บทลงโทษจากคนดิบ

"ถ้าเธอยังไม่หยุดร้องไห้... ฉันจะทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะส่งเสียงคราง รินรดา" เสียงทุ้มต่ำดุดันของภากรดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง บรรยากาศภายในห้องอัดแน่นไปด้วยไอความร้อนจากร่างกายกำยำที่กำลังโถมทับลงมา ร่างหนาของเจ้าของไร่ส้มเลือดไม่ได้ปรานีกับหญิงสาวที่นอนตัวสั่นเทาอยู่ใต้ร่างแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมาจากการกระทำของเธอก่อนหน้านี้มันกำลังเดือดพล่านเหมือนลาวาใต้ภูเขาไฟ รินรดาเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวโยน "คุณทำแบบนี้ทำไม... คุณรังเกียจฉันขนาดนั้น แต่ทำไมถึงไม่ปล่อยฉันไป" ภากรกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม เขาโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกโด่งคมสันแตะกับพวงแก้มใสที่เปียกชื้น สูดดมกลิ่นกายหอมละมุนที่ขัดกับความแข็งกระด้างของหัวใจเขาอย่างรุนแรง "ปล่อยไปงั้นเหรอ? เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะปล่อยสมบัติที่ต้องแลกมาด้วยหนี้มหาศาลไปง่ายๆ อย่างนั้นเชียวหรือ" มือหนาหยาบกร้านจากการจับบังเหียนและกรีดกิ่งส้มเอื้อมไปบีบคางมนของเธอแน่นขึ้น แต่ทว่าน้ำหนักมือกลับแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง "ที่เธอร้องไห้... เพราะเสียใจที่ฉันไม่เชื่อใจ หรือเพราะเสียใจที่ตัวเองไม่ได้เป็นอิสระกันแน่" รินรดาไม่ตอบ เธอสะบัดหน้าหนี แต่ภากรกลับไม่ยอม เขาใช้ฝ่ามือใหญ่กดตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะก้มลงไปประทับจูบที่ร้อนแรงและไร้ซึ่งความอ่อนโยน มันเป็นจูบที่ดุดัน เป็นการลงโทษที่เขามอบให้คนดื้อรั้นอย่างเธอได้รู้ซึ้งว่า อำนาจการตัดสินใจในไร่นี้เป็นของใคร ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างถือดี รินรดาพยายามจะขัดขืนแต่กลับเหมือนยิ่งเป็นการราดน้ำมันเข้ากองเพลิง ภากรผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้เธอได้หายใจ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู "วันนี้ฉันจะทำให้เธอจำไปจนตาย ว่าการคิดจะหนีไปจากไร่ส้มเลือดแห่งนี้... มันมีราคาที่ต้องจ่ายสูงแค่ไหน" เสื้อผ้าชุดนอนเนื้อบางเบาของเธอถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดีจนกระดุมกระจัดกระจาย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดที่ตัดกับมือหยาบกร้านของเขาอย่างสิ้นเชิง ภากรจ้องมองเรือนร่างของเธอด้วยสายตาที่ร้อนระอุราวกับจะกลืนกิน เธอเปรียบเสมือนผลส้มที่สุกงอมรอเวลาให้เขาเก็บเกี่ยว แม้จะปากร้ายและทำเป็นเย็นชา แต่ลึกๆ ในใจกลับเรียกร้องหาเธอจนแทบบ้า เขาสอดแทรกตัวตนเข้าหาความอุ่นร้อนที่สั่นสะเทือนด้วยความตื่นตระหนกของเธอ รินรดากรีดร้องออกมาเบาๆ ในลำคอ ภากรชะงักไปครู่หนึ่ง เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและการต่อต้านที่แฝงมากับความหวามไหวที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้ เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับกายเน้นย้ำความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งขึ้นจนเธอต้องจิกเล็บลงบนไหล่หนาของเขาจนเกิดรอยแดง "มองตาฉัน... รินรดา" เขาคำรามสั่ง เธอจำใจลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มผู้เป็นดั่งฝันร้ายแต่ก็เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ดึงดูดใจ ภากรไม่ได้เพียงแค่ต้องการครอบครองร่างกาย แต่เขากำลังใช้ความดิบเถื่อนทลายกำแพงในใจของเธอลงทีละชั้น จังหวะการเคลื่อนไหวของเขารุนแรง สลับกับความแผ่วเบาที่จงใจให้เธอขาดใจตายในอ้อมกอด สัมผัสของเขาคือบทลงโทษที่แสนหวานและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ผ่านไปเนิ่นนานเหลือเกินที่พายุอารมณ์พัดโหมกระหน่ำในห้องนอนที่เงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคนที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง ภากรกอดรัดร่างบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับอากาศธาตุ เขากดจูบลงบนขมับของเธออย่างแผ่วเบา ขัดกับท่าทางที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่ แต่แล้ว ท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุม ภากรกลับขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงมาที่หน้าห้องนอนพร้อมเสียงเคาะประตูที่ดังรัวและกังวลใจผิดปกติ "คุณภากรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... พวกคนงานบอกว่ามีรถแปลกหน้าขับเข้ามาในไร่ตอนกลางดึก แล้วตอนนี้... โรงเก็บส้มหลังที่สามกำลังถูกวางเพลิง!" เสียงลูกน้องคนสนิททำให้ภากรผละออกจากรินรดาในทันที ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด เขาคว้าปืนที่วางอยู่ข้างเตียงมาเหน็บเอวอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองหญิงสาวที่ยังคงนอนตัวสั่นอยู่บนเตียง "อย่าลุกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา" เขาสั่งสั้นๆ ก่อนจะพุ่งตัวออกไปที่ประตู แต่ก่อนที่จะก้าวออกไป เขาหยุดนิ่งแล้วหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ถูก "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ... ฉันจะเผาไร่นี้ทิ้งเสียด้วยมือฉันเอง" ประตูถูกปิดลงพร้อมเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไป รินรดานั่งกอดเข่าตัวเองด้วยความสับสน ทว่าในความมืดมิดนั้น เธอกลับเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าหน้าต่างห้องนอนเงียบๆ คนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... คนที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอดตั้งแต่ก่อนจะมาที่ไร่แห่งนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผมนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน