ความลับใต้ต้นส้ม

"ถ้าคิดจะรื้อฟื้นเรื่องเน่าๆ ในอดีตขึ้นมา ก็วางมันลงซะ รินรดา ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับความอยากรู้อยากเห็นของเธอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของภากรดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงาน แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงกรอบประตูทำให้รินรดาสะดุ้งจนสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มในมือเกือบหลุดร่วง เธอไม่ได้ตั้งใจจะละเมิดความเป็นส่วนตัวของเขา หากแต่ความผิดปกติของลิ้นชักที่ถูกล็อคด้วยกุญแจซึ่งตกอยู่บนพรมนั้นทำให้ความสงสัยของเธอทำงานเกินขอบเขต รินรดาสบตากับชายหนุ่มที่ดูเหมือนพยัคฆ์ร้ายในยามค่ำคืน แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวแบบที่เธอเคยเห็น แต่มันคือความว่างเปล่าที่บาดลึกถึงกระดูก "ฉันไม่ได้ตั้งใจ... กุญแจมันวางอยู่ตรงนี้ ฉันแค่..." "แค่ถือวิสาสะ?" ภากรเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่ซ่านเข้ามาจนพื้นที่ในห้องดูเล็กลงถนัดตา เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ แย่งสมุดเล่มนั้นไปจากมืออย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปึก* รินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นกายดิบหถื่อนที่คุ้นเคย เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือ "คุณมีอะไรที่ต้องปิดบังนักหนาเหรอคะภากร หรือว่าความจริงที่ผ่านมามันทำให้คุณกลายเป็นปีศาจแบบนี้" ภากรขยับกายเข้าใกล้จนปลายจมูกของเขาเฉียดผ่านแก้มเนียน ร่างกายของเขาสั่นไหวน้อยๆ ราวกับพยายามสะกดกลั้นบางอย่าง เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยไฟปรารถนาและรอยร้าวในใจที่ยังไม่ถูกเยียวยา "อยากรู้มากใช่ไหมว่าทำไม?" มือหนาหยาบกร้านเชยคางเธอขึ้น บีบเบาๆ แต่หนักแน่น "งั้นก็อ่านซะ... อ่านดูว่าสิ่งที่ผมเจอมา มันทรมานพอที่จะทำให้คนอย่างผมกลายเป็นสัตว์ร้ายในสายตาเธอหรือเปล่า" เขาผลักสมุดเล่มนั้นกลับไปหาเธอ รินรดาหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเปิดไปยังหน้าที่มีรอยยับย่นและคราบแห้งกรังของหยดน้ำตาที่เขียนไว้เมื่อสิบปีก่อน *‘วันนี้เธอเลือกไปกับมัน... คนที่ให้ทุกอย่างได้มากกว่าไร่ส้มที่แห้งแล้งนี่... เธอทิ้งความรักห้าปีไปเพียงเพราะคำว่าอนาคตที่ไม่มีผมอยู่ในนั้น... จำไว้ให้ขึ้นใจ ภากร ความรักคือยาพิษ และคนอย่างเธอไม่คู่ควรได้รับมันอีกต่อไป’* ลายมือที่ตวัดแรงจนกระดาษขาดเผยให้เห็นความแค้นที่ฝังรากลึก รินรดาอ่านจบแล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของไร่ที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ความสงสารแล่นพล่านในใจจนจุกแน่น "นั่นคือเหตุผลที่ทำให้คุณเกลียดผู้หญิงทุกคนที่ก้าวเข้ามาในไร่นี้เหรอคะ" "ไม่... ไม่ใช่แค่เกลียด" ภากรโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความอัดอั้น "แต่เพราะผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมรักเธอ แล้ววันหนึ่งผมจะสูญเสียทุกอย่างไปเหมือนวันนั้น" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ ภากรดึงรินรดาเข้ามากอดแน่นราวกับจะฝังเธอลงไปในเนื้อ ร่างของเขาแข็งเกร็งก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายลงภายใต้อ้อมกอดของเธอ ความดิบเถื่อนที่มีมาตลอดเริ่มร้าวรานเหลือเพียงความเปราะบางของลูกผู้ชายที่แบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียว รินรดาลูบหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างปลอบประโลม ภากรซุกหน้าลงกับลำคอระหง กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอกำลังทำลายกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างช้าๆ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความโหยหา มันร้อนแรงและลึกซึ้งจนรินรดาแทบจะละลายไปในอ้อมแขนเขา "อย่าทิ้งผมไปแบบที่เธอทำ... รินรดา" เขาพึมพำชิดผิวเนื้อ "ไม่งั้นผมคงบ้าตายแน่" ขณะที่ภากรกำลังจะกดจูบลงบนซอกคอเพื่อปลดปล่อยความรู้สึกที่สั่งสมมานาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและกระชั้นชิดจนน่าตกใจ "คุณภากรครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! คนงานเจอศพ... ศพที่ถูกฝังอยู่หลังไร่ส้มเลือด!" ภากรชะงักกึกทันที แววตาที่กำลังอ่อนโยนกลับมาแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาปล่อยเธอออกห่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปคว้าปืนพกข้างโต๊ะแล้วหันมามองเธอด้วยสายตาที่เด็ดขาด "ล็อกประตูห้องนี้ไว้ แล้วห้ามเปิดให้ใครเด็ดขาด... ต่อให้เป็นผมที่เรียก ก็ห้ามเปิดจนกว่าผมจะกลับมา" เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะพุ่งตัวออกไปในความมืด รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น เมื่อสายตาของเธอดันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกอยู่ใต้โต๊ะทำงานของเขา... มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่ถูกฉีกขาดครึ่งหนึ่ง และในภาพนั้น มีใบหน้าของเธอซ้อนทับอยู่บนร่างของหญิงสาวที่เป็นความลับในบันทึกเล่มนั้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดมิดและเร่าร้อนของไร่ส้มเลือดไปพร้อมกับผมนะครับ