รอยแผลเป็นบนหัวใจ

กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานใต้ดินของหอคอยอักขระโบราณ แสงจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของศาสตราจารย์ไอรีน ดราคูล ที่ในยามนี้ดูเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ด้วยปลายนิ้วสัมผัส ความเงียบงันภายในห้องหนาแน่นเสียจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง คาร์ล วอล์คเกอร์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แผ่นหลังของเขายังคงรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบของตราสัญลักษณ์ปริศนาบนผิวหนังที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ระบบสนับสนุนในหัวของเขายังคงส่งเสียงเตือนเบาๆ เป็นระยะ ราวกับพยายามย้ำเตือนถึงภัยคุกคามระดับ SSS ที่กำลังคืบคลานเข้ามาในอีกเจ็ด十二ชั่วโมงข้างหน้า "เธอกำลังสงสัยใช่ไหมคาร์ล... ว่าทำไมรหัสพันธุกรรมเวทมนตร์ของเธอ ถึงตรงกับบันทึกหน้าสุดท้ายที่ถูกผนึกไว้เมื่อสิบปีก่อน" เสียงของไอรีนแหบพร่าเล็กน้อย เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสีไพลินคู่นั้นทอดมองลงไปยังสมุดบันทึกหนังสีดำสนิทเล่มหนาที่เปิดคาอยู่ สมุดเล่มที่พ่อของเขา—อดีตศาสตราจารย์วอร์คเกอร์เคยใช้มันเขียนบันทึกเรื่องราวทั้งหมดก่อนจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย คาร์ลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขากวาดสายตามองร่องรอยแผลเป็นจางๆ บริเวณข้อมือซ้ายของอาจารย์สาว แผลเป็นที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุจากการทดลองเวทมนตร์ผิดพลาด แต่ในยามนี้ เมื่อมองลึกลงไปผ่านมุมมองของระบบและสัญชาตญาณอัศวิน มันกลับมีรูปทรงคล้ายคลึงกับรอยแยกของศาสตราอย่างน่าประหลาด "ผมไม่ได้สงสัยแค่เรื่องนั้นครับอาจารย์..." คาร์ลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกหนึ่งก้าว "แต่ผมสงสัยว่า... ทำไมรอยแผลเป็นบนข้อมือของอาจารย์ ถึงมีร่องรอยพลังงานเดียวกับคนที่ทำลายล้างห้องทดลองของพ่อผมเมื่อคืนนี้" ไอรีนสะดุ้งเล็กน้อย ร่างเพรียวบางชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาเย็นชาที่เคยใช้สร้างกำแพงกั้นความรู้สึกกับเหล่านักเรียนในสถาบันบัดนี้พังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเจ็บปวดร้าวราญที่ถูกกักเก็บไว้มานานนับทศวรรษ รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เธอยื่นมือขวามาสัมผัสสันสมุดบันทึกเล่มนั้นแผ่วเบา "สิบปีก่อน... ที่นี่ไม่ใช่สถาบันเวทมนตร์ที่สงบสุขแบบนี้นะคาร์ล" ไอรีนเริ่มเล่า เสียงของเธอดังก้องกังวานอยู่ในความเงียบ "มันคือสนามรบ... สงครามระหว่างผู้ที่ต้องการใช้เวทมนตร์เพื่อยกระดับมนุษยชาติ กับกลุ่มคนที่เชื่อว่าพลังอันยิ่งใหญ่ควรถูกผูกขาดโดยผู้ที่ไร้หัวใจ และคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง ระหว่างอุดมการณ์ทั้งสองฝ่าย ก็คือพ่อของเธอ... และ 'เขาคนนั้น'" "เขาคนนั้น?" คาร์ลขมวดคิ้ว "หมายถึงใครครับ" "ผู้สร้างศาสตราจารย์แห่งความมืด... ตัวตนที่สถาบันพยายามลบชื่อออกจากหน้าประวัติศาสตร์" ไอรีนหลับตาลงช้าๆ หวนนึกถึงภาพความทรงจำสีเลือดที่เธอพยายามลืมเลือน "ในคืนที่หอคอยนี้ล่มสลายครั้งแรก พ่อของเธอไม่ได้หนีและไม่ได้ตายเพราะความประมาท แต่เขายอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อผนึก 'บางสิ่ง' ไว้ในร่างของเด็กชายคนหนึ่ง... เด็กชายที่มีรหัสพันธุกรรมเดียวกับเธอในตอนนี้" หัวใจของคาร์ลกระตุกวูบ ภาพความทรงจำในวัยเด็กแวบเข้ามาในหัว เสียงระเบิด เสียงกรีดร้อง และกลิ่นควันไฟ สัมผัสอุ่นจากมือของพ่อที่ผลักเขาให้ออกไปจากห้องทดลองในวินาทีสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะมอดไหม้ "เด็กชายคนนั้น... คือผมเองสินะครับ" คาร์ลเอ่ยถามโดยไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเข้าใจที่กระจ่างชัดขึ้นในใจ ไอรีนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่ม ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวของกันและกัน ปลายนิ้วเรียวยาวของอาจารย์สาวเอื้อมขึ้นแตะเบาๆ ที่บริเวณหน้าอกด้านซ้ายของเขา ตรงจุดที่ตราสัญลักษณ์ลึกลับกำลังเรืองแสงจางๆ ใต้ร่มผ้า "ใช่... พ่อของเธอไม่ได้ปกป้องแค่ตัวเธอคาร์ล แต่เขาส่งต่อภาระที่หนักหนาที่สุดในโลกใบนี้ให้เبيกแบกรับ" หยาดน้ำใสคลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่สวยของไอรีน แต่มันกลับไม่ร่วงหล่นลงมา "สิบปีที่ผ่านมา ฉันต้องทนเห็นสถาบันนี้ค่อยๆ เน่าเฟะจากภายใน คอยปกป้องความลับนี้โดยไม่มีใครเข้าใจ... จนกระทั่งเธอเติบโตขึ้นมาเป็นอัศวินที่ไร้คมดาบ แต่มีหัวใจที่แข็งแกร่งพอจะรับมือกับมันได้" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันผ่านการฝึกฝนและการต่อเคียงบ่าเคียงไหล่ บัดนี้หลอมรวมเข้ากับความลับอันดำมืดของอดีต กลายเป็นสายใยที่ตัดไม่ขาดระหว่างลูกศิษย์และอาจารย์ "อาจารย์ไม่ต้องแบกมันไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้วครับ" คาร์ลเอื้อมมือไปกุมทับมือเรียวที่วางอยู่บนหน้าอกของเขา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเด็กหนุ่มส่งผ่านไปยังร่างของหญิงสาว ทำให้แววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของเธอบรรเทาลง "ไม่ว่าอีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น... ผมในฐานะลูกชายของพ่อ และในฐานะอัศวินของที่นี่ จะอยู่เคียงข้างอาจารย์เองครับ" ไอรีนมองลึกลงไปในดวงตาที่มุ่งมั่นและจริงใจของเด็กหนุ่ม ริมฝีปากบางแย้มยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่คาร์ลเคยเห็นมา ทว่า ช่วงเวลาแห่งความซาบซึ้งนั้นกินเวลาได้เพียงไม่กี่ลมหายใจ... *[แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตหวงห้ามระดับสูงสุด! พลังงานเวทมนตร์ที่ไม่รู้จักกำลังพุ่งตรงมายังห้องทำงานใต้ดินในระยะ 300 เมตร]* *[คำเตือน: เกราะป้องกันหอคอยถูกเจาะ100% — ผู้บุกรุกไม่ใช่สิ่งมีชีวิต แต่คือ "เงา" ของอดีตศาสตราจารย์วอร์คเกอร์ที่ถูกควบคุมโดยสมบูรณ์!]* เสียงแจ้งเตือนเฉียบขาดดังขึ้นในโสตประสาทของคาร์ล พร้อมๆ กับที่ประตูเหล็กหนาหนักเบื้องหน้าค่อยๆ ถูกบดขยี้ด้วยแรงดันมหาศาลจากภายนอก ไอรีนชักดาบสั้นเวทมนตร์ออกมาจากข้างเอวทันที ดวงตาของเธอกลับมาคมกริบดั่งใบมีด "มันมาเร็วกว่าที่คิด..." ไอรีนกระซิบเสียงต่ำ "เตรียมตัวให้พร้อมคาร์ล คนที่ยืนอยู่หลังบานประตูนั้น... คือคนที่เธออยากเจอที่สุดในชีวิต แต่เขาไม่ใช่พ่อของเธออีกต่อไปแล้ว" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ * * *