ปากร้ายใจดี

"ถ้าอยากจะตายนัก ก็เชิญไปเน่าในกองส้มโน่น อย่ามาทำตัวเป็นภาระให้ผมต้องเสียเวลาแบกกลับมา!" เสียงทุ้มห้าวของภากรก้องกังวานอยู่ในห้องพักที่มืดสลัว กลิ่นอายของความชื้นและกลิ่นดินจางๆ ผสมกับกลิ่นสาบผู้ชายที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันช่างกดดัน ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของไร่ส้มเลือดกระแทกถาดน้ำและห่อกระดาษสีขาวลงบนโต๊ะไม้ข้างเตียงจนเกิดเสียงดังสนั่น รินรดาที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเก่าพยายามฝืนลืมตาขึ้นมอง ดวงตาคู่สวยที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้พร่ามัวไปด้วยพิษไข้ ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ากังวล เธอพยายามขยับกายแต่ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วกระดูก "ฉัน... ฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วย" เสียงของเธอกระท่อนกระแท่น แหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน ภากรแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองร่างบางบนเตียงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาหยาบกร้านจากการจับจอบจับมีดมาทั้งชีวิตคว้าคางมนขึ้นมาบีบเบาๆ แต่หนักแน่นพอให้เธอต้องสบตา "ปากดีไม่เลิกทั้งที่สภาพดูไม่ได้แบบนี้เนี่ยนะรินรดา?" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด สัมผัสถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน "ผมลงทุนจ่ายเงินค่าแรงให้คุณมาทำงาน ไม่ใช่ให้มานอนงอมืองอเท้าเป็นผักปลา ถ้าคุณตายในไร่ผม ใครจะใช้หนี้แทนคุณ? บอกผมมาสิ" รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความน้อยใจ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมาจากหางตาโดยไม่ตั้งใจ ความรู้สึกที่ถูกกดขี่และดูถูกซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันทำลายความอดทนของเธอจนแทบหมดสิ้น ภากรชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นน้ำตาของหญิงสาว กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น ความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านในอกแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาไม่อยากยอมรับ เขาปล่อยคางเธอ แล้วหยิบซองยาที่ไปบุกซื้อมาจากอนามัยในเมืองตั้งแต่นกยังไม่ทันตื่นขึ้นมาเขย่าต่อหน้าเธอ "ลุกขึ้นมากินยาซะ" "ถ้าฉันตายไป คุณก็จะได้ที่ดินฉันคืน... ไม่ใช่เหรอ?" รินรดาถามเสียงสั่น ภากรนิ่งไปชั่วอึดใจ สายตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเกือบจะเป็นความอาทรที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "อย่าพูดจาไร้สาระ ชีวิตคนเรามันมีค่ากว่าที่ดินห่วยๆ นั่น... แม้กระทั่งคนปากจัดอย่างคุณ" เขาลุกขึ้นเดินไปหยิบแก้วน้ำมาจ่อที่ริมฝีปากบาง รินรดาขัดขืนในตอนแรก แต่เมื่อเห็นความดื้อรั้นในแววตาของชายตรงหน้า เธอก็ยอมอ้าปากรับเม็ดยาและน้ำตามความต้องการของเขา ภากรประคองศีรษะเธอไว้ด้วยมือเดียว นิ้วโป้งของเขาเผลอลูบไล้ไปตามข้างแก้มที่ร้อนจัดของเธอโดยไม่ตั้งใจ ความนุ่มนิ่มของผิวสัมผัสทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเต้นผิดจังหวะ เขาไม่ได้รักใคร่เธอ... เขาบอกตัวเองซ้ำๆ แบบนั้น แต่มือของเขากลับไม่ยอมผละออก "นอนลง" เขาสั่งเสียงนุ่มลงกว่าเดิมเล็กน้อย "คืนนี้พายุจะเข้า อากาศเปลี่ยนแบบนี้ ถ้าคุณไม่หายไข้ พรุ่งนี้ไม่ต้องหวังว่าจะได้ลุกไปทำอะไรอีก" ภากรเดินไปปิดโคมไฟจนห้องตกอยู่ในความมืดสลัวเหลือเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของผนังไม้ เขาไม่ได้เดินออกไปอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง เฝ้ามองรินรดาที่เริ่มเข้าสู่ภวังค์แห่งความหลับใหลเพราะฤทธิ์ยา ความเงียบงันทำให้เขาย้อนนึกถึงความเจ็บปวดในอดีต คนรักเก่าที่ทิ้งเขาไปเพียงเพราะเขามีเพียงแค่ไร่ส้มที่ดูไร้อนาคตในตอนนั้น ทว่าผู้หญิงคนนี้... เธอมีความดื้อรั้นที่ต่างออกไป เธอไม่เคยร้องขอความเห็นใจ แม้จะถูกเขาใช้งานหนักหน่วงเพียงใด ขณะที่ภากรกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากนอกชานบ้าน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนบานประตูไม้สั่นสะเทือน "ไอ้ภากร! มึงอยู่ในนั้นไหม? เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่โรงคัดส้ม!" ภากรลุกพรวดขึ้นทันที ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าคมสัน เขาหันไปมองรินรดาที่ยังคงไม่ได้สติก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดประตู "มีเรื่องอะไร?" เขาถามเสียงต่ำ ลูกน้องคนสนิทหน้าตาตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลเต็มใบหน้า "รถขนส้มล็อตใหญ่ถูกพวกมันสกัดไว้ที่ชายป่าครับท่าน แล้วดูเหมือนว่า... พวกมันไม่ได้มาเพื่อปล้น แต่มันมาเพื่อเผาไร่!" หัวใจของภากรหล่นวูบ เขาหันกลับไปมองหญิงสาวบนเตียงที่กำลังนอนเป็นไข้อยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางวิกฤตที่ไร่ส้มของเขากำลังถูกคุกคามจนถึงขีดสุด เขาต้องเลือก... ระหว่างความปลอดภัยของคนที่เขากำลังเริ่มหวั่นไหว กับการรักษาอาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อทั้งชีวิต เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เสียงปืนดังขึ้นจากทางทิศเหนือของไร่ติดต่อกันสามนัด นี่ไม่ใช่การเตือน... แต่มันคือสงคราม หวังว่าท่านผู้อ่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นของพายุที่กำลังจะถาโถมเข้ามาในชีวิตของภากรและรินรดานะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน