รินรดาผู้กล้าหาญ

"ถอยออกไปให้ห่างจากตัวเธอ... ศรศักดิ์" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของไอ้คนที่ควรจะติดกับดักอยู่ปลายไร่ดังขึ้นสะท้านผืนดิน ฝุ่นตลบคลุ้งจากกีบม้าพันธุ์ดีที่ควบตะบ็งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต ภากรในสภาพเหงื่อโทรมกาย ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยรอยฝุ่นและคราบเขม่าจากการระเบิดหลอกลวงที่โรงคัดแยกส้ม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าคู่นั้นแดงก่ำด้วยโทสะ นัยน์ตาดิบเถื่อนคู่นั้นไม่ได้มองแค่ไอ้ศรศักดิ์ที่ชักปืนสั่นเทา แต่มันกวาดมองรินรดาที่ยืนตัวสั่นแต่ยังกัดฟันยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าคนงานหนุ่มที่ถูกทับด้วยซากโครงเหล็ก เหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดตา... รินรดาไม่ได้วิ่งหนีเอาตัวรอดเหมือนคุณหนูในหอคอยที่เขาเคยสบประมาท ทันทีที่เครนเหล็กเก่าเกิดทรุดตัวลงเพราะแรงกระแทกจากกระสุนปืนขู่ ผู้หญิงบอบบางคนนั้นกลับพุ่งเข้าใส่ซากเหล็กนับร้อยกิโลกรัม ยอมให้คมเหล็กบาดผิวเนื้อเนียนละเอียดจนเลือดสีสดซึมผ่านเสื้อเชيرสีอ่อน เพื่อดึงร่างของไอ้ก้าน คนงานรุ่นน้องให้ออกพ้นรัศมีมรณะได้อย่างเฉียดฉิว "นาย..." ศรศักดิ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปลายกระบอกปืนในมือสั่นระริกเมื่อเห็นสายตาของเจ้าของไร่ส้มเลือด "ม...มันไม่อยู่ในแผน... กูแค่วะ..." *เปรี้ยง!* เสียงปืนจากมือของภากรดังขึ้นตัดหน้าโดยไม่ต้องรอให้มันแก้ตัว กระสุนเฉียดใบหูของศรศักดิ์ไปฝังลงกับลำต้นส้มด้านหลังจนเปลือกไม้กระจาย "ไสหัวไปซะ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจฝังมึงไว้ใต้ต้นส้มพวกนี้" ภากรตวาดลั่น เสียงนั้นทรงพลังจนคนใจเสาะอย่างศรศักดิ์ทิ้งอาวุธแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดของแนวไร่ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจของคนทั้งสาม ภากรเหวี่ยงตัวลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว ขายาวก้าวฉับๆ ตรงเข้ามาหารินรดาที่กำลังทรุดตัวลงนั่งข้างไอ้ก้านซึ่งร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด "คุณริน!" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง มันไม่ใช่ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ แต่เป็นความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีแข็งกระด้าง "เจ็บตรงไหน... ไหนดูซิ" "ฉันไม่เป็นไรค่ะ... เอ๊ย... ฉันไม่เป็นไรครับ" รินรดาลืมตัวเผลอใช้คำพูดติดปาก แต่ความเจ็บที่ข้อศอกและฝ่ามือทำให้เธอต้องนิหน้า ภากรไม่รอให้เธออธิบาย มือหยาบกร้านผ่านงานหนักมานับไม่ถ้วนเอื้อมมาคว้าข้อมือเรียวของเธอขึ้นมาสำรวจ แสงไฟจากตะเกียงสนามที่ตกอยู่สะท้อนให้เห็นรอยแผลถลอกปอกเปิกและคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรัง หัวใจของไอ้เสือร้ายแห่งไร่ส้มกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดผสมปนเปกับความทึ่งแล่นพล่านอยู่ในอก ผู้หญิงคนนี้... คนที่เขาเคยคิดว่าเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ กลับเอาตัวเข้าแลกเพื่อชีวิตของคนงานชั้นต่ำในไร่ของเขา "อวดเก่ง" เขาพ่นคำด่าออกมาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "รู้ตัวไหมว่าถ้าเหล็กแผ่นนั้นทรุดลงมาอีกคืบเดียว ร่างบางๆ ของคุณคงแบนเป็นกล้วยปิ้งไปแล้ว" "ถ้าฉันมัวแต่กลัว แล้วปล่อยให้เขาตายอยู่ที่นี่... ฉันคงเกลียดตัวเองไปตลอดชีวิตค่ะ... เอ๊ย... ครับ!" รินรดาเงยหน้าขึ้นสู้สายตาเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นรื้นไปด้วยหยาดน้ำ ฃนตาแพรวพราวเปียกชื้น แต่แววตากลับเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้ "ฉันอาจจะไม่มีแรงมากเท่าคุณภากร แต่ฉันก็มีหัวใจพอที่จะไม่ยืนดูคนอื่นตายต่อหน้าต่อตา" คำพูดนั้นเหมือนหมัดฮุกเข้าที่ลิ้นปี่ของภากรอย่างจัง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันในระยะประชิด ภากรจ้องมองใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นและคราบน้ำตาของเธอ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นอย่างดื้อรั้น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามปิดตายมาหลายปี—นับตั้งแต่วันที่ถูกคนรักเก่าหักหลัง—กำลังพังทลายลงทีละน้อย ความกล้าหาญและความงดงามที่ดิบเถื่อนบริสุทธิ์ของผู้หญิงคนนี้ กำลังแผดเผาเกราะกำบังในใจของเขาจนมอดไหม้ "ไอ้ก้าน... มึงลุกไหวไหม" ภากรหันไปถามคนงานด้วยเสียงห้วนๆ แต่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของรินรดา "พยุงมันไปที่เรือนพยาบาล... ส่วนคุณ... เดินไหวไหม หรือจะให้ผมอุ้ม?" "ฉันเดินเองได้ค่ะ... ครับ!" รินรดาพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยขาที่สั่นเทา แต่ความเจ็บที่ข้อเท้าทำให้เธอเซถลาเกือบล้มลงไปกองกับพื้น โชคดีที่ท่อนแขนแข็งแรงราวกับคีมเหล็กของภากรรวบเอวบางไว้ได้ทัน ท่อนแขนนั้นรั้งร่างเธอเข้ามาชิดแนบอกแกร่งจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนน่าตกใจ กลิ่นกายสาวผสมกับกลิ่นเลือดจางๆ และฝุ่นดิน ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวชายหนุ่มให้ตื่นขึ้น ภากรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความเขินอายและอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "ปากเก่งนักนะ... แต่ตัวแค่นี้ ทำเป็นอวดดี" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมใบหู ทำให้รินรด ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้าดื้อกับผมอีกครั้งเดียว... ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีของคนไร่ส้มแน่ๆ รินรดา" เธอเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระทึกราวกับรัวกลองศึก ความหวาดหวั่นผสมผสานกับความเย้ายวนแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ก่อนที่ภากรจะได้ทำตามใจปรารถนา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกคู่ก็ดังขึ้นจากทางชายป่า พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของลุงชิต หัวหน้าคนงานเก่าแก่ที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในรัศมีแสงไฟ "นายครับ! แย่แล้วครับ... ที่เรือนพักคนงานด้านหลัง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ภากรชะงัก นัยน์ตาดิบเถื่อนหันขวับไปมองทางต้นเสียงทันที ร่างในอ้อมแขนของเขาสั่นสะท้อนเล็กน้อย ขณะที่ลุงชิตวิ่งมาหยุดหอบหายใจอยู่ตรงหน้า สีหน้าของคนแก่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด "มีอะไรวะ ลุงชิต พูดมาให้มันเคลียร์ๆ" ภากรคำรามเสียงต่ำด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ "มะ...มีคนเจาะเซฟห้องทำงานของนาย... แถมเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงส้มเลือดทั้งหมด... หายไปแล้วครับนาย!" *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันใน, "ธานินทร์แดนเถื่อน"