ศัตรูในคราบมิตร

"นายคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรือไง คาร์ล" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากของ 'จูเลียน' ช่างบาดลึกและผิดเพี้ยนไปจากรอยยิ้มอบอุ่นที่เขาเคยใช้ตีสนิทกับคาร์ลมาตลอดหนึ่งเทอมเต็ม ในห้องสมุดลับใต้ดินของหอพักอักขระ แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความขี้เล่นเหมือนทุกวัน หากแต่ว่างเปล่าและเย็นชา ราวกับสัตว์ป่าที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ คาร์ล วอล์คเกอร์ ไม่ได้ขยับตัวถอยหลัง เขายังคงยืนนิ่งอยู่ในระยะประชิด มือขวาแนบอยู่กับด้ามจับของดาบฝึกหัดที่เหน็บไว้ข้างเอว ดวงตาสสีนิลคมกริบกวาดมองคราบหมึกสีดำที่ซึมอยู่บนกระดาษบันทึกโบราณ ซึ่งเป็นลายเส้นเดียวกับรอยประทับเวทมนตร์ที่ลักลอบส่งข้อมูลออกนอกสถาบันเมื่อสัปดาห์ก่อน "ฉันอุตส่าห์สงสัยพวกเด็กปีสามที่มาจากตระกูลขุนนางสายเหยี่ยว" คาร์ลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนก แม้ภายในหัวใจจะกำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง "แต่กลับกลายเป็นนาย... สมาชิกชมรมปรุงยาผู้เงียบขรึมและดูไม่มีพิษมีภัย คนที่ฉันเคยช่วยแบกตำราเวทมนตร์เล่มหนาเตอะเมื่อเดือนก่อน" "ความใจดีมันเป็นจุดอ่อนของอัศวินสายกายภาพแบบนายนี่นะ คาร์ล" จูเลียนก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว พร้อมกับที่ปลาย นิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ แสงสีม่วงเข้มก็พวยพุ่งขึ้นจากพื้นหอสมุด ก่อตัวเป็นค่ายกลเวทมนตร์ระดับกลางปิดตายเส้นทางเข้าออกทั้งหมด "นายคิดว่าพ่อของนายที่ตายไปในเหตุการณ์กวาดล้างเมื่อสิบปีก่อน เป็นฮีโร่ผู้เสียสละจริงๆ งั้นเหรอ? ฮึ... เขาแค่โง่ที่เลือกยืนอยู่ผิดฝั่งต่างหาก และถ้านายยังขุดคุ้ยเรื่องบันทึกของศาสตราจารย์ไอรีนต่อไป นายก็จะพบจุดจบแบบเดียวกัน" ชื่อของอาจารย์ไอรีนที่ถูกกล่าวถึง ทำให้กล้ามเนื้อบริเวณสันกรามของคาร์ลกระตุกวูบ ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับศาสตราจารย์สาวผู้เย็นชาไม่ได้เป็นเพียงแค่ศิษย์กับอาจารย์ แต่มีความไว้วางใจอันเปราะบางก่อตัวขึ้นท่ามกลางเงาปริศนาของสถาบัน การที่จูเลียนล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของบันทึกเล่มนั้น หมายความว่าสายลับของฝ่ายตรงข้ามไม่ได้มีแค่คนเดียว และพวกมันกำลังวางแผนเล่นงานไอรีนจากภายใน "ถอยไปซะ จูเลียน" คาร์ลเอ่ยเตือน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังกดดันจนอากาศรอบตัวราวกับหนักอึ้งขึ้น "ฉันไม่อยากใช้ดาบกับเพื่อนร่วมชั้น แต่ถ้าแกแตะต้องคนของสถาบัน... แกคิดผิดแล้วที่เลือกฉันเป็นเหยื่อ" "เพื่อนร่วมชั้นงั้นเหรอ?" จูเลียนแค่นหัวเราะ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยพลังเวทมนตร์ต้องห้าม "ในโลกของพวกเรา ไม่มีคำว่าเพื่อนหรอกคาร์ล มีแค่คนที่มีประโยชน์กับไม่มีประโยชน์เท่านั้น!" สิ้นเสียงคำราม จูเลียนสะบัดมือซัดลูกไฟสีดำเข้าใส่คาร์ลอย่างรวดเร็วและไร้ความปรานี *บรึ้ม!* แรงระเบิดทำให้ชั้นหนังสือโบราณสั่นสะเทือน ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่ร่างของคาร์ลกลับหายไปจากจุดเดิมอย่างไร้ร่องรอย ด้วยทักษะการเคลื่อนไหว "ก้าวอัศวินพเนจร" ที่ผ่านการฝึกฝนจนอยู่ในระดับสมบูรณ์แบบ ร่างของเด็กหนุ่มปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าจูเลียนในชั่วพริบตา พร้อมกับฝักดาบที่กระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ "อัก...!" จูเลียนสำลักออกมาเป็นคำโต เซถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและตกใจ ไม่คิดว่าการโจมตีทางกายภาพที่ไร้เวทมนตร์เสริมพลังของคาร์ลจะรุนแรงและรวดเร็วขนาดนี้ "นายเก่งเรื่องการใช้เวทมนตร์อำพรางตัวและส่งข่าวสาร จูเลียน" คาร์ลค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาทีละก้าวอย่างมั่นคง สายตาจับจ้องทุกอณูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย "แต่เรื่องการต่อประชิดตัว... นายมันอ่อนหัดสิ้นดี" จูเลียนกัดฟันกรอด มือสั่นเทารีบหยิบผลึกเวทมนตร์สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม มันคือระเบิดเวทมนตร์ฉุกเฉินที่เตรียมไว้ทำลายหลักฐาน รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสายลับหนุ่ม "แกคิดว่าแกชนะแล้วเหรอ คาร์ล? ดูข้างหลังแกสิ!" คาร์ลชะงักฝีเท้าเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินลับด้านบน พร้อมกับคบเพลิงของกองกำลังรักษาความปลอดภัยของสถาบันที่สาดส่องเข้ามา ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของคาร์ลกระตุกวูบไม่ใช่การมาถึงของหน่วยรักษาความปลอดภัย แต่เป็นร่างของใครบางคนที่ถูกมัดและสะบักสะบอมถูกโยนลงมาที่พื้นเบื้องหน้า ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำคุ้นตา เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยแต่ยังคงความสง่างาม แม้จะมีร่องรอยการต่อสู้และคราบเลือดที่มุมปาก "ไอรีน...!" คาร์ลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลืมความระแวดระวังที่มีต่อจูเลียนไปชั่วขณะ เขารีบพุ่งเข้าไปประคองร่างของศาสตราจารย์สาวผู้เย็นชาขึ้นมาอิงแอบไว้ ไอร้อนจากเวทมนตร์สะกดจิตยังคงหลงเหลืออยู่รอบตัวเธอ ไอรีนค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นมองหน้าคาร์ลด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความห่วงใย ความตกใจ และคำเตือนที่เอ่ยออกมาด้วยเสียงกระซิบอันแผ่วเบา "หนีไป... คาร์ล... มัน... ไม่ใช่แค่เรื่องของสายลับ..." ในจังหวะที่คาร์ลกำลังจะเอמהถามซักไซ้ จูเลียนที่ล้มอยู่บนพื้นก็ส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็นออกมาอีกครั้ง พร้อมกับเงาปริศนาขนาดใหญ่ที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังกองกำลังรักษาความปลอดภัย เงาสนั้นสวมชุดเกราะเหล็กสีดำสนิท ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากรูปกะโหลกอัศวิน และสิ่งที่ทำให้คาร์ลต้องหยุดหายใจ คือสัญลักษณ์ตราประจำตระกูลที่สลักอยู่บนโล่... มันคือตระกูลเดียวกับพ่อของเขาเอง [ระบบแจ้งเตือนภารกิจพิเศษระดับ SSS ทำงาน] [ตรวจพบบอสลับ: อัศวินแห่งเงาผู้ทรยศ - ผู้กุมความลับการตายของอดีตศาสตราจารย์วอล์คเกอร์] [เงื่อนไขพิเศษ: ปกป้องศาสตราจารย์ไอรีนและเอาตัวรอดจากวงล้อมภายใน 3 นาที] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของคาร์ลมาโดยตลอดนะครับ