ค่ำคืนแห่งการโต้ตอบ

"หยุดทำตัวเป็นนางเอกผู้ถูกกระทำเสียทีรินรดา... เพราะคนอย่างผมไม่มีวันสงสารคุณหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำของภากรดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอของดินและไม้เก่า เขากระชากร่างบางที่พยายามจะถอยหนีเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้าง ความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนหญิงสาวสัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่ไม่ได้มาจากแค่กำลังกาย แต่มันคือพายุอารมณ์ที่เขาสั่งสมมาตลอดทั้งวัน รินรดาแหงนหน้ามองดวงตาคมกริบที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาซ่อนเร้น เธอไม่ได้สั่นกลัวอย่างที่เขาคาดหวัง ตรงกันข้าม... เธอกลับยกมือขึ้นดันแผงอกแข็งแกร่งนั้นไว้ แม้มือจะสั่นไหวเล็กน้อยแต่นัยน์ตากลับแน่วแน่ "แล้วคุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ ภากร... ในเมื่อเกลียดฉันนัก ก็ปล่อยฉันไปสิ" "ปล่อยงั้นเหรอ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดลึก "ในเมื่อคุณเดินเข้ามาในไร่นี้ด้วยตัวเอง และเลือกที่จะกลายเป็นคนของผม... อย่าหวังว่าจะมีทางออกง่ายๆ จนกว่าผมจะเบื่อคุณจนหมดสิ้น" คำว่า 'คนของผม' ตอกย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ไร้ซึ่งนิยาม แต่มันกลับมีอำนาจกดทับหัวใจของรินรดาจนแทบหายใจไม่ออก ภากรไม่รอให้เธอได้โต้ตอบ เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางนั้นด้วยความดิบเถื่อนและหิวกระหาย มันไม่ใช่การจูบที่นุ่มนวลชวนฝัน แต่มันคือการประกาศสิทธิ์ การโต้ตอบที่ไร้ถ้อยคำแต่หนักแน่นไปด้วยความต้องการที่พุ่งพล่าน มือหนาของภากรลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางอย่างถือดี ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจังหวะที่เร่งเร้า รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความวาบหวามที่เขาจงใจมอบให้เพื่อทำลายเกราะป้องกันของเธอ "คุณมันปีศาจ..." เธอพึมพำเมื่อเขายอมถอนริมฝีปากออกเพียงเพื่อจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น "ปีศาจที่กำลังจะทำให้คุณลืมผู้ชายทุกคนที่เคยเจอมาเลยล่ะ" ภากรตอบเสียงพร่า ก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นอย่างง่ายดายด้วยแขนข้างเดียว แล้วก้าวฉับๆ ไปยังเตียงนอนไม้สักตัวใหญ่ในมุมมืดของห้อง ความสัมพันธ์ในค่ำคืนนี้คือการโต้ตอบที่ไม่มีใครยอมใคร รินรดาต่อสู้ด้วยหัวใจที่เรียกร้องสิทธิ์ของตัวเอง ในขณะที่ภากรใช้ความปรารถนาเป็นเครื่องมือในการกักขังเขาและเธอไว้ในกรงขังที่เขาเป็นคนสร้างขึ้น ความเงียบภายในไร่ถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงครางแผ่วเบาที่ดังสลับไปมาราวกับบทเพลงแห่งการหักห้ามใจที่พังทลายลง ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา ร่างกายของทั้งสองหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ไม่ใช่แค่ในแง่ของกามารมณ์ แต่คือการถ่ายทอดความโดดเดี่ยวที่ต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้ใต้ใบหน้าที่แข็งกร้าว ภากรสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาที่รินไหลอาบแก้มของหญิงสาว มันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจ แต่มันคือความพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกที่เขาก็เพิ่งตระหนักได้ว่า... ตัวเขานั่นแหละที่กำลังจะพ่ายแพ้ให้กับรินรดาอย่างสิ้นเชิง "ริน..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเป็นครั้งแรก ความดิบห่ามหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงชายหนุ่มที่เจ็บปวดจากอดีต "อย่าได้คิดจะทิ้งผมไปเหมือนคนพวกนั้น... ถ้าคุณยังไม่อยากเห็นไร่ทั้งไร่นี้ลุกเป็นไฟ" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในตาของเขา เธอเห็นความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความโหดร้าย เธอไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด แต่กลับดึงรั้งลำคอของเขาลงมาเพื่อมอบสัมผัสที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอจะให้ได้ ราวกับจะบอกว่าเธอพร้อมจะเยียวยาบาดแผลนั้น แม้จะต้องแลกด้วยความอิสระของเธอก็ตาม แต่แล้ว... ความสุขสมที่ควรจะหยุดเวลาไว้ กลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังรัวมาจากระเบียงด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานไม้เกือบพังทลาย "นายครับ! นายภากร! รีบออกมาดูเถอะครับ... พวกมันกลับมาแล้ว! พวกมันมาเผาโรงเก็บของทางทิศเหนือ!" ภากรชะงักกึก ความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านในกายพลันมอดดับกลายเป็นความเย็นยะเยือก เขาสบถออกมาคำโตก่อนจะรีบคว้าเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสวมด้วยความรวดเร็วและร้อนรน รินรดาลุกขึ้นนั่งด้วยความตื่นตระหนก สายตาของภากรเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าคางเธอไว้แน่น "อยู่ตรงนี้... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดจนกว่าผมจะกลับมา เข้าใจไหม!" เขาก้าวพรวดพราดออกจากห้องไปทิ้งให้รินรดานั่งเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนึ่งกลับค่อยๆ เยื้องกรายเข้ามาในห้องช้าๆ ทั้งที่ประตูปิดสนิท "นึกไม่ถึงเลยนะ... ว่าแม่ดอกไม้ไร้ค่าของฉัน จะมาอยู่ในห้องนี้กับศัตรูหัวใจของฉันได้" เสียงหวานเยือกเย็นที่คุ้นหูทำให้รินรดาตัวแข็งทื่อ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองร่างหญิงสาวในชุดเดรสยาวที่ยืนอยู่ในเงามืด... เธอแทบหยุดหายใจ เพราะนั่นคือผู้หญิงที่ภากรบอกว่าจากไปแล้ว และเป็นผู้หญิงที่เธอไม่มีวันลืมชื่อ ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดออก และค่ำคืนแห่งการโต้ตอบที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและความลับในไร่ส้มเลือดนี้นะครับ