ความหึงหวงที่ซ่อนไว้

"ถอยห่างออกมาจากมัน เดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามต่ำที่ดังก้องกังวานเหนือไร่ส้มเลือดไม่ได้มาจากกระบอกปืน แต่มาจากน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงปะทะของภากร ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีดที่พับแขนขึ้นจนเห็นมัดกล้ามเนื้อกำยำก้าวฉับๆ เข้ามาหา รินรดาชะงักมือที่กำลังถือแก้วน้ำส่งให้ 'ไอ้พาย' คนงานหนุ่มที่เพิ่งช่วยเธอยกตะกร้าผลไม้ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคืองในวินาทีต่อมา "คุณจะบ้าหรือไงภากร! ฉันแค่ช่วยหยิบน้ำให้เขา เขาทำงานหนักมาทั้งวันนะ" รินรดาโต้กลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความท้าทาย ภากรไม่สนใจคำแก้ตัว เขาสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนเธอต้องถอยหลังไปชนกับลำต้นของต้นส้มใหญ่ กลิ่นสาบเหงื่อเจือกลิ่นดินและน้ำมันเครื่องจากตัวเขาโชยปะทะจมูก ร่างกายกำยำบดบังแสงอาทิตย์ยามเย็นจนเงาของเขาครอบคลุมร่างของเธอไว้มิด มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น ไม่ได้รุนแรงจนหัก แต่แน่นหนาพอที่จะทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ "ทำงานหนัก... หรือว่าอยากจะอ่อยคนงานในไร่ของฉันกันแน่?" ภากรเค้นเสียงถาม นัยน์ตาสีเข้มคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว สันกรามของเขาบดเข้าหากันจนนูนเด่น "คุณมันบ้า... บ้าอำนาจและสกปรกที่สุด!" รินรดาตวาดกลับ เธอพยายามบิดข้อมือออกแต่กลับยิ่งถูกแรงกดทับเพิ่มขึ้น ไอ้พายหน้าซีดเผือด รีบวางตะกร้าลงแล้วถอยกรูดออกไปทันทีด้วยความกลัวบารมีของนายหัวไร่ ภากรไม่ได้สนใจคนงานคนนั้นแล้ว ในสายตาของเขามีเพียงผู้หญิงตรงหน้า ที่แม้จะคลุกคลีอยู่กับงานไร่จนชุดมอมแมม แต่ความงดงามที่แฝงด้วยความพยศนั้นกลับยิ่งทำให้เขาคลั่งจนควบคุมสติไม่อยู่ "อยากรู้ไหมว่าถ้าฉันจะให้เธอ 'ทำงาน' จริงๆ น่ะ มันต้องทำยังไง?" ภากรโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกับแก้มใส ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่ตรงซอกคอหอมกรุ่น "ถ้าอยากบริการคนอื่นนัก ก็มาลองบริการฉันนี่... ในฐานะที่ฉันเป็นเจ้าหนี้ และเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ในตัวเธอ" "ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณนะภากร!" "ไม่ใช่เหรอ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นประสาท "ลองถามหัวใจตัวเองดูสิรินรดา ว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เธอเคยรู้สึกเป็นอิสระจากสายตาของฉันบ้างไหม" เขาไม่รอให้เธอตอบ มือข้างที่ว่างเอื้อมไปกระชากท้ายทอยของหญิงสาวให้เชิดขึ้น ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วงและดุดัน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยน แต่มันคือการประกาศอาณาเขต เป็นการบดขยี้เพื่อลบสัมผัสของคนอื่นที่อาจจะเคยผ่านร่างกายนีไป ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอ้าวของไร่ส้ม รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปหมด สองมือเล็กทุบลงบนแผ่นอกแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก แต่มันกลับไร้ความหมายสำหรับชายผู้กร้านโลกคนนี้ เขากดจูบซ้ำๆ สลับกับการขบเม้มริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ราวกับจะกักขังความโกรธเกรี้ยวและความหึงหวงทั้งหมดไว้ในโพรงปากของเขา รินรดาครางอือในลำคอ ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบยาบลงด้วยความตื่นตระหนกที่แปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ภากรผละริมฝีปากออกช้าๆ แต่ยังคงคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ เขาจ้องมองใบหน้าที่แดงซ่านและแววตาที่สั่นไหวของเธอด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งอยากทำลายและอยากถนอม "จำไว้... อย่าให้ฉันเห็นเธอไปใกล้ไอ้หน้าไหนอีก ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม" เขากระซิบเสียงแหบพร่าข้างใบหู ก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเย็นชา "ขึ้นไปบนบ้าน เดี๋ยวนี้" รินรดาเดินโซเซขึ้นไปยังบ้านพักด้วยความรู้สึกที่แตกสลายและสับสน เธอขังตัวเองอยู่ในห้องนอน พยายามกดหัวใจที่เต้นรัวให้สงบลง ทว่าเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอกลับเห็นภากรยืนอยู่ใต้ต้นส้มต้นเดิม เขาจุดบุหรี่ขึ้นสูบ ควันสีเทาจางๆ ลอยคว้างในอากาศที่เริ่มมืดลง แสงไฟจากปลายมวนบุหรี่สว่างวาบขึ้นเป็นระยะในความมืด ทว่าในตอนนั้นเอง... เสียงรถกระบะเครื่องยนต์คุ้นหูดังแว่วมาจากทางเข้าไร่ เป็นเสียงที่ทำให้ภากรชะงักไปทันที เขาดับบุหรี่ทิ้งด้วยรองเท้าบูทก่อนจะหันไปมองทางถนน แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามาในไร่ เผยให้เห็นบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ คนจากอดีตที่เขาพยายามลบให้สิ้นซาก... ก้าวลงมาจากรถพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ภากรต้องกำหมัดจนเส้นเลือดปูดโปน "ไม่ได้เจอกันนานนะภากร... ที่ไร่นี่เลี้ยงเด็กใหม่สวยดีนี่นา" ภากรตัวแข็งทื่อ รินรดาที่แอบมองอยู่หลังม่านถึงกับหยุดหายใจ เมื่อเห็นผู้หญิงที่ก้าวลงมาจากรถนั้นเดินตรงเข้ามาหาภากร และถือวิสาสะวางมือลงบนอกแกร่งของเขาอย่างสนิทสนม ธานินทร์แดนเถื่อนหวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับความเข้มข้นในบทนี้นะครับ