เส้นทางสู่ยอดเขา

"หลบไป!" เสียงตวาดของเรย์ดังกึกก้องเหนือเสียงกระแทกของมวลอากาศที่แตกกระจาย มือหนาคว้าต้นแขนของเอลีน่าแล้วเหวี่ยงร่างของเธอออกไปด้านข้าง ก่อนที่พื้นดินตรงจุดเดิมจะระเบิดออกเป็นหลุมลึกราวกับถูกอุกกาบาตพุ่งชน ฝุ่นควันคลุ้งกระจายบดบังทัศนวิสัย แต่กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ซ่านออกมานั้นมิใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะรับมือได้ ร่างเงาสีทองที่พุ่งลงมาเมื่อครู่คืออัศวินเกราะทองคำ รัศมีสีเหลืองอร่ามรอบตัวเขาสั่นไหวราวกับเปลวเพลิงที่กำลังกระหายเลือด เขาไม่ใช่ศัตรูระดับลิ่วล้อที่เรย์เคยพบเจอ แต่นี่คือหนึ่งใน 'ทูตแห่งสวรรค์' ที่จักรพรรดิทมิฬส่งมาเพื่อปิดฉากเขาโดยเฉพาะ "ฝีมือไม่เลวนี่ ที่ยังเอาตัวรอดจากการโจมตีแรกได้" อัศวินเกราะทองเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งขณะกวาดสายตามองเรย์ราวกับมองมดปลวก เรย์เช็ดเลือดที่ไหลซึมจากมุมปากเบาๆ เขายืนหยัดขึ้นอย่างมั่นคง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่ใจกลางของไอเทมลึกลับที่เรย์เพิ่งได้รับมาจากการบุกรุกถ้ำมังกรเมื่อสัปดาห์ก่อน เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกหมัดกับสุนัขรับใช้ของคนทรยศ แต่เขามาเพื่อ 'กุญแจ' ที่จะนำไปสู่ยอดเขาแห่งมังกรนิลกาฬ "เอลีน่า" เรย์เรียกชื่อคู่คิดของเขาเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากศัตรู "เส้นทางข้างหน้า... เธอรู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร" เอลีน่าที่เพิ่งตั้งหลักได้รีบยันกายขึ้น ดวงตาสีมรกตของเธอวูบไหวด้วยความกังวล แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่หนักแน่นของเรย์ ความลังเลก็มลายหายไป "ดิฉันเตรียมอาคมปิดตายเส้นทางไว้แล้วค่ะ... เอ้ย... ไว้แล้วครับท่านเรย์ แต่หากเราช้ากว่านี้ ประตูมิติจะถูกขัดขวางโดยเวทมนตร์กักกันของมัน" เรย์แสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเสียเวลาเจรจา" เขากระชากดาบที่เหน็บข้างเอวออกมา แรงสั่นสะเทือนจากคมดาบที่เรืองแสงสีครามทำให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เรย์ไม่ได้วิ่งเข้าหาอัศวินทองคำ แต่เขากลับปักดาบลงบนพื้นดินอย่างแรง คลื่นพลังงานสีครามพุ่งกระจายออกไปเป็นวงกว้าง กลายเป็นโซ่ตรวนเวทมนตร์พันธนาการร่างของอัศวินปริศนาไว้ชั่วขณะ "ไป!" เรย์ตะโกน ทั้งสองวิ่งฝ่ากลุ่มควันออกไปสู่เส้นทางหุบเขาสูงชันที่มีเพียงตำนานเล่าขานว่า หากใครสามารถพิชิตยอดเขาแห่งนี้ได้ จะได้รับอาวุธระดับตำนานที่สามารถสั่นคลอนรากฐานของอาณาจักรเดิมที่ทรยศเขาไปได้ ระหว่างทาง เอลีน่าหอบหายใจถี่พลางเอ่ยขึ้น "ท่านเรย์... ทำไมถึงยอมเสี่ยงขนาดนี้ครับ? หากพลาดไปเพียงนิดเดียว เราจะสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมาเลยนะ" เรย์ชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย สายตามองไปยังยอดเขาที่เสียดแทงก้อนเมฆตรงหน้า "เอลีน่า... การบริหารอาณาจักรไม่ใช่แค่การปกป้องสิ่งที่ตนเองมี แต่คือการกล้าที่จะคว้าสิ่งที่ศัตรูคิดว่าไม่มีวันเป็นไปได้มาไว้ในมือ คนพวกนั้นมองว่าผมเป็นเพียงผู้กล้าที่ตกอับ แต่พวกเขาหลงลืมไปว่า... ผู้ที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุด ย่อมรู้วิธีไต่กลับขึ้นไปดีกว่าใคร" การเดินทางเต็มไปด้วยอุปสรรคกับดักทางเวทมนตร์และฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสที่เรย์ต้องใช้ทักษะไหวพริบจัดการอย่างเลือดเย็น เขาสังหารทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่ใช่ด้วยความบ้าคลั่ง แต่ด้วยความแม่นยำดุจเครื่องจักรสังหาร ทุกการฟาดฟัน ทุกการร่ายเวท คือการประกาศศักดาว่าอาณาจักรใหม่ของเขากำลังจะถือกำเนิดขึ้นภายใต้เงาของยอดเขาแห่งนี้ เมื่อมาถึงถ้ำศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่บนจุดสูงสุด เรย์พบกับแท่นหินโบราณที่สลักลวดลายประหลาด บนนั้นวางไว้ด้วยกล่องไม้เนื้อหอมที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมา มันคือไอเทมระดับตำนานที่เขาตามหา... *‘ศิลาแห่งจอมจักรพรรดิ’* เรย์ยื่นมือออกไปสัมผัส ทันใดนั้น ความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตก็หลั่งไหลเข้ามา ทั้งความไว้ใจที่ถูกหักหลัง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของจักรพรรดิทมิฬ และแววตาที่ว่างเปล่าของสหายร่วมรบที่ล้มตาย เรย์กัดฟันกรอด ข่มอารมณ์นั้นไว้ภายใต้ความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ "ได้ตัวแล้ว" เรย์พึมพำ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะคว้ามัน เสียงปรบมือที่ดังมาจากมุมมืดของถ้ำก็ทำให้เขาต้องชะงัก ร่างชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำทมิฬก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นที่เรย์จำได้ไม่เคยลืม "ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะปีนขึ้นมาได้ถึงที่นี่ เรย์... เพื่อนยาก" จักรพรรดิทมิฬกล่าวพลางยิ้มเยาะ "แต่ก็นะ... อุตส่าห์เหนื่อยยากลำบากมาตั้งไกล สุดท้ายของชิ้นนี้ก็ต้องกลับไปอยู่ในมือผู้ที่คู่ควรอย่างข้าอยู่ดี" เรย์หันไปเผชิญหน้ากับศัตรูคู่อาฆาต แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น มีเพียงความนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำที่ไร้ลมพัด "คู่ควรหรือ? เจ้าคงเข้าใจความหมายของคำนั้นผิดไป... เพราะคนที่ไม่มีวันได้ครอบครองสิ่งนี้ คือคนที่แม้แต่ศิลาเวทมนตร์ยังไม่ยอมรับในวิญญาณของเจ้าต่างหาก" เรย์ชักดาบสีครามขึ้นชี้หน้าจักรพรรดิทมิฬ ในขณะที่ศิลาแห่งจอมจักรพรรดิบนแท่นเริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีเลือด สัญญาณแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีใครคาดคิดกำลังจะเริ่มขึ้น... และในชั่วพริบตานั้นเอง พื้นถ้ำที่พวกเขายืนอยู่ก็เริ่มถล่มลงอย่างรุนแรง จากเงามืดหลังจักรพรรดิทมิฬ ร่างหนึ่งที่เรย์ไม่คาดฝันว่าจะได้พบอีกครั้งก้าวออกมา... เธอคนนั้นที่เคยเป็นคนรักและเป็นผู้ทรยศเรย์ในวันวาน บัดนี้กลับยืนอยู่ข้างศัตรูพร้อมกับดาบที่เล็งตรงมายังหัวใจของเรย์โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ขอโทษด้วยนะเรย์... แต่นี่คือทางรอดเดียวของฉัน" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ผู้กล้าตกอับขอตัวไปเตรียมแผนรับมือในตอนถัดไปก่อนครับ!