ร่องรอยแห่งความล่มสลาย

เสียงโลหะกระทบกันครั้งเดียวในความมืด คมดาบเวทมนตร์สีแดงฉานไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อยยามที่มันถูกชักออกจากฝัก บรรยากาศภายในโถงทางเดินอักขระโบราณพลحะเปลี่ยนเป็นความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลขยับเท้าถอยหลังครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ มือขวาจับด้ามดาบไร้คมที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว สัมผัสเย็นเฉียบของด้ามเหล็กช่วยดึงสติให้เขายืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากเงาร่างเหล่านั้น "ไม่คิดเลยว่า... เราจะต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญในยามวิกาลเช่นนี้ครับ อาจารย์ไอรีน" คาร์ลเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเขาเรียบสนดดแต่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง สายตากวาดมองสำรวจชุดเกราะสีดำสนิทที่สลักตราสัญลักษณ์ต้องห้าม—ตราสัญลักษณ์ของ 'กองอัศวินโลหิตเงา' หน่วยรบพิเศษที่ถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นกบฏเมื่อสิบปีก่อน กองกำลังที่ควรจะถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นในสงครามครั้งใหญ่ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคาร์ลเต้นระรัวไม่ใช่ความน่ากลัวของชุดเกราะเหล่านั้น มันคือบุคคลที่ก้าวพ้นเงาสลัวออกมาเป็นคนสุดท้าย เงาร่างในชุดคลุมสีเงินยวดยอด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด แต่ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้น... ดวงตาที่คาร์ลคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ดวงตาที่เขาเคยคิดว่าหลับใหลไปตลอดกาลในกองเพลิงแห่งความล่มสลาย "ท่าน... พ่อ?" คาร์ลพึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจสะดุดกึก ความอบอุ่นที่เคยมีในความทรงจำถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง ไอรีน ดราคูล ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจอย่างที่ควรจะเป็น อาจารย์สาวก้าวขาขึ้นมาบังหน้าคาร์ลไว้เล็กน้อย แสงสีฟ้าอ่อนจากอักขระโบราณบนหลังมือของเธอสว่างวาบขึ้นพร้อมกับการร่ายเวทป้องกันชั้นสูง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววความเจ็บปวดและโกรธเกรี้ยวระคนกัน "เจ้าไม่ได้ตายในคืนนั้น... วาลเทอร์" ไอรีนเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "หรือพูดให้ถูก เจ้าเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างเพื่อเดินเข้าสู่เส้นทางนี้ตั้งแต่แรกต่างหาก" ชายผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับคาร์ล—วาลเทอร์ วอล์คเกอร์ อดีตศาสตราจารย์และอัศวินผู้กุมความลับของสถาบัน—แย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่คาร์ลเห็นในความฝันอันมืดมนซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ความตายไม่ใช่จุดจบหรอกนะไอรีน... มันเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของบทเรียนบทใหม่ต่างหาก ประวัติศาสตร์ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นด้วยความจริง แต่มันถูกเขียนขึ้นด้วยผู้ชนะ และพวกเรา... กำลังจะแก้ไขมัน" วาลเทอร์ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้แสงไฟจากคบเพลิง เผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกที่ลากผ่านดวงตาข้างขวา "รวมถึงการชำระสะงล้างความโง่เขลาของสถาบันแห่งนี้ด้วย" บรรยากาศในห้องโถงตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุด ระบบสนับสนุนในหัวของคาร์ลส่งเสียงเตือนถี่รัว ข้อมูลวิเคราะห์ความเสี่ยงระดับวิกฤตปรากฏขึ้นในห้วงความคิด: *[คำเตือน: ตรวจพบเป้าหมายอันตรายระดับ SSS จำนวน 1 ราย และระดับ A อีก 12 ราย โอกาสรอดชีวิตต่ำกว่า 5%]* คาร์ลสูดหายใจเข้าลึกๆ เขารู้ดีว่าลำพังฝีมือดาบกายภาพของตนในตอนนี้ไม่มีทางเทียบชั้นกับกองอัศวินโลหิตเงาได้ ทว่าในยามที่วิกฤตที่สุด สมองที่ผ่านการฝึกฝนและขัดเกลามาอย่างดีกลับทำงานด้วยความเร็วสูงสุด คาร์ลเหลือบมองผนังห้องโถงที่มีอักขระโบราณซึ่งไอรีนเพิ่งซ่อมแซมไปเมื่อช่วงหัวค่ำ *อักขระแห่งการสะท้อน... ถ้ากระตุ้นมันด้วยเวทมนตร์ธาตุแสงในมุมที่ถูกต้อง แรงกดดันจากเวทมนตร์ของพวกมันจะย้อนกลับเข้าตัว!* คาร์ลขยับตัวเข้าใกล้ไอรีน กระซิบเสียงเบาอย่างรวดเร็วแต่หนักแน่น "อาจารย์ครับ... ผมจะเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมันทางด้านซ้าย ใช้จังหวะที่พวกมันตั้งรับ เปิดใช้อักขระสะท้อนที่ผนังแถวที่สามนะครับ" ไอรีนเหลือบมองลูกศิษย์หนุ่มแวบหนึ่ง ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจระคนชื่นชมในความเยือกเย็นของเขา เธอพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าจะเปลี่ยนโชคชะตาได้ด้วยดาบที่ไร้คมงั้นหรือ?" วาลเทอร์เอ่ยเย้ยหยัน พร้อมกับโบกมือให้เหล่าอัศวินเงาพุ่งเข้ามา *ฉับ!* คาร์ลพุ่งทะยานออกไปข้างหน้า ดาบไร้คมในมือตวัดรับการโจมตีของดาบเวทมนตร์สีแดงฉานได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้แขนของเขาชาไปถึงหัวไหล่ แต่เขากัดฟันกรอด ใช้แรงเหวี่ยงหมุนตัวหลบคมดาบที่สอง พร้อมกับเตะตัดขาอัศวินเงาคนแรกให้เสียหลักล้มลง "ตอนนี้ครับ อาจารย์!" คาร์ลตะโกนสุดเสียง ไอรีนไม่รอช้า เธอสะบัดมือซัดพลังเวทอักขระโบราณเข้าใส่ผนังตามแผน แสงสว่างเจิดจ้าพลحะระเบิดขึ้นราวกับดวงอาทิตย์ย่อส่วน คลื่นพลังงานสีทองอร่ามสะท้อนกลับเข้าหากลุ่มอัศวินเงาอย่างรุนแรงจนร่างในชุดเกราะสีดำกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศคนละทาง ทว่า ท่ามกลางแสงสว่างจ้าและเสียงคำรามของแรงระเบิด วาลเทอร์กลับหายตัวไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย คาร์ลยืนหอบหายใจโยน ดาบในมือปักลงกับพื้นเพื่อพยุงร่าง ร่างกายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความเหนื่อยล้า แต่สายตายังคงกวาดมองไปรอบโถงทางเดินที่กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ก่อนที่ความเงียบนั้นจะถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างกะทันหัน—เสียงที่ไม่ได้มาจากภาระงานปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนพิเศษสีแดงฉานที่คาร์ลไม่เคยได้ยินมาก่อน *[ระบบตรวจพบความผิดปกติของรหัสพันธุกรรมเวทมนตร์: ตราสัญลักษณ์บนตัวของวาลเทอร์ วอล์คเกอร์ ตรงกับร่องรอยโบราณของ "ผู้สร้างศาสตราจารย์แห่งความมืด" ที่ถูกปิดตายในบันทึกหน้าสุดท้าย]* *[ภารกิจลับระดับ SSS อัปเดตอัตโนมัติ: ค้นหาความจริงเบื้องหลัง "การล่มสลายครั้งแรก" ก่อนที่สถาบันจะถูกทำลายจากภายในในอีก 72 ชั่วโมงข้างหน้า]* *[คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่คุณเพิ่งเผชิญหน้าเมื่อครู่... ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคาร์ลและอาจารย์ไอรีนในตอนนี้นะครับ