ความสับสนกลางสวนส้ม

"คุณกำลังจะไปไหน รินรดา... หรือว่าที่ผ่านมาทั้งหมด มันเป็นแค่ละครฉากหนึ่งที่แสดงให้ผมดู เพื่อรอเวลาจะหนีไปหาใครคนอื่น" เสียงทุ้มต่ำของภากรดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในห้องนอนใหญ่ที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกายของชายหนุ่ม เขาไม่ได้ก้าวลงจากเตียง แต่จ้องมองร่างบางที่กำลังหยิบฉวยข้าวของใส่กระเป๋าด้วยสายตาที่ดุจดังสัตว์ป่าที่ถูกทรยศ ความเย็นชาที่เขาสาดใส่เมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนเป็นความเดือดพล่านที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง รินรดาชะงักมือ ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของไร่ส้มผู้ดิบห่าม ดวงตาคู่สวยคลอไปด้วยน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ "ฉันไม่ได้จะหนีไปไหน ภากร... ฉันแค่คิดว่าถ้าฉันอยู่ตรงนี้ต่อไป มันก็มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง ในเมื่อคุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลย" ภากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรือนร่างเปลือยเปล่าท่อนบนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอเหมือนนักล่าที่บีบให้เหยื่อจนมุม แววตาของเขาไม่ได้มีความปรานีเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เชื่อใจเหรอ? คำนี้มันแพงเกินไปสำหรับคนอย่างคุณ" มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นรุนแรงจนรินรดานิ่วหน้า "คุณจะไปหามันใช่ไหม? ไอ้คนที่ส่งจดหมายบ้าๆ นั่นมาให้คุณ... คุณคิดว่าผมโง่หรือไงที่ปล่อยให้คุณใช้ชีวิตอยู่ในไร่ของผม แต่หัวใจคุณไปอยู่ที่อื่นน่ะ" "คุณเข้าใจผิด! ฉันไม่เคยรู้จักใครคนอื่น!" รินรดาตะโกนตอบพร้อมกับพยายามสะบัดมือออก แต่ภากรกลับกระชากร่างเธอเข้ามาประชิดอกแกร่ง กลิ่นไอของความดิบเถื่อนและกลิ่นส้มจางๆ บนตัวเขาทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ "งั้นก็พิสูจน์สิ" ภากรกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและอันตรายมากกว่าเดิม "พิสูจน์ให้ผมเห็นว่าร่างกายนี้ หัวใจนี้ และลมหายใจของคุณ... มันเป็นของใครกันแน่" เขากระชากเสื้อผ้าของเธออย่างไม่นึกถนัด รินรดาหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจและสับสน แต่ในวินาทีที่ริมฝีปากหนาเข้าบดขยี้เรียวปากอิ่มของเธอ ความรุนแรงที่แฝงมากับความหิวกระหายก็กลบความรู้สึกทั้งหมดสิ้น ภากรไม่ได้สัมผัสเธอด้วยความทะนุถนอม แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง มือหนาสอดผ่านเนื้อผ้าที่รั้งรออยู่รอมร่อ สัมผัสความนุ่มหยุ่นที่เขารู้สึกหลงใหลจนยากจะถอนตัว "หยุด... อื้อ... ภากร อย่าทำแบบนี้" "ทำไม? กลัวว่าความลับจะแตก หรือกลัวว่าใจตัวเองจะทรยศกันแน่!" เขาถอนจูบออกเพียงเสี้ยวนาทีเพื่อตวาดถาม สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำใส ห้องนอนที่เคยดูเงียบเหงากลายเป็นสมรภูมิแห่งอารมณ์ ภากรไม่มีความใจเย็นเหลืออยู่อีกต่อไป เขาทุ่มเททุกความต้องการใส่ลงไปในทุกสัมผัส ทั้งกัด ทั้งเม้ม ทั้งสร้างรอยรักไว้ทั่วผิวขาวผ่อง เพื่อให้มั่นใจว่าไม่ว่าใครจะคิดอย่างไรกับเธอก็ตาม แต่ร่างกายนี้จะต้องประทับตราของเขาไว้เสมอ มันคือความรักที่ปนเปไปกับความหึงหวงอย่างร้ายกาจ เขาต้องการจะกักขังเธอไว้ในกรงที่เขาสร้างขึ้น ด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ยังไม่อาจนิยามได้ชัดเจนนักว่า มันคือความรักหรือเพียงความกระหายที่ขาดไม่ได้ รินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกพายุหมุนพัดพาไป เธอหลับตาลงรับสัมผัสที่ร้อนแรงนั้นอย่างจำนน ในขณะที่ภากรเองก็กำลังต่อสู้กับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ถูกสัญชาตญาณดิบเข้าครอบงำ จนกระทั่งเขาหยุดกะทันหันเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของโลหะบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในกระเป๋าใบเล็กที่รินรดาพยายามหยิบติดตัวไปด้วย เขาผละออกจากร่างบางทันที สายตาเหลือบไปเห็นจดหมายที่ขอบกระเป๋าเผยให้เห็นข้อความเพียงบางส่วน... ลายมือที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันไม่ใช่จดหมายรักของชายอื่น แต่มันคือจดหมายขู่จากศัตรูเก่าที่เขาสั่งให้คนเฝ้าระวังไว้ไม่ให้ถึงมือเธอ ภากรตัวแข็งทื่อ ความเดือดดาลในใจมลายหายไปสิ้น กลายเป็นความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นขึ้นมาเกาะกุมหัวใจ เขาหยิบจดหมายนั้นขึ้นมาอ่านช้าๆ ก่อนจะเหลือบมองหน้าหญิงสาวที่กำลังสะอื้นฮักด้วยความเสียขวัญ เขามองเห็นแล้ว... เขาไม่ใช่แค่เข้าใจผิด แต่มันคือการทำลายความรู้สึกของผู้หญิงคนเดียวที่เขารักไปจนหมดสิ้น "นี่มัน... อะไรกัน" เขาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วงและสั่นเครือ ยังไม่ทันที่รินรดาจะเอ่ยคำแก้ต่าง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกกับผนัง พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยไม่เคาะประตู "นายครับ! แย่แล้วครับ... พวกมันบุกเข้ามาในไร่แล้ว และดูเหมือนพวกมันจะรู้เรื่องที่นายเก็บตัวผู้หญิงคนนี้ไว้ด้วย!" ภากรตวัดสายตามองไปที่ประตู ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ตัวสั่นเทาอยู่บนเตียง อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ชีวิตของเขาและเธอจะต้องเผชิญกับการตัดสินครั้งสำคัญที่สุดกลางสวนส้มเลือดแห่งนี้ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางผ่านความสับสนและความดิบเถื่อนมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะครับ