คนรักเก่ากับเกมปั่นหัว

“ถ้ามึงกล้าแตะต้องรินรดาแม้แต่ปลายเล็บ... ต่อให้ต้องลากสังขารมึงไปฝังในไร่ส้มเลือดนี่ กูจะทำโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว” เสียงทุ้มต่ำของภากรดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโกดังเก็บส้มร้างท้ายไร่ แววตาของเขาดุดันราวกับเสือที่กำลังถูกต้อนจนมุม มือหนากำด้ามปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างสูงสง่าในชุดลุยป่าเปรอะเปื้อนฝุ่นดินก้าวเดินผ่านเงามืดเข้าไปหาชายหนุ่มรูปร่างสันทัดที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ มุมปากของอีกฝ่ายยกยิ้มเหยียดหยาม ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังควงมีดสั้นเล่นอย่างใจเย็น “ใจเย็นน่า ภากร... มึงยังปากจัดเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” ‘ศศิธร’ หญิงสาวใบหน้าสวยสะกดตา ทว่าแฝงไปด้วยความร้ายกาจเกินคาดเดา ก้าวออกมาจากหลังเสาปูน ดวงตาคู่สวยจ้องมองภากรด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออกระหว่างความแค้นและความโหยหา เธอคือผู้หญิงที่เคยฝังรอยแผลเป็นไว้ในใจเขาเมื่อห้าปีก่อน คนที่ทิ้งเขาไปพร้อมกับข่าวลือที่ว่าเธอไปอยู่กับเสี่ยผู้มีอิทธิพลในเมืองหลวง “หยุดเสแสร้งสักทีศศิธร สิ่งที่พวกมึงทำกับรินรดา มันไม่มีคำว่า ‘ใจเย็น’ สำหรับกู” ภากรแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ที่มึงกลับมา... เพราะแค่อยากเห็นกูพังพินาศ หรือเพราะที่ผ่านมามึงหาทางกลับไปหาความสุขที่พวกมึงโหยหาไม่ได้กันแน่” ศศิธรเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกับกลิ่นสาบของโกดัง เธอใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแผงอกหนาของภากรอย่างจงใจ แต่ชายหนุ่มกลับถอยหลังหลบอย่างรังเกียจ “รินรดา... ผู้หญิงที่มึงยอมก้มหัวให้เนี่ยนะ?” ศศิธรหัวเราะร่า “มันอ่อนแอ ปวกเปียก ไม่เหมาะกับไร่ส้มที่เต็มไปด้วยคราบเลือดนี่หรอกภากร มึงกับกู... เราเกิดมาเพื่อเป็นของกันและกัน มึงก็รู้ว่ากูรู้จุดอ่อนมึงดีที่สุด ไม่ใช่เรื่องไร่ส้ม... แต่เป็นใจมึงที่มันไม่เคยแข็งกระด้างอย่างที่ปากบอก” “ความรักของมึงมันก็แค่เกมปั่นหัวคนอื่นไปวันๆ ศศิธร” ภากรขยับเข้าไปประชิดตัวเธอจนอีกฝ่ายต้องชะงัก สายตาที่เขามองเธอนั้นไร้ซึ่งเยื่อใย “กูไม่ใช่ไอ้โง่ตัวเดิมที่ยอมให้มึงเหยียบย่ำหัวใจอีกแล้ว รินรดาคือคนที่กูเลือก... และถ้ามึงกล้าเอาไร่ส้มหรือชีวิตของเธอมาเดิมพัน มึงก็เตรียมตัวรับผลที่ตามมาได้เลย” จังหวะที่ภากรเบี่ยงตัวจะเดินไปที่เก้าอี้อีกตัวซึ่งรินรดาถูกมัดมือไว้ ศศิธรก็ชักปืนพกขนาดเล็กออกมาจ่อที่ขมับของตัวเองเสียเอง “ถ้ามึงก้าวไปอีกก้าวเดียว... กูจะลั่นไกให้สมองกูกระจายอยู่ตรงหน้ามึงนี่แหละ ภากร! มึงอยากรู้ไหมว่าถ้ามึงปล่อยให้กูตายที่นี่ ตำรวจจะมองมึงยังไง? ข้อหาฆาตกรรมเมียเก่า... แถมยังเป็นเมียรักที่มึงยังลืมไม่ได้ตามข่าวลือ คิดดูสิว่ารินรดาจะมองมึงยังไงเมื่อเห็นเลือดกูแปดเปื้อนมือมึง!” ภากรชะงักกึก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งค้าง เขารู้ดีว่าศศิธรบ้าพอที่จะทำจริง แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาหวาดกลัว สิ่งที่เขากลัวคือการที่รินรดาที่กำลังฟื้นสติจากอาการมึนยาสลบ จะต้องมาเห็นภาพความโหดร้ายเหล่านี้ “อย่ามาทำเป็นเล่นละครฉากใหญ่ที่นี่ ศศิธร!” ภากรตะคอก “มึงต้องการอะไร บอกมา!” “ต้องการให้มึงเซ็นสัญญาโอนสิทธิ์ที่ดินทั้งหมดให้กู” ศศิธรพูดด้วยเสียงเรียบเย็น “แล้วกูจะปล่อยนังรินรดาไป... สดๆ ร้อนๆ แบบไร้รอยขีดข่วน” ภากรหันไปมองรินรดาที่เริ่มขยับเปลือกตา หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวด แต่ในวินาทีนั้นเอง แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งก็สาดเข้ามาทางประตูโกดัง เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องพร้อมกับเสียงเบรกที่ดังสนั่น คนสนิทของศศิธรวิ่งหน้าตื่นเข้ามา “นายครับ! มีคนบุกเข้ามา! ไม่ใช่พวกเรา... มันถือปืนเข้ามาเต็มไปหมดเลยครับ!” ภากรขมวดคิ้วแน่น เขาไม่ได้แจ้งใครเรื่องที่มาที่นี่ แล้วใครกันที่เป็นคนบุกเข้ามา? ศศิธรหน้าถอดสี มือที่ถือปืนเริ่มสั่นระริก ทันใดนั้น เงาร่างของชายคนหนึ่งในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบก็เดินก้าวเข้ามาในแสงสว่าง พร้อมกับเสียงตบมือเบาๆ ที่ฟังดูเย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ “น่าประทับใจจริงๆ... เกมรักสามเส้าที่ไร่ส้มเลือด” ชายคนนั้นเอ่ยปาก “แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะศศิธร... ว่าการจะมาปั่นหัว ‘ภากร’ น่ะ คุณต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของไร่ตัวจริงเสียก่อน” ภากรหันไปมองชายแปลกหน้าคนนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘พี่ชาย’ ของรินรดาคนที่ตายไปแล้วตามคำบอกเล่าของเธอเมื่อหลายปีก่อน “พี่... พี่รุจน์?” รินรดาที่เพิ่งได้สติพึมพำออกมาด้วยความสิ้นหวัง ศศิธรลดปืนลงด้วยความสับสน ขณะที่รุจน์ขยับยิ้มที่มุมปากพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “ภากร... ในเมื่อคุณอยากปกป้องผู้หญิงของคุณมาก งั้นลองดูเอกสารฉบับนี้ก่อนไหม? เพราะถ้าคุณยอมเซ็น... รินรดาก็ไม่จำเป็นต้องถูกขังอยู่ที่นี่อีกต่อไป” ภากรมองเอกสารแผ่นนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งดั่งขุนเขา นี่คือเกมที่ใหญ่กว่าที่เขาคิด... และดูเหมือนเขาเพิ่งจะก้าวพลาดลงไปในกับดักที่คนใกล้ตัวเป็นคนวางไว้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความดิบเถื่อนนี้กับผมนะครับ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านวางไม่ลงครับ ธานินทร์แดนเถื่อน