได้ชักดาบออกมารับมือ ประตูห้องลับด้านในก็เปิดผางออกอย่างแรง "คาร์ล! ถอยออกมา!" เสียงหวานที่คุ้นเคยเอ่ยเตือนด้วยความร้อนรน ไอรีน ดราคูล ก้าวออกมาจากห้องเก็บคัมภีร์ลับ สภาพของศาสตราจารย์สาวดูเหนื่อยล้า เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่งที่มักจะเยชาบ บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีไพลินจ้องมองไปยังร่างใต้ฮู้ดด้วยความเกรี้ยวกราด "ไอรีน..." ร่างปริศนาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ในที่สุดก็ยอมโผล่หัวออกมาจากรังหนูแล้วสินะ เจ้าของคนปัจจุบันของบันทึกแห่งพันธสัญญา คิดเหรอว่าซ่อนมันไว้ใต้ชั้นหนังสือเวทมนตร์พวกนี้แล้วฉันจะหาไม่เจอ" "ที่นี่คือเขตกองอำนวยการสถาบันเวทมนตร์ ถ้าเจ้าหน้าที่หอคอยกลางรู้ว่าแกบุกรุกเข้ามา..." ไอรีนพยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคง พร้อมกับร่ายอักขระป้องกันสีฟ้าอ่อนขึ้นที่ปลายนิ้ว "เจ้าหน้าที่งั้นเหรอ? ฮ่าๆๆๆ..." เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นอีกครั้ง "คิดว่าคนพวกนั้นยังเชื่อใจเธอกisรึไง ไอรีน? ข้อมูลเกี่ยวกับงานวิจัยต้องห้ามที่เธอแอบซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผย และไม่ช้าก็เร็ว เธอก็จะต้องชะตากรรมเดียวกับไอ้อัศวินโง่เง่านั่น... พ่อของเด็กคนนี้ยังไงล่ะ!" สิ้นเสียงนั้น ร่างในชุดฮู้ดก็สะบัดมือขวา เกิดเป็นคลื่นพลังความมืดพุ่งเข้าใส่ชั้นหนังสือโบราณจนพังทลายลงมา เสียงไม้แตกหักและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แรงกระแทกส่งผลให้ไอรีนเสียหลักเซถอยหลัง เนื่องจากพลังเวทของเธอกำลังถูกสูบCสียไปกับการปกป้องบันทึกเล่มสำคัญในห้องลับ "ระวังครับ!" คาร์ลพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนของอาจารย์สาวไว้ทันท่วงที แรงปะทะจากคลื่นพลังทำให้ทั้งคู่กระเด็นหลบเศษซากปรักหักพังได้อย่างเฉียดฉิว เด็กหนุ่มโอบประคองร่างของไอรีนไว้ในอ้อมแขน กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์และหนังสือเก่าลอยแตะจมูก ทว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ไม่มีเวลาให้หวั่นไหวกับความใกล้ชิดแม้แต่น้อย ไอรีนเงยหน้าขึ้นมองลูกศิษย์หนุ่ม ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคงของคาร์ล ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง "คาร์ล... เธอ..." ไอรีนพึมพำ "ผมบอกแล้วไงครับว่าผมจะสืบเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด" คาร์ลกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาดึงไอรีนให้หลบอยู่ด้านหลังของตนเองอย่างปกป้อง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน "และผมไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายอาจารย์... หรือมาดูถูกความตั้งใจของพ่อผมเด็ดขาด" ผู้บุกรุกใต้ฮู้ดหรี่ตามองเด็กหนุ่มที่ยืนขวางหน้า รอยยิ้มเย้ยหยันยังคงประดับอยู่บนใบหน้าภายใต้เงาหมวก "อัศวินไร้คมฝึกหัดอย่างแกเนี่ยนะ จะปกป้องใครได้? ดาบของแกไม่มีคมเวทมนตร์ ไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะแตะต้องสนามรบด้วยซ้ำ เป็นแค่เด็กน้อยที่วิ่งตามเงาของพ่อไปวันๆ!" คาร์ลสูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่าจุดอ่อนของตนคืออะไร การที่เขาไม่มีพลังเวทมนตร์บริสุทธิ์เหมือนคนอื่น ทำให้เขาถูกมองว่าเป็น "อัศวินไร้คม" มาโดยตลอด แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา การฝึกฝนร่างกายอย่างหนักหน่วง ระบบการเรียนรู้ที่สั่งสมประสบการณ์ และคำสอนของพ่อ ได้หล่อหลอมให้เขามีบางสิ่งที่เวทมนตร์ไม่อาจทดแทนได้ นั่นคือ "ไหวพริบ ความเด็ดเดี่ยว และสัญชาตญาณการเอาตัวรอด" เด็กหนุ่มค่อยๆ ชักดาบออกจากฝัก แม้ตัวใบดาบจะไร้ซึ่งประกายแสงเวทมนตร์อลังการเหมือนจอมเวททั่วไป แต่ผิวเหล็กสีเงินกลับสะท้อนแสงตะเกียงอย่างคมกริบ ความเงียบสงบแผ่ออกจากตัวของคาร์ล จนแม้แต่ผู้บุกรุกยังต้องชะงักไปชั่วขณะ "ดาบที่ไม่มีคมเวทมนตร์..." คาร์ลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงสะท้อนในจิตใจ "ไม่ได้แปลว่ามันจะฟันความจริงให้ปรากฏไม่ได้หรอกนะครับ" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยความตึงเครียด ไอรีนที่ยืนอยู่ด้านหลังมองแผ่นหลังกว้างของลูกศิษย์หนุ่ม ความรู้สึกอุ่นซ่านบางอย่างไหล rix เข้ามาในหัวใจที่เคยเหน็บหนาวและปิดตายมานานหลายปี ผู้ชายคนนี้... ลูกชายของวอล์คเกอร์ กำลังเติบโตเป็นอัศวินที่พึ่งพาได้จริงๆ ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คาร์ลกำลังจะพุ่งตัวออกไปเพื่อเปิดฉากปะทะ เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยในห้วงความคิดของเขาก็พุ่งวาบขึ้นมา พร้อมกับหน้าต่างระบบโปร่งแสงสีทองที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: เผชิญหน้ากับเป้าหมายระดับภัยคุกคาม S] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: ปกป้องศาสตราจารย์ไอรีนและรักษา 'บันทึกแห่งพันธสัญญา' จนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง] [คำเตือนจากระบบ: ผู้บุกรุกไม่ใช่บุคคลธรรมดา... บุคคลผู้นี้มีความเชื่อมโยงโดยตรงกับคำสั่งสังหารอัศวินวอล์คเกอร์เมื่อสี่ปีก่อน] [ตรวจพบร่องรอยพลังเวทปริศนา... กำลังเปิดใช้งานโหมดตอบโต้อัตโนมัติในอีก 3... 2...] คาร์ลชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาเบิกกว้างเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ไม่ใช่แค่คนรู้จัก... แต่ไอ้หมอนี่คือคนสั่งฆ่าพ่อของเขาเองอย่างนั้นเหรอ? ก่อนที่คาร์ลจะได้ทันคิดหาทางหนีทีไล่ เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากโถงทางเดินด้านนอก เสียงเกราะกระทบกันและเสียงตะโกนสั่งการของหน่วยรักษาความปลอดภัยหอคอยกลางกำลังใกล้เข้ามาทุกที แต่ทว่า... เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้มาจากทิศทางที่ควรจะเป็น และจังหวะก้าวเดินก็ผิดแปลกไปจากกฎระเบียบของสถาบันอย่างสิ้นเชิง ใต้ฮู้ดสีดำ ผู้บุกรุกไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับกัน... เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวกว่าเดิม "มาช้าเสียจริงนะ... หน่วยกวาดล้างเงาของท่านอธิการบดี" คาร์ลและไอรีนหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าพร้อมกัน ในความมืดสลัวของโถงทางเดิน เงาร่างนับสิบในชุดเกราะสีดำสนิทตราสัญลักษณ์ต้องห้ามก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าว พร้อมกับแสงดาบเวทมนตร์สีแดงฉานที่ส่องสว่างขึ้นในความมืด และคนที่เดินนำหน้าสุด... คือบุคคลที่ไอรีนไม่มีวันคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับอัศวินไร้คมคนนี้ด้วยกันนะครับ