รอยยิ้มที่หายไป

"ถ้ามึงยังไม่หยุดพ่นคำโกหกออกมาจากปากเน่าๆ ของมึง กูจะฝังมึงไว้ใต้ต้นส้มที่มึงลอบวางยาพิษนั่นแหละ อย่าให้กูต้องหมดความอดทนไปมากกว่านี้" ภากรตวาดลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยไอสังหาร มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับปืนและงานไร่บีบเข้าที่คอเสื้อของไอ้เชิด คนงานเก่าแก่ที่เขาทั้งให้ใจและให้โอกาสมาตลอดสิบปี แต่ผลตอบแทนที่ได้คือกลิ่นสารเคมีแปลกปลอมที่คละคลุ้งอยู่ในแปลงส้มทิศตะวันตก จนผลผลิตที่ควรจะสุกปลั่งกลับเหี่ยวเฉาและกลายเป็นสีดำสนิทเหมือนรอยเลือดที่แห้งกรัง ไอ้เชิดตัวสั่นเทา ผิวหน้ามันย่องด้วยเหงื่อ แม้ปากจะพยายามอ้าค้างเพื่อร้องขอชีวิต แต่ดวงตาของมันกลับเหลือบมองไปทางแนวป่าทึบหลังไร่ด้วยความหวาดกลัวบางอย่างที่มากกว่าความตายตรงหน้า "ผม...ผมไม่มีทางเลือกครับนาย...พวกมัน...พวกมันขู่จะฆ่าลูกเมียผม" เสียงของมันขาดห้วง "ใคร!" ภากรตะคอก กระชากร่างมันจนหลังกระแทกเข้ากับเสารั้วไม้เนื้อแข็งที่เขาเพิ่งซ่อมแซมได้ไม่กี่วันก่อน "ใครที่สั่งมึงให้ทำลายไร่ของกู!" รินรดายืนตัวแข็งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เธอเห็นภาพนี้ผ่านแสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่หน้าโรงเก็บของ ใบหน้าของเธอซีดเผือด เธอไม่ได้กลัวความรุนแรงของภากร แต่เธอกลัว 'ความจริง' ที่กำลังจะถูกกระชากออกมาจากปากของคนทรยศคนนี้ มือบางกำชายกระโปรงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวเหมือนกลองรบที่ไม่มีวันหยุด "มันไม่ใช่แค่คนงานธรรมดาใช่ไหมครับภากร?" รินรดาตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด "ถ้าเชิดไม่ได้ทำเพราะความโลภ แต่มันทำเพราะความกลัว แสดงว่าคนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่แค่พ่อค้าคนกลางที่ต้องการกดราคาผลผลิต แต่มันคือการทำลายล้าง...ใช่ไหม?" ภากรหันมามองเธอ แววตาของเขาที่เคยมีเพียงความเกรี้ยวกราดเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันมีความรู้สึกอ่อนไหวบางอย่างที่เขามักจะซ่อนไว้ใต้ความดิบเถื่อนเสมอ เขารักเธอ แต่ความรักในไร่ส้มเลือดแห่งนี้มันมักจะมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่ายด้วยลมหายใจ "เข้าข้างในเถอะรินดา ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับผู้หญิง" ภากรกล่าวเสียงเรียบ แม้จะยังไม่ละมือจากคอเสื้อไอ้เชิด "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องหลบหลังคุณตลอดเวลาหรอกครับ" เธอเถียงกลับ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในตาคมคายของเขา "ถ้าไร่นี้จะพังลงต่อหน้าต่อตาฉัน ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าใครเป็นคนลงมือ" ภากรกัดกรามแน่น เขาเหวี่ยงไอ้เชิดลงกับพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ ความสูงของเขาบดบังแสงไฟจนเกิดเงาใหญ่ทาบทับลงมาที่ร่างอรชร เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นดินและเหงื่อจากการตรากตรำทำงานทำให้รินรดาใจสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ "ริน...คุณไม่เข้าใจหรอกว่าโลกใบนี้มันสกปรกแค่ไหน" เขากระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู ก่อนจะใช้มือหยาบเชยคางเธอขึ้นมา "ผมทำทุกอย่างเพื่อให้คุณปลอดภัย แต่ถ้าคุณเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเงามืดพวกนี้ ผมอาจจะปกป้องคุณไม่ได้อีกต่อไป" "งั้นก็อย่าปกป้อง" เธอสวนกลับ ดวงตาคู่นั้นสะท้อนความดื้อรั้นที่ทำให้ภากรแทบบ้า "ปล่อยให้ฉันสู้ข้างๆ คุณ ดีกว่าต้องมานั่งรอฟังข่าวการตายของคุณในห้องนอนเพียงลำพัง" คำพูดนั้นเหมือนดั่งเข็มที่ทิ่มแทงเข้ากลางอกของภากร เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าตัวเธอเข้ามากอดแน่น อ้อมกอดที่ดูแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความหวงแหนนี้ไม่ใช่ความหวานชื่น แต่มันคือความเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความรักที่ยากจะถอนตัว ท่ามกลางวิกฤตที่กำลังลุกลามไร่ส้มเลือดจนกลายเป็นสมรภูมิ พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการสูญเสียครั้งใหญ่ ทันใดนั้น เสียงปืนนัดเดียวก็ดังสนั่นขึ้นจากทิศทางของไร่ส้มทิศตะวันออก ตามด้วยเสียงแผดเผาของไฟที่กำลังลุกลามโหมกระหน่ำท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล ภากรผละออกจากรินรดา มือของเขาคว้าปืนที่ข้างเอวอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นนักล่าที่พร้อมฆ่าฟันเพื่อปกป้องอาณาจักรของเขา แต่นั่นไม่ใช่จุดพีคที่สุด เพราะในจังหวะที่เขาจะพุ่งตัวออกไป เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง—ไม่ใช่คนงาน ไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นเสียงหัวเราะเยือกเย็นของคนที่เขาเคยเชื่อใจที่สุดในอดีต "ไม่เจอกันนานเลยนะภากร...ไร่ส้มที่เธอรักหนักหนานี่กำลังจะกลายเป็นขี้เถ้าในมือฉันแล้วนะ" รินรดาหน้าถอดสีเมื่อเห็นเงาร่างของหญิงสาวผู้หนึ่งก้าวพ้นเงามืดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะผู้หญิงคนนั้นคือคนเดียวกับที่อยู่ในรูปภาพเก่าๆ ที่ภากรเก็บไว้ในกล่องเหล็กใต้เตียงเสมอมา และที่สำคัญที่สุด...เธอคือคนที่ตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเผชิญชะตากรรมในไร่ส้มเลือดไปกับผมนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อน