ป่าแห่งความหลงลืม

"ถอยหลังไปสามก้าว... และอย่าแม้แต่จะหายใจแรงเกินไป" เสียงกระซิบของศาสตราจารย์ไอรีนเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว นิ้วเรียวยาวของเธอจรดลงบนหน้าปกบันทึกโบราณที่สั่นระริก แสงสีฟ้าจางๆ จากอักขระเวทส่องสะท้อนใบหน้าซีดเซียวของเธอในความมืดสลัวของป่าลึก บรรยากาศรอบตัวพวกเราเวลานี้ถูกกดทับด้วยม่านหมอกสีเทาหนาทึบที่บิดเบี้ยวจนมองไม่เห็นทางออกเบื้องหลัง เบื้องหน้าของเรา—ห่างออกไปเพียงไม่ถึงห้าก้าว เงาร่างมหมหึมาของอัศวินเกราะเหล็กขึ้นสนิมยังคงยืนตระหง่าน ดวงตาสีแดงฉานใต้หมวกเหล็กจ้องเขม็งมาที่คาร์ล รอยสลักตราสัญลักษณ์ 'อัศวินสีชาด' บนเกราะอกของมันสะท้อนแสงประหลาดราวกับมีชีวิต ชีพจรในขมับของคาร์ลเต้นระรัว ความทรงจำในวัยเด็กเกี่ยวกับผู้เป็นพ่อแวบเข้ามาในหัว แต่นี่ไม่ใช่เวลามาอาลัยอาวรณ์ เมื่อกลิ่นอายความตายเริ่มลอยคละคลุ้งมาตามลม "ศาสตราจารย์ครับ ตราสัญลักษณ์นั่น..." คาร์ลเอ่ยเสียงเบา มือหนากระชับด้ามดาบไร้คมในมือแน่นจนข้อต่องอขาว "มันไม่ใช่แค่ร่องรอยทางประวัติศาสตร์ แต่มันคือ 'กับดักเวทมนตร์' ที่เชื่อมต่อกับจิตใต้สำนึกของเราโดยตรง... ป่าแห่งนี้กำลังอ่านความกลัวของเราอยู่ใช่ไหมครับ?" ไอรีนไม่ตอบทันที เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาคู่สวยกวาดมองต้นไม้โดยรอบที่เริ่มแปรเปลี่ยนรูปร่าง กิ่งก้านของพวกมันบิดเบี้ยวคล้ายกับกรงเล็บมนุษย์ที่พยายามเอื้อมมาคว้าข้อเท้าของพวกเขา "ถูกต้อง..." ไอรีนกล่าวเสียงเครียด หูของเธอฟังเสียงสะท้อนรอบทิศทาง "ที่นี่คือ 'เขตอาคมป่าหลงลืม' ชั้นในสุด ตำราเวทขั้นสูงระบุไว้ชัดเจนว่า ใครก็ตามที่ก้าวเข้ามาด้วยความสงสัยในอดีต จะต้องเผชิญหน้ากับภาพสะท้อนของสิ่งที่ตนเองหวาดกลัวที่สุด... และเจ้าอัศวินเกราะสนิมนั่น ก็คือชิ้นส่วนความทรงจำที่นายพยายามตามหามาตลอด คาร์ล" ตึง! เสียงก้าวเท้าหนักอึ้งของอัศวินเกราะสนิมดังสะท้อนก้อง มันยกดาบยักษ์ขึ้นพาดบ่า หยาดน้ำสนิมสีแดงฉดานหยดลงบนพื้นดินจนเกิดควันพวยพุ่ง ไอรีนพยายามร่ายเวทป้องกันเพื่อกางอาณาเขต แต่ทันทีที่บทเวทหลุดจากริมฝีปาก อักขระบนอากาศก็แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำ "เวทมนตร์ของฉัน... ถูกดูดกลืน?" ไอรีนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่คาร์ลได้เห็นศาสตราจารย์สาวผู้เยือกเย็นแสดงอาการตื่นตระหนกออกมาให้เห็น "ใจเย็นๆ ก่อนครับศาสตราจารย์" คาร์ลขยับตัวไปยืนบังด้านหน้าของเธอโดยสัญชาตญาณ แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงอัศวินฝึกหัดที่ไร้ซึ่งเวทมนตร์โจมตีรุนแรง แต่สัญชาตญาณการต่อสู้และการอ่านกระบวนท่าของคู่ต่อสู้กลับคมกริบยิ่งกว่าใคร "ถ้าเวทมนตร์ใช้ไม่ได้ผล... เราก็ต้องใช้ 'วิถีของอัศวิน' แทนครับ" "นายจะบ้าหรือไง! นั่นมันโครงกระดูกเหล็กที่ควบคุมด้วยจิตอาคมระดับสูง นายไม่มีทางเอาชนะมันด้วยดาบไร้คมเล่มนั้นหรอกนะ!" ไอรีนร้องทักด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มเงาความดุ "ผมไม่ได้บอกว่าจะเอาชนะมันด้วยกำลังนี่ครับ..." คาร์ลยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความอบอุ่นแบบฉบับลูกผู้ชายที่มักจะทำให้ไอรีนใจเต้นผิดจังหวะเสมอ "ผมบอกว่าจะใช้ 'ไหวพริบ' ต่างหาก" สิ้นคำพูด คาร์ลพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วดุจพายุหมุน ร่างของเขาต่ำเรี่ยดินเพื่อหลบรัศมีดาบยักษ์ที่ฟาดลงมาจนพื้นดินยุบตัวเป็นหลุมลึก เศษดินและรากไม้กระเด็นกระจาย อัศวินเกราะสนิมคำรามก้องในลำคอด้วยเสียงที่บาดแก้วหู มันกวาดดาบกลับหลังอย่างรวดเร็วเพื่อหมายจะผ่าร่างของคาร์ลเป็นสองท่อน "คาร์ล!" ไอรีนกรีดร้องเบาๆ มือเรียวเอื้อมออกไปคว้าอากาศราวกับต้องการช่วยชีวิตเขา ทว่า คาร์ลกลับไม่หลบ เขาอาศัยจังหวะที่ดาบยักษ์ฟาดผ่านเหนือศีรษะเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดีดตัวพุ่งเข้าประชิดร่างของอัศวินเกราะสนิม ดาบไร้คมในมือกระแทกเข้าที่จุดข้อต่อบริเวณหัวเข่าของมันอย่างแม่นยำด้วยแรงเหวี่ยงสูงสุด *กริ๊ง... แกร๊ก!* แรงกระแทกจากทักษะกายภาพผสานกับพลังปราณอัศวินที่คาร์ลฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง ส่งผลให้เกราะเหล็กขึ้นสนิมเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ อัศวินยักษ์เสียการทรงตัวเล็กน้อย มันเงื้อมือขึ้นเพื่อจะคว้าจับคาร์ลเหวี่ยงลงพื้น แต่คาร์ลไวกว่า เขาพุ่งตัวลอดผ่านหว่างขาของมันอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับมืออีกข้างที่เอื้อมไปดึง 'ตราสัญลักษณ์อัศวินสีชาด' ที่ฝังอยู่บนอกเสื้อของหุ่นจำลองนั้นออกมาได้อย่างทันท่วงที! *พรึบ!* ทันทีที่ตราสัญลักษณ์ถูกดึงหลุดจากร่าง บรรยากาศรอบตัวที่เคยหนาทึบด้วยหมอกสีดำก็พลันสงบลงอย่างน่าประหลาด เสียงคำรามหยุดชะงัก ร่างของอัศวินเกราะสนิมหยุดนิ่งค้างก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองจางหายไปในอากาศ ราวกับความฝันที่ตื่นขึ้น คาร์ลหอบหายใจถี่เล็กน้อย เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้าคมคาย เขาก้มลงมองตราสัญลักษณ์ในมือ สลักตัวอักษรย่อที่คุ้นเคย—*'V. W.'*—ชื่อย่อของพ่อของเขาเอง ไอรีนรีบก้าวเข้ามาใกล้ สีหน้าของเธอยังคงมีความกังวลฉายชัดอยู่ "นายไม่เป็นอะไรนะ? ทำไมถึงบุ่มบ่ามขนาดนั้น ถ้านายพลาดขึ้นมา..." "ผมไม่เป็นไรหรอครับศาสตราจารย์" คาร์ลเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มสดใสให้เธอ แววตาของเขาเป็นประกายมุ่งมั่น "เพราะผมรู้ว่า... ข้างหลังผมมีศาสตราจารย์คอยสนับสนุนอยู่ยังไงล่ะครับ" ใบหน้าของไอรีนขึ้นสีแดงเรื่ออย่างรวดเร็ว เธอบ่ายเบี่ยงสายตาหนີไปทางอื่นเพื่อซ่อนความเขินอาย "ทะ... พูดอะไรเหลိုးไหล นายเด็กเกินไปที่จะมาหยอดคำหวานใส่ฉันนะ คาร์ล" บรรยากาศกำลังจะผ่อนคลายลง ทว่า... ทันใดนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนมาจากใต้พื้นพิภพ ราวกับมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอัศวินเกราะสนิมกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน หน้าจอระบบโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าคาร์ล พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวอย่างเฉียบพลัน— **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังของบอสลับประจำดันเจี้ยนระดับ SSS 'ผู้พิทักษ์แห่งความทรงจำนิรันดร์']** **[คำเตือน: อุณหภูมิรอบตัวลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง เงื่อนไขการหลบหนีถูกปิดกั้น...]** **[...เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ค้นพบผู้สืบทอดสายเลือดแห่งอัศวินสีชาดคนสุดท้าย การทดสอบที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคาร์ลและอาจารย์ไอรีนนะครับ!