วันพักผ่อนที่ร้อนแรง

"ถ้าคิดจะกลัวจนตัวสั่นแบบนี้ ก็อย่าเสนอหน้ามานั่งในรถคันนี้กับฉันตั้งแต่แรกเลยรินรดา" เสียงทุ้มต่ำของภากรดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มบนถนนลูกรังตัดผ่านป่าเขามุ่งหน้าสู่ตัวเมือง มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับจอบจับมีดมาค่อนชีวิตกำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า ไม่แม้แต่จะเหลือบแลหญิงสาวข้างกายที่กำชายกระโปรงจนยับยู่ยี่ รินรดาหันไปมองเสี้ยวหน้าคมสันที่ดูเคร่งขรึมนั้น เธอรู้ดีว่าคำพูดถากถางเมื่อครู่ไม่ได้มาจากความเกลียดชัง แต่มันคือปราการที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากคำขู่ของพวกที่จ้องจะเล่นงานเขาในไร่ส้มเลือดนั่น "ฉันไม่ได้กลัวคุณภากร" เธอเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น "ฉันแค่กลัวว่าความเงียบของคุณ... มันกำลังจะทำให้เราพังกันไปหมด" ภากรเหยียบคันเร่งจนรถกระบะคันโตพุ่งทะยานไปข้างหน้า ราวกับต้องการสลัดความกังวลที่เกาะกุมหัวใจทิ้งไปเสีย เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่โรงแรมหรูใจกลางเมืองที่เขาจองไว้สำหรับคืนพักผ่อนเพียงคืนเดียวที่เขาอนุญาตให้ตัวเองทำตัวเป็นมนุษย์ธรรมดา ไม่ใช่เจ้าพ่อไร่ส้มผู้เย็นชา เมื่อประตูห้องพักปิดลง ความเป็นส่วนตัวที่ห่างหายไปนานก็โอบล้อมคนทั้งสองไว้ ภากรโยนกุญแจรถลงบนโต๊ะก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตสีซีดออก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่มีรอยแผลเป็นจางๆ จากการกรำศึกกลางไร่ รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกวาบหวามปนเปไปกับความหวาดหวั่นที่เธอยังไม่แน่ใจว่ามันจะจบลงที่ความรักหรือความใคร่ที่ดิบเถื่อน "ถอดชุดนั่นออกสิ" ภากรเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นกายชายชาตรีผสมกลิ่นอายดินปืนและส้มสดทำเอาหัวใจคนตัวเล็กเต้นผิดจังหวะ "วันนี้เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อมานั่งจ้องหน้ากันนะริน" "คุณทำเหมือนกับว่านี่เป็นวันสุดท้ายของเราจริงๆ" เธอเอ่ยพลางถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกำแพงเย็นเฉียบ ภากรไม่รอช้า เขาเข้าประชิดตัวรวดเร็วราวกับเสือตะปบเหยื่อ มือหยาบกร้านเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาที่ลุกโชนด้วยแรงปรารถนา "ถ้ามันเป็นวันสุดท้ายจริงๆ ฉันก็จะไม่มีทางปล่อยให้เธอได้ไปทำอย่างอื่นนอกจากจดจำสัมผัสของฉันไว้ในกระดูกดำ" เขาไม่รอให้เธอตอบรับ ริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้ลงบนเรียวปากบางอย่างเอาแต่ใจ จูบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและร่องรอยของความโหยหาที่ถูกเก็บกดมานาน รินรดาแทบขาดใจเมื่อมือหนาสอดเข้าใต้เสื้อผ้าของเธอ สัมผัสที่ปลุกเร้าทุกอณูขุมขนให้ร้อนฉ่า พื้นที่ว่างระหว่างคนทั้งสองค่อยๆ เลือนหายไปจนเหลือเพียงไออุ่นที่เสียดสีกัน ในห้วงเวลาที่สติพร่าเลือน ความรุนแรงของภากรไม่ได้ทำให้เธอหวาดกลัว แต่มันกลับเป็นเครื่องยืนยันว่าเขากำลังถ่ายโอนความเจ็บปวดและรักที่ไม่อาจเอ่ยปากผ่านร่างกายนี้ ทุกสัมผัสที่เขามอบให้เป็นดั่งคำสัญญาว่าไม่ว่าใครหน้าไหนจะเข้ามาขวางทางชีวิตของเขา... เขาจะไม่ยอมให้รินรดาต้องเป็นอันตรายอย่างเด็ดขาด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูห้องพักก็ดังขึ้นซ้ำๆ อย่างหนักหน่วงจนน่าตกใจ! ภากรผละออกจากร่างบางทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันดั่งสัตว์ป่าที่ถูกขัดจังหวะ เขาเดินไปที่ประตูด้วยท่าทางระแวดระวัง ก่อนจะกระชากประตูออกกว้าง แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่พนักงานโรงแรม ทว่ากลับเป็นชายในชุดดำร่างยักษ์สองคนที่เขารู้จักดีในฐานะลูกน้องคนสนิทของศัตรูที่เขาเพิ่งทำข้อตกลงด้วยเมื่อสัปดาห์ก่อน "นายใหญ่ครับ..." ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยพลางยื่นซองจดหมายสีแดงสดให้ภากร "พวกมันฝากข้อความมาบอกว่า... สิ่งที่มึงกำลังเสพสุขอยู่นั่นน่ะ คือของที่พวกมันเฝ้าดูมานานแล้ว และคืนนี้... รินรดาต้องเป็นคนไปส่งของให้พวกมันแทนมึง" ภากรนิ่งงัน เลือดในกายฉีดพล่านขึ้นสู่ใบหน้า มือที่ถือซองจดหมายกำแน่นจนกระดาษฉีกขาด รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังมองเห็นความผิดปกติผ่านช่องว่างของประตู หัวใจของเธอหล่นวูบไปถึงตาตุ่มเมื่อเห็นข้อความที่ถูกเขียนด้วยตัวอักษรสีแดงฉานบนแผ่นกระดาษนั้น *“ถ้าอยากให้เมียรอด... ก็เอาไร่ส้มทั้งไร่มาแลกกับศพของมึงซะ ภากร”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับชีวิตของพวกเขานะครับ ขอบคุณจากใจจริงครับ