แผนร้ายในไร่

"ไอ้ชด! มึงหยุดมือเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้กระสุนลูกซองมันฝังอยู่ในหัวมึงแทนลูกส้ม!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของภากรดังก้องไปทั่วโรงคัดแยกส้ม กลิ่นเปลือกส้มสดๆ ที่ควรจะหอมหวาน กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นเหงื่อไคลและความตึงเครียดที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ ภากรยืนตระหง่านอยู่ตรงมุมมืดของโรงงาน มือแกร่งกระชับด้ามปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวไว้แน่น สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองไปยังชายร่างผอมเกร็งที่กำลังยัดซองเอกสารลับลงใต้ก้นถังน้ำยาเคมี รินรดาที่แอบยืนหลบอยู่หลังกองลังไม้ห่างออกไป ใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านช่องว่างของลังไม้ ใบหน้าเรียวสวยซีดเผือดเมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของคนงานเก่าแก่ที่ภากรไว้ใจมาตลอด "นายหัว... ผม... ผมแค่มาดูระบบน้ำยา" ไอ้ชดตะกุกตะกัก พยายามขยับตัวถอยหลังแต่ขาเจ้ากรรมดันสั่นจนเข่ากระแทกถังเหล็กเสียงดังเคร้ง "โกหก! มึงอยู่กับกูมาห้าปี กูจำกลิ่นลมหายใจมึงได้ไอ้ชด อย่าทำเป็นฉลาดนักเลย" ภากรสาวเท้าเข้าไปหา กลิ่นอายความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงถนัดตา "มึงขายข้อมูลไร่ให้ใคร? ไอ้ศรศักดิ์ใช่ไหม?" คำถามนั้นเหมือนสายฟ้าฟาด รินรดาถึงกับยกมือปิดปากตัวเอง เธอรู้ดีว่าศรศักดิ์คือคู่อริตัวฉกาจของภากรที่พยายามฮุบที่ดินผืนนี้มาตลอดหลายปี ไอ้ชดหน้าถอดสี มันตัดสินใจทิ้งซองเอกสารแล้วพุ่งตัวเข้าใส่ภากรหมายจะแย่งปืน แต่ด้วยสัญชาตญาณของนักสู้ ภากรเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะฟาดสันมือลงบนต้นคอของอีกฝ่ายจนล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ รินรดาตัดสินใจเดินออกมาจากมุมมืด เธอทนดูต่อไปไม่ไหว ภากรหันขวับมามอง เธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยไฟโทสะของเขาที่เปลี่ยนเป็นความฉงนในชั่วพริบตา "คุณริน... ผมบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าให้รอในบ้าน" น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาแม้จะพยายามปรับให้เบาลง "ฉันจะไม่อยู่เฉยให้คุณต้องเสี่ยงคนเดียวหรอกนะคะ..." รินรดาเผลอหลุดปากใช้คำลงท้ายแบบผู้หญิง แต่พอนึกขึ้นได้เธอก็เม้มปากแน่น ภากรแค่นยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งเชยคางเธอขึ้นมา สายตาที่เขามองเธอนั้นมันร้อนแรงจนรินรดาแทบละลาย "ดื้อนักนะ... เดี๋ยวคืนนี้ได้รู้กันว่าคนดื้อในไร่ส้มเลือดของผม จะต้องถูกจัดการยังไง" ภากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นกายผู้ชายที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นดินและยาสูบจางๆ ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "นายหัวครับ! มีเรื่องแล้วครับ!" เสียงตะโกนของหัวหน้าคนงานอีกคนดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะ ภากรผละออกจากรินรดาอย่างหัวเสีย เขากระชากคอเสื้อไอ้ชดขึ้นมาแล้วโยนไปให้ลูกน้อง "ไปขังมันไว้ในห้องใต้ดิน อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้จนกว่าฉันจะกลับมา!" ภากรออกคำสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะหันมาหารินรดาอีกครั้ง "คุณกลับไปที่บ้านเดี๋ยวนี้ รินรดา... ฟังผมนะ ห้ามออกจากห้องจนกว่าผมจะกลับมา นี่คือคำสั่ง!" รินรดาพยักหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอวิ่งกลับไปยังตัวบ้านพักท่ามกลางความมืดมิดของไร่ส้มที่ดูเงียบสงัดจนน่าขนลุก ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่เขตระเบียงบ้าน เธอกลับต้องชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นเงาดำร่างหนึ่งยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงเก้าอี้หวายที่หน้าห้องของเธอ "คุณภากร... กลับมาเร็วขนาดนี้เลยหรือคะ?" เธอเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ ร่างนั้นหันกลับมา แสงจากปลายบุหรี่ที่วูบวาบทำให้เห็นใบหน้าของคนตรงหน้าชัดเจน ไม่ใช่ภากร แต่เป็น 'ศรศักดิ์' ศัตรูที่ภากรเพิ่งเอ่ยถึงเมื่อครู่นี้! เขายิ้มเหี้ยม มือหนึ่งถือรูปถ่ายของรินรดาที่แอบถ่ายไว้ตอนเธอเดินอยู่ในไร่ "คุณภากรน่ะเหรอ? คงกำลังยุ่งอยู่กับการไล่ล่าหมาข้างถนนจนลืมไปแล้วกระมังว่า... คนที่เขารักที่สุด กำลังตกอยู่ในอันตราย" ศรศักดิ์ก้าวเข้ามาใกล้เธอหนึ่งก้าว ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของม้าที่วิ่งเข้ามาในไร่ดังขึ้นผิดจังหวะ ผสมกับเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นจากทิศทางของโรงคัดแยกส้ม ภากรถูกล่อให้ไปติดกับดักที่อื่นแล้ว และรินรดาในตอนนี้ก็เหมือนลูกกวางที่หลงเข้ามาในถ้ำของเสือร้ายโดยไร้ทางหนี ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นของนิยายเรื่องนี้นะครับ