อุณหภูมิที่เพิ่มสูง

"หมอบลงไป!" เสียงคำรามต่ำดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขน รินรดาถูกเหวี่ยงไปปะทะกับผนังไม้หนาของห้องทำงาน ภากรไม่ได้สนใจความเจ็บปวดของหญิงสาวแม้แต่น้อย เขาสาดปืนลูกซองในมือไปที่บานหน้าต่างไม้ที่กำลังสั่นไหวด้วยแรงพายุและแรงถีบจากคนภายนอก กระสุนนัดแรกระเบิดออกไปพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของใครบางคนที่พยายามจะพังประตูเข้ามา "คุณ... คุณจะทำยังไงคะ!" รินรดาตัวสั่นเทา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่เธอยังคงพยายามพยุงตัวขึ้นยืน "หุบปากแล้วอยู่ให้ห่างจากคมกระสุน ถ้าไม่อยากตายก่อนใช้หนี้ผมหมด" ภากรตวาดกลับ สันกรามของเขาขบแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจากการใช้สมาธิ เขาไม่ได้กลัวคนพวกนั้น แต่เขาห่วงสถานการณ์ที่บีบคั้นเกินควบคุม เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจาย รินรดากรีดร้องออกมาโดยอัตโนมัติ ร่างสูงของภากรโถมเข้าใส่เธออย่างแรง เขากดร่างบางลงกับพื้นห้องที่ปูด้วยไม้เนื้อแข็ง กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบหยาบของชายป่าโชยเข้าจมูกของเธอ มันไม่ใช่กลิ่นที่รื่นรมย์นัก แต่มันกลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกถึง ‘ความปลอดภัย’ ท่ามกลางความโกลาหล ความมืดมิดในห้องถูกขัดจังหวะด้วยแสงฟ้าแลบที่วาบผ่านบานหน้าต่าง เผยให้เห็นใบหน้าดุดันของภากรที่อยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่บนแก้มเนียน ทั้งสองจ้องตากัน ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังตอบโต้กันอยู่ภายนอก "อย่าเพิ่งตายตอนนี้รินรดา เพราะถ้าใครจะพรากชีวิตเธอไป... ต้องข้ามศพผมไปก่อน" ภากรกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นไหวด้วยอารมณ์ที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่เข้าใจ เขาขยับกายขึ้นเพื่อจะไปคว้าปืนสำรองที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่จังหวะนั้นเอง เศษไม้จากการพังประตูที่ได้รับความเสียหายจากแรงปะทะทำให้เพดานบางส่วนหล่นลงมา ภากรใช้ร่างกายกำยำของเขากางกั้นรินรดาไว้จากซากปรักหักพัง เสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหว จบลงด้วยความเงียบงันชั่วขณะที่น่าอึดอัด ทั้งคู่ถูกขังอยู่ในมุมแคบๆ ของห้องทำงาน ลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ประสานกันในความมืด รินรดารู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อแกร่งที่อัดแน่นอยู่บนตัวเธอ ความใกล้ชิดที่เกินขีดจำกัดทำให้หัวใจของเธอเต้นรำไปกับความกลัวและสิ่งที่มากกว่านั้น ภากรโน้มใบหน้าลงมา ความโกรธแค้นที่มีต่อโชคชะตาและแรงดึงดูดระหว่างคนสองคนพุ่งพล่านจนยากจะต้านทาน เขาบดริมฝีปากลงบนเรียวปากบางอย่างถือสิทธิ์ ไม่ใช่ความอ่อนหวาน แต่มันคือการเรียกร้อง เป็นรสชาติของความหึงหวงที่ซ่อนเร้น และความกระหายที่ถูกกดทับมานาน "คุณมัน... คนบ้า" รินรดาพึมพำเมื่อเขายอมถอนจูบออกเพียงเล็กน้อย มือของเธอสั่นเทาขณะวางลงบนแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น "ใช่ ผมมันบ้า... บ้าพอที่จะทำลายทุกอย่างเพียงเพราะเธอมองผู้ชายคนอื่น" ภากรคำรามในลำคอ ก่อนจะกดจูบลงไปอีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งและหนักหน่วงกว่าเดิม มือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ลากผ่านผิวเนียนนุ่มจนหญิงสาวสะท้านเฮือก ความเย็นจากพายุภายนอกดูจะไม่มีผลอะไรอีกต่อไป เมื่ออุณหภูมิในใจของคนทั้งคู่กำลังพุ่งสูงขึ้นจนแผดเผา ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตาย ความปรารถนาถูกปลุกเร้าจนยากจะหยุดยั้ง ภากรรับรู้ได้ถึงความสั่นสะท้านของรินรดา เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่ปกป้อง แต่เขาต้องการ ‘ครอบครอง’ ความดื้อรั้นนั้นให้สิ้นฤทธิ์ ทว่าทันใดนั้น เสียงเตะประตูที่เหลือเพียงบานสุดท้ายก็ดังขึ้นตามด้วยเสียงของใครบางคนที่คุ้นเคย "ภากร! เปิดประตู! พวกมันมาสมทบเพิ่มอีกเป็นสิบ!" ภากรสบถอย่างหัวเสีย เขาดึงสติกลับมาพร้อมกับผลักรินรดาให้หลบไปด้านหลังโต๊ะทำงาน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลกลับมาเป็นนักรบผู้กร้านโลกทันที เขาหยิบปืนพกกระบอกที่สองขึ้นมาตรวจดูความพร้อม แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู รินรดากลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น "อย่าไป... ถ้าคุณเป็นอะไรไป แล้วฉันล่ะ?" ภากรชะงัก สายตาที่เขามองเธอมันแปรเปลี่ยนไปอย่างประหลาด มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความลังเลที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยตอบ ประตูห้องทำงานที่เพิ่งจะแข็งแรงอยู่เมื่อครู่กลับถูกทุบจนพังครืนเข้ามา พร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์ในชุดดำที่ถืออาวุธครบมือพุ่งเข้ามาล้อมพวกเขาไว้ ท่ามกลางวงล้อมนั้น ชายผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดของพายุ ใบหน้าของมันช่างคุ้นตาจนภากรต้องขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกัน มันคือคนที่ภากรคิดว่าตายไปแล้ว... คนที่เคยเป็นคนรักเก่าผู้ทรยศของเขา "คิดถึงผมไหม ภากร... ดูเหมือนว่าของเล่นชิ้นใหม่ของคุณจะสวยกว่าที่ผมคิดนะ" หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านรู้สึกถึงความเดือดพล่านของบรรยากาศและอารมณ์ของตัวละครนะครับ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามครับผม