การเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย

“แกคิดว่าแหวนวงนี้มันเป็นแค่เครื่องประดับงั้นรึ ภากร?” เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งกรอบที่ถูกขยี้ดังขึ้นจากเงามืด ชายชุดดำคนนั้นขยับนิ้วชี้ที่สวมแหวนวงคุ้นตาไปมา แสงจันทร์สลัวที่สาดผ่านช่องว่างของหน้าต่างโรงเก็บส้มสะท้อนโลหะวาววับนั่นให้เห็นเด่นชัด รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือของเธอสั่นเทาจนเผลอคว้าชายเสื้อเชิ้ตของภากรไว้แน่น ภากรไม่ตอบในทันที เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไร้ความรู้สึก ทว่ากล้ามเนื้อที่ต้นแขนภายใต้เสื้อผ้าเนื้อหนากลับเกร็งแน่นจนขึ้นสันนูน เขาขยับตัวบังร่างของหญิงสาวไว้มิดชิด สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อจับจ้องไปยังคู่ต่อสู้โดยไม่กะพริบตา “คนที่กล้าเอาของที่ฉันโยนทิ้งลงถังขยะมาสวมนิ้วโชว์ตัวแบบนี้... ไม่เรียกว่าโจรหรอกนะ เรียกว่า ‘พวกขยะที่ยังเหลืออยู่’ มากกว่า” ภากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยกระแสสังหารที่ทำให้บรรยากาศโดยรอบเย็นเยียบลงถนัดตา “ปากดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน” ชายชุดดำหัวเราะในลำคอ พร้อมกับลดกระบอกปืนลงต่ำ แต่ไม่ได้หมายความว่าลดความระแวดระวังลง “เจ้าของไร่ที่น่าสงสาร นึกว่าตัวเองเป็นราชาในไร่ส้มเน่าๆ นี่งั้นสิ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันแน่ที่ทำให้แกต้องจมอยู่กับกองหนี้และความแค้นมาตลอดห้าปี” รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น คำว่า ‘ห้าปี’ กระแทกเข้ากลางใจเธออย่างจัง เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าที่เคร่งขรึมของภากร เขายังคงนิ่งงัน แต่จังหวะการหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย ความโกรธที่สั่งสมมานานกำลังปะทุเหมือนภูเขาไฟที่ใกล้ระเบิด “ห้าปีที่ผ่านมา... ฉันไม่ได้จมอยู่กับความแค้น” ภากรก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ขยับตัวอย่างคล่องแคล่วว่องไว “ฉันแค่รอเวลาที่จะเผาพวกแกให้มอดไหม้ไปพร้อมกับไร่ของฉันเท่านั้นเอง” *ปัง!* เสียงปืนดังสนั่นในความเงียบสงัด กระสุนนัดนั้นเฉียดไหล่ของภากรไปเพียงไม่กี่นิ้ว แต่เขาไม่ได้สะดุ้ง เขากลับพุ่งเข้าหาชายชุดดำราวกับเสือโคร่งที่หลุดออกมาจากกรงขัง ภากรใช้ความได้เปรียบของสรีระที่เหนือกว่ากระแทกเข้าที่ข้อมือของอีกฝ่ายจนปืนหลุดกระเด็น ความชุลมุนวุ่นวายเกิดขึ้นในพื้นที่แคบๆ ภากรไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตั้งตัว เขาสาดหมัดหนักๆ เข้าที่ใบหน้าและลำตัวอย่างไม่ปรานี ความดิบห่ามที่ซ่อนอยู่ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น รินรดามองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่นและทึ่งในเวลาเดียวกัน นี่คือด้านที่เธอไม่เคยเห็น... ด้านที่ภากรพร้อมจะแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องสิ่งที่เขารัก “สารภาพมา... ว่าแกเป็นใคร!” ภากรตะคอกพลางกดคอชายชุดดำลงกับพื้นปูนที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันและกลิ่นส้มที่เน่าเสีย ชายชุดดำหัวเราะลั่น ทั้งที่เลือดกบปาก “แกไม่มีวันรู้หรอก... เพราะคนที่จะบอกความจริงกับแก... ไม่ใช่ฉัน!” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากรอบทิศทาง แสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาทางประตูโรงเก็บส้มจนตาพร่ามัว รินรดากรีดร้องออกมาเมื่อเห็นเงาร่างคนนับสิบกรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ ภากรลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อ ร่างกายเขามีบาดแผลถลอก แต่แววตายังคงดุดันไม่เปลี่ยน ภากรดึงรินรดามาประชิดตัว ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดแต่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ “ฟังนะรดา... ถ้าฉันบอกให้วิ่ง อย่าหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด” “ไม่! ฉันไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!” รินรดาปฏิเสธเสียงสั่น น้ำตาแห่งความกลัวเริ่มไหลริน “นี่ไม่ใช่เวลามาดื้อ!” ภากรหันมามองตาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า “ฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้ว... ว่าชีวิตนี้ฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาพรากเธอไปจากฉันอีก... แม้แต่ความตายก็ไม่มีสิทธิ์!” ท่ามกลางวงล้อมของศัตรูที่ถืออาวุธครบมือ ภากรไม่ได้หยิบปืนขึ้นมา แต่เขากลับคว้าเอาขวดแก้วบรรจุสารเคมีที่วางอยู่ใกล้ๆ แล้วขว้างออกไปสุดแรงจนเกิดประกายไฟลุกท่วมพื้นที่รอบนอก ร่างของชายชุดดำที่กุมแหวนไว้ในมือนิ่งค้างก่อนจะแสยะยิ้มที่ชวนขนลุก “ภากร... แกน่ะแพ้ตั้งแต่ก้าวแรกที่พาผู้หญิงคนนี้เข้ามาในไร่แล้ว” ชายคนนั้นกล่าวพลางชูแหวนขึ้นสูง “เพราะแหวนวงนี้... ไม่ใช่สัญลักษณ์ของคนรักเก่าแกหรอก แต่มันคือเครื่องหมายของคนทรยศที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างหลังแก!” รินรดาใจหายวูบ เธอรู้สึกถึงไอเย็นวาบที่คอหอย เมื่อปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบถูกกดลงที่ท้ายทอยของเธอโดยใครบางคนที่เพิ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลัง... กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เธอได้รับมาตลอดการทำงานที่ไร่นี้ มันไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากมือขวาคนสนิทที่ภากรไว้วางใจที่สุด! ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ภากรยืนแข็งทื่อ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต... ศึกสุดท้ายนี้ ไม่ได้มีแค่ศัตรูจากภายนอก แต่มันคือนายทรยศที่เขาเลี้ยงไว้ข้างตัวมาโดยตลอด ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันที่แสนเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะครับ ธ.แดนเถื่อน