จูบในสายฝน

"ซองจดหมายนี่... คุณได้มันมาจากไหน รินรดา" เสียงของภากรแหบพร่าคล้ายคนเพิ่งผ่านการตะโกนก้องกลางพายุ น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแววของความเกรี้ยวกราดที่เขาเคยใช้กับคนงานในไร่ แต่มันสั่นไหวและเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงกระดูก มือหนาของเจ้าของไร่ส้มเลือดกำซองจดหมายนั้นจนยับยู่ยี่ ตราประทับขี้ผึ้งสีแดงชาดที่เป็นรูป 'กุหลาบไร้หนาม' ปรากฏเด่นชัด—สัญลักษณ์เดียวกับที่เคยฝังรอยแผลเป็นไว้ในหัวใจของเขาเมื่อสิบปีก่อน รินรดาชะงักฝีเท้า เธอวางตะกร้าผลไม้ที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำ พลางมองท่าทีที่เปลี่ยนไปของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความฉงน "ฉันเจอมันอยู่ในกล่องเก็บของเก่าที่ห้องใต้หลังคาตอนไปหาผ้าปูเตียงเพิ่ม... ทำไมหรือครับ? ตรานั่นมันมีปัญหาอะไรหรือ" ภากรไม่ตอบ เขาเพียงแต่จ้องมองซองจดหมายนั่นราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่กำลังจะจุดฉนวน รอยยับย่นบนผิวหน้าผากของเขาบ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กำลังถาโถมอยู่ภายใน ก่อนที่เขาจะปัดมือแรงๆ จนซองจดหมายปลิวไปตกบนพื้นดินข้างนอกประตูหน้าบ้านที่เปิดทิ้งไว้ ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสก็เปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นดั่งถ่านไม้ เสียงฟ้าร้องครืนครางดังสนั่นราวกับสวรรค์กำลังวิพากษ์วิจารณ์ความลับที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดชีวิต "ออกไปซะ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาสีเข้มกลับสั่นระริก "คุณภากร... คุณเป็นอะไรไปคะ" รินรดาขยับเข้าไปใกล้ ความเป็นห่วงที่เธอมีให้เขามันมากกว่าความโกรธเคืองที่เขาเคยทำร้ายจิตใจเธอ เธอเห็นความเปราะบางที่ชายดิบเถื่อนผู้นี้ซ่อนไว้ภายใต้เปลือกนอกที่หยาบกระด้างเสมอ "ผมบอกให้คุณไปให้พ้นหน้าผมตอนนี้!" คำสั่งนั้นจบลงพร้อมกับสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาดั่งฟ้ารั่ว น้ำฝนสาดเข้ามาในตัวบ้านกระทบเข้ากับร่างกายของเขาทั้งสองคน รินรดาไม่ขยับหนี เธอเดินฝ่าม่านน้ำเข้าไปหาเขา ก่อนจะคว้ามือหนาที่กำหมัดแน่นนั้นไว้ "ถ้าสิ่งที่อยู่ในซองนั่นมันทำให้คุณเจ็บปวด ก็ไม่ต้องดูมันอีก... แต่ขอร้องเถอะครับ เลิกขังตัวเองไว้ในความทรงจำพวกนั้นสักที" ภากรชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นกายของรินรดาที่ผสมกับกลิ่นไอฝนมันช่างเย้ายวนและชวนให้โหยหาจนเขากลั้นหายใจ เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ใสซื่อและจริงใจของเธอ มันช่างต่างจากดวงตาของคนที่เคยทำลายเขาอย่างสิ้นเชิง ความโกรธแค้นที่เคยมีค่อยๆ ละลายหายไปในสายฝน เหลือเพียงความรู้สึกโหยหาที่ยากจะต้านทาน เขาคว้าเอวบางเข้าหาตัวแรงๆ จนร่างของเธอแนบสนิทกับแผงอกแกร่งที่เปียกชุ่มด้วยน้ำฝน "คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่านรกที่ผมเคยผ่านมันมาเป็นยังไง" "ถ้าไม่เข้าใจ ก็ช่วยทำให้ฉันเข้าใจได้ไหมครับ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น ไม่รอช้า ภากรประกบริมฝีปากหนาลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างดุดัน รสจูบที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดฝนมันไม่ได้มีความละเมียดละไม แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา ความต้องการ และการเรียกร้อง เขาขบเม้มริมฝีปากเธออย่างรุนแรงเหมือนต้องการจะลบเลือนร่องรอยของอดีตทิ้งไปให้หมดด้วยสัมผัสของปัจจุบัน รินรดาไม่เพียงแต่ไม่ขัดขืน แต่เธอกลับโอบกอดต้นคอเขาไว้แน่น ราวกับจะใช้ร่างกายของเธอเป็นเกราะป้องกันไม่ให้เขาแตกสลายไปมากกว่านี้ ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักกระทบหลังคาสังกะสี เสียงหัวใจของทั้งสองเต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ความดิบเถื่อนของภากรที่มักจะแสดงออกผ่านถ้อยคำถากถาง บัดนี้ถูกเปลี่ยนเป็นสัมผัสลึกซึ้งที่ฝากฝังความรู้สึกไว้ในทุกอณูสัมผัส มือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้แผ่นหลังบางภายใต้เสื้อผ้าที่เปียกแนบเนื้อ เขาอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดายก่อนจะพาเธอเดินหายเข้าไปในเงามืดของห้องนอน ลืมเลือนไปสิ้นว่าข้างนอกนั่นยังมีจดหมายจากอดีตที่วางอยู่กลางสายฝน ... เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่มีใครรู้ ในห้องนอนที่เงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองคนที่เพิ่งผ่านบทรักอันเร่าร้อน ทว่าในขณะที่ภากรกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าตัวหญิงสาวที่นอนเคียงข้าง เขากลับพบเพียงความว่างเปล่า รินรดาลุกออกไปตอนไหนเขาไม่ทราบได้ แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่เหวลึก คือเสียงเปิดประตูห้องทำงานเบาๆ ตามด้วยเสียงกระดาษที่ถูกหยิบขึ้นมา ภากรผุดลุกขึ้นคว้ากางเกงมาสวมอย่างลนลาน เขาวิ่งออกไปที่ห้องทำงานและพบว่ารินรดากำลังถือจดหมายฉบับนั้นที่เขาทำตกไว้ ใบหน้าของเธอซีดเผือด สายตาจ้องมองตราประทับสีแดงนั่นด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ คลี่จดหมายออกอ่าน "คุณ... คุณรู้จักคนชื่อ 'นรินทร์' ได้ยังไงคะ?" รินรดาหันมาถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือ "และทำไม... ทำไมลายมือในจดหมายฉบับนี้ ถึงเป็นลายมือของแม่ฉันที่เสียไปแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของความรักอันดุเดือดนี้ไปพร้อมกันนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน