วิหารแห่งการทดสอบ

“คำขอโทษของคุณมีค่าไม่ต่างจากเศษขยะที่ถูกทิ้งไว้ในหลุมศพของความจงรักภักดีหรอกครับ” เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่ววิหารโบราณ เสียงของเขาไม่สั่นเครือ แม้มันจะดังกังวานก้องไปตามเสาหินที่สลักลวดลายอักขระเวทมนตร์สีเลือดที่กำลังสั่นไหว เขาไม่ได้หันไปมองเงามืดที่วูบไหวอยู่เบื้องหลัง เพราะสายตาของเขากำลังจับจ้องไปยังแท่นบูชาใจกลางวิหาร ที่ซึ่ง ‘ผู้พิทักษ์ทวิลักษณ์’ กำลังลืมตาขึ้น เสียงโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่รัดตรึงร่างมหึมาของบอสเฝ้าวิหารดังขึ้น ‘เคร้ง... เคร้ง...’ มันเป็นเสียงที่บีบหัวใจเหมือนจังหวะการเต้นของคนที่กำลังเผชิญหน้ากับความตาย “เรย์... ฉันทำไปเพื่อส่วนรวม!” เสียงที่คุ้นเคยของจักรพรรดิทมิฬตะโกนก้องมาจากทางเข้าวิหาร เขากำลังพยายามดึงดันเข้ามา แต่แรงกดดันจากมหาเวทที่เข้มข้นภายในวิหารทำให้แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดยังต้องคุกเข่า เรย์แสยะยิ้มที่มุมปากโดยที่ใบหน้ายังคงนิ่งเฉย “ส่วนรวมที่ถูกสร้างขึ้นบนความอัปยศของคุณน่ะหรือครับ? เก็บคำแก้ตัวนั้นไว้พูดกับยมทูตเถอะ” เขาชักดาบ ‘สนิมเขรอะ’ ออกจากฝัก แม้มันจะดูไร้ค่าในสายตาคนทั่วไป แต่ในมือของเรย์ ดาบเล่มนี้กลับส่งเสียงครางแหลมเล็กๆ เหมือนมันกำลังโหยหาเลือดของอสูรกายตรงหน้า บอสเฝ้าวิหาร—สิ่งมีชีวิตที่มีครึ่งซีกเป็นอัศวินศักดิ์สิทธิ์และอีกครึ่งเป็นปีศาจกินวิญญาณ—คำรามลั่น แรงสั่นสะเทือนทำเอาพื้นหินอ่อนแตกร้าวเป็นทางยาว การต่อสู้ไม่ได้เริ่มต้นด้วยคำประกาศศักดา แต่มันเริ่มต้นด้วยความเงียบที่เป็นดั่งคมมีด อสูรกายตนนั้นพุ่งเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วที่ไม่น่าจะเป็นไปได้สำหรับร่างที่ใหญ่โตขนาดนั้น ดาบยักษ์ฟาดฟันลงมาดั่งสายฟ้า เรย์ไม่ได้ถอยหลัง แต่เขากลับก้าวเท้าเข้าไปหาจุดตายของมัน เขาสไลด์ตัวต่ำลง หลบคมดาบที่เฉียดจมูกไปเพียงมิลลิเมตร กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งอยู่ในอากาศ *‘จังหวะการหายใจของมัน... ช้าลงหนึ่งวินาทีเมื่อเปลี่ยนท่า’* เรย์วิเคราะห์ในใจ เขาไม่มีเอลีน่าอยู่ข้างๆ เพื่อสนับสนุนมานาเหมือนทุกครั้ง ทุกอย่างในวันนี้ต้องพึ่งพาเพียงสัญชาตญาณที่ผ่านการอาบเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน เรย์พุ่งตัวขึ้น แทงดาบเข้าไปที่รอยต่อของเกราะบริเวณข้อพับเข่าของบอส แรงปะทะทำให้แขนของเขาชาดิก แต่มันก็ทำให้อสูรกายตนนั้นเสียหลักล้มลงจนพื้นวิหารสั่นสะเทือน เลือดสีดำข้นคลั่กไหลทะลักออกมาดั่งลาวา “แก... ไอ้มนุษย์ต่ำต้อย!” เสียงของบอสไม่ใช่ภาษาที่มนุษย์เข้าใจได้ แต่เรย์รับรู้ได้ถึงจิตสังหารที่แผ่ออกมา เรย์ไม่เปิดโอกาสให้มันตอบโต้ เขาอาศัยจังหวะที่มันเซถลา กระโดดขึ้นไปบนหัวไหล่ของมัน ดาบในมือรวบรวมมานาเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่จนเกิดเป็นแสงสีฟ้าจางๆ เขาแทงลงไปที่ใจกลางของอักขระบนหน้าผากของมัน—จุดอ่อนที่ไม่มีใครเคยล่วงรู้มาก่อน ทันใดนั้นเอง บรรยากาศในวิหารก็เปลี่ยนไป ความมืดมิดที่กดทับเริ่มสลายตัว แต่ทว่า ความเงียบกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม บอสหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาของมันจะเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างจ้า และเสียงที่ดูเยือกเย็นและคุ้นเคยก็ดังออกมาจากปากของอสูรกาย “เจ้าทำได้ดีมาก... จอมทัพผู้ถูกทอดทิ้ง” เรย์ชะงัก ดาบของเขาค้างอยู่กลางอากาศ บอสที่ควรจะสิ้นใจกลับค่อยๆ หันใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกมามองเขา ดวงตาสีทองคู่นั้นไม่ได้มีแววของความโกรธแค้น แต่มันมีความฉงนใจที่แฝงไปด้วยความคุ้นเคยอย่างประหลาด “แกคือใคร?” เรย์ถาม เสียงของเขาเย็นเยียบ ร่างของบอสค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีเงิน และในช่องว่างที่อสูรกายเคยยืนอยู่ ปรากฏร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เรย์จำได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด ชายคนนั้นสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าของเขาคือใบหน้าของเรย์ในตอนที่ยังครองตำแหน่งแม่ทัพแห่งอาณาจักรที่ล่มสลายไปแล้ว “ผมคือสิ่งที่เหลืออยู่จากความทรงจำที่คุณพยายามลบมันทิ้งไปอย่างไรล่ะครับ” ร่างจำลองนั้นยกยิ้ม “และสิ่งที่ผมจะบอกคุณต่อไปนี้ คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมวันนั้น... จักรพรรดิทมิฬถึงเลือกที่จะแทงข้างหลังคุณ” ประตูวิหารที่ถูกปิดตายค่อยๆ แง้มออกช้าๆ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นหูดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เรย์หันไปมอง—ไม่ใช่จักรพรรดิทมิฬที่เขาคาดคิด แต่เป็นเอลีน่าที่เดินเข้ามาพร้อมกับดาบที่เปื้อนเลือดสีแดงสด และดวงตาของเธอในตอนนี้... กลับกลายเป็นสีแดงฉานดั่งเลือด “เรย์คะ... อย่าเชื่อสิ่งที่มันพูด” เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า “เพราะคนที่สั่งการให้มันปิดตายวิหารนี้ตั้งแต่วันแรก... ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นฉันเองค่ะ” ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้กับผมนะครับ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมครับ!