คำมั่นสัญญาใต้แสงดาว

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ภากร! ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน... และรู้ด้วยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร!" เสียงตวาดที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกดังทะลุผ่านเนื้อไม้ประตูห้องนอนเข้ามา กระชากบรรยากาศอันแสนหวานเมื่อครู่ให้พังทลายลง ภากรชะงัก ร่างหนาที่กำลังคลอเคลียอยู่กับซอกคอหอมกรุ่นของรินรดาแข็งทื่อไปชั่วขณะ มือหนาที่เคยสอดแทรกอยู่ภายใต้เสื้อนอนผ้าไหมบางเบาของหญิงสาวหยุดกึก ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวฉายแววสับสนระคนโกรธจัด รินรดาขยับตัวเข้าหาเขา สองมือเรียวสั่นเทาเกาะกุมแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็น เธอสัมผัสได้ถึงแรงเต้นของหัวใจที่เต้นรัวแรงผิดปกติของชายหนุ่ม "ภากร... ใครกันคะ?" เสียงเธอแผ่วเบาและสั่นพร่า ภากรไม่ตอบ เขาผละตัวออกจากเธออย่างเชื่องช้า ดวงตาที่เคยมองเธอด้วยความหลงใหลบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเงาปีศาจจากอดีตที่เขาฝังมันลงหลุมไปนานแล้ว เขาคว้าเสื้อกั๊กขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวงแหนและกังวล "อยู่ตรงนี้... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" เขาพูดเสียงต่ำ ลมหายใจหนักหน่วง "ไม่ว่าใครจะพูดอะไร ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไร... เชื่อใจผม" เขาก้าวผ่านประตูออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขากระทบพื้นไม้ก่อนจะปะทะกับเสียงฝีเท้าของผู้มาเยือน รินรดาแทบหยุดหายใจ เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินไปที่ประตูไม้โอ๊คหนาแล้วแนบหูฟังอย่างเงียบเชียบที่สุด "แกตายไปแล้ว... มินตรา" เสียงของภากรทุ้มต่ำ แต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้น "ตายงั้นเหรอ? แกต่างหากที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันที่ทิ้งฉันไว้กับความอัปยศที่เมืองหลวง!" เสียงหญิงสาวที่ดูเย่อหยิ่งและเย็นชาตอบกลับมา "เปิดประตูให้ฉัน... หรืออยากให้ 'ของรัก' ของแกที่อยู่ข้างในนั่น ได้ยินความลับเน่าๆ ของแกกันล่ะ?" ภากรคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาพุ่งเข้าคว้าคอเสื้อผู้มาเยือนจนร่างนั้นกระแทกกับผนังทางเดิน เสียงการต่อสู้ระยะประชิดดังขึ้น รินรดาทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอตัดสินใจเปิดประตูออกไป ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันในโถงทางเดิน เธอเห็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยสะพรั่งราวกับนางพญา แต่แววตานั้นกลับร้ายกาจเหมือนงูพิษ "ภากร! ปล่อยเขานะ!" รินรดาตะโกน ภากรหยุดชะงัก มินตราหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบของเธอกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "อ้อ... สวยดีนี่ นึกว่ารสนิยมคุณจะต่ำกว่านี้เสียอีก ภากร" มินตราแค่นยิ้ม แล้วหันมาสบตารินรดา "รู้หรือยังล่ะว่าผู้ชายที่คุณกำลังหลงไหลน่ะ คือคนทรยศที่ขโมยเงินของตระกูลฉันหนีมาสร้างอาณาจักรที่ไร่บ้านนอกนี่อย่างไร?" "หุบปาก!" ภากรคำราม ลมหายใจเขาร้อนผ่าว ร่างกายกำยำสั่นเทาด้วยความโกรธ ทว่าในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ภากรกลับนิ่งลง เขาเดินเข้าไปหารินรดา ท่ามกลางสายตาอึ้งของมินตรา มือหยาบกร้านของเขากุมมือเรียวของหญิงสาวเอาไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความรู้สึกที่เขามีต่อเธอเพียงคนเดียว "มินตรา... อดีตมันจบลงแล้ว ส่วนที่ฉันทำไป เพื่อชดใช้ในสิ่งที่ฉันไม่เคยทำ" ภากรหันไปเผชิญหน้ากับคนรักเก่าด้วยแววตาที่เด็ดขาดกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะดึงรินรดาเข้ามาในอ้อมกอดแล้วกระซิบข้างหูเธอ เสียงนั้นนุ่มทุ้มแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้คนฟังใจสั่น "ริน... ผมอาจจะมีอดีตที่มืดดำ แต่ชีวิตที่เหลืออยู่ของผม ผมขอมอบให้คุณ" เขาล่วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบกล่องไม้ขนาดเล็กออกมา ท่ามกลางความตกตะลึงของมินตรา ภากรคุกเข่าลงต่อหน้ารินรดาใต้แสงดาวที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างไร่ส้ม "ผมอาจไม่ใช่สุภาพบุรุษที่สมบูรณ์แบบ... ผมปากร้าย ดิบ และบางทีก็เอาแต่ใจ แต่ในโลกที่ไร้ความหมายของผม คุณคือแสงสว่างเดียวที่ผมมี... แต่งงานกับผมนะครับริน... มาเป็นราชินีของไร่ส้มเลือดแห่งนี้ และอยู่เคียงข้างผู้ชายดิบๆ คนนี้ไปตลอดชีวิต" รินรดาน้ำตาคลอเบ้า ความรัก ความแค้น และความจริงใจหลอมรวมกันจนเธอพูดไม่ออก ในขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากตอบตกลงนั้นเอง เสียงปืนจากทิศทางไร่ส้มฝั่งทิศตะวันตกก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสามนัดซ้อน! ภากรผุดลุกขึ้นทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งเมื่อมองไปยังความมืดมิดเบื้องนอก "มีคนบุกไร่... และพวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว" ภากรหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้นางเอกรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง "มินตรา... นี่คือแผนของแกใช่ไหม?" ก่อนที่มินตราจะได้ตอบ ร่างเงาลึกลับจำนวนหนึ่งก็กระโดดลงมาจากเพดานโถงทางเดิน พร้อมกับอาวุธครบมือ... และหนึ่งในนั้น คือคนสนิทที่ภากรไว้ใจที่สุด! รินรดาแทบหยุดหายใจ เมื่อเห็น 'คนสนิท' คนนั้นเดินตรงเข้ามาหาภากรพร้อมกับปืนที่จ่อไปที่ขมับของเธอ... ภากรจะเลือกอย่างไร ระหว่างการปกป้องไร่ส้ม หรือการรักษาชีวิตของผู้หญิงที่เขารักที่สุดในนาทีสุดท้ายนี้? หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน