ชัยชนะเล็กๆ

"ตัวเลขพวกนี้... ท่านเรย์แน่ใจแล้วหรือครับว่ามันไม่ได้ผิดพลาดไปจากความเป็นจริง?" เอลีน่าเอ่ยถามขณะวางรายงานสรุปสถิติลงบนโต๊ะไม้โอ๊กที่เพิ่งสั่งทำขึ้นใหม่ ดวงตาสีไพลินของเธอจดจ้องไปยังเอกสารด้วยความฉงนปนทึ่ง นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังกราฟเส้นที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่เกรงใจใคร เรย์วางปากกาขนนกในมือลง เขายืดตัวพิงพนักเก้าอี้พลางผ่อนลมหายใจที่อัดอั้นมานาน ความเหนื่อยล้าจากการวางรากฐานเมืองจากพื้นที่รกร้างว่างเปล่าเริ่มเห็นผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม "ตัวเลขไม่เคยโกหกใครครับเอลีน่า โดยเฉพาะเมื่อมันมาจากปากของเหล่าผู้ลี้ภัยที่เคยถูกทอดทิ้ง" "แต่การที่เมืองเล็กๆ อย่าง 'เอเธอร์เรีย' ของเรา ถูกจัดให้อยู่ในอันดับต้นๆ ของเมืองที่น่าอยู่อาศัยที่สุดในเซิร์ฟเวอร์... นี่มันเกินกว่าที่พวกเราคาดการณ์ไว้ในตอนแรกมากนะครับ" เรย์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างบานสูง เขามองออกไปเห็นภาพที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงฝันร้ายที่กลายเป็นจริง ตอนนี้ถนนสายหลักคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ ตลาดที่เคยเงียบเหงาเต็มไปด้วยแผงขายของที่คึกคัก โรงพยาบาลสนามที่เขาผลักดันถูกเปลี่ยนเป็นคลินิกเวทมนตร์มาตรฐานสูง และที่สำคัญที่สุด คือความหวังที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของผู้อาศัย "ชัยชนะครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับเอลีน่า" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก "พวกเขามีอาหารเพียงพอ มีที่พักที่ปลอดภัย และที่สำคัญ พวกเขาได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม ในอาณาจักรของผม... คนที่เคยถูกทิ้งขว้างจะกลายเป็นรากฐานที่แข็งแกร่งที่สุด" เอลีน่าเดินเข้ามาใกล้ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเวทมนตร์จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ "ท่านเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นสวรรค์ท่ามกลางขุมนรกได้จริงๆ แต่การเติบโตที่รวดเร็วเกินไปเช่นนี้ มักจะดึงดูดสายตาที่ไม่พึงประสงค์เสมอ โดยเฉพาะสายตาจากคนที่ท่านเคยเรียกว่า 'สหาย'" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงถนัดตา เรย์หันกลับมามองเอลีน่า แววตาของเขาเยือกเย็นดั่งมหาสมุทรในคืนที่ไร้แสงดาว "จักรพรรดิทมิฬ... เขาคงเริ่มได้กลิ่นความรุ่งเรืองของพวกเราแล้วสินะครับ" "เขาประมาทท่านมาตลอดครับ เรย์" เอลีน่ากระซิบ "เขาคิดว่าท่านเป็นเพียงสุนัขที่ถูกถอดเขี้ยวเล็บไปแล้ว แต่เขาลืมไปว่า แม้กระทั่งสุนัขที่ถูกทอดทิ้ง หากได้รับการเลี้ยงดูด้วยความตั้งใจ ก็สามารถกลายเป็นหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำคอผู้ทรยศได้ทุกเมื่อ" เรย์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความขมขื่นและอำนาจที่ซ่อนเร้น "เขาจะเสียใจครับ ไม่ใช่เพราะเขาทรยศผม แต่เพราะเขาเลือกที่จะประเมินค่าความโกรธแค้นของผมต่ำเกินไป" ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูอย่างเร่งร้อนก็ดังขึ้น ก่อนที่หัวหน้าหน่วยข่าวกรองจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านเรย์ครับ! มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติบริเวณชายแดนทิศตะวันออก... กองกำลังทหารที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'กิลด์จักรพรรดิทมิฬ' กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ และพวกเขากำลัง... ประกาศว่าจะมาขอรับ 'ภาษีการปกครอง' จากเมืองของเราครับ" เรย์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เอลีน่ารู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปถึงกระดูกสันหลัง เขาเดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบตราประทับประจำตำแหน่งที่เขาซ่อนไว้ลึกสุดของลิ้นชักขึ้นมา แล้ววางลงบนโต๊ะดัง *ปัง!* "ภาษีงั้นหรือครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "บอกหน่วยรักษาความปลอดภัยของเรา ว่างานเลี้ยงต้อนรับที่พวกเขารอคอยมานานกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว... และคราวนี้ ผมจะเป็นคนส่ง 'บิลเรียกเก็บเงิน' กลับไปให้ถึงมือของมันเอง" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะสั่งการ พลันมีกระดาษแผ่นหนึ่งถูกเสียบไว้ที่กรอบหน้าต่างด้วยลูกธนูสีดำสนิท เรย์ดึงมันออกมาเปิดอ่านเพียงครู่เดียว ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยก็แปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกที่ปิดไม่มิด ข้อความในจดหมายมีเพียงสั้นๆ ว่า: *'เรย์... ความลับเรื่องที่เธอยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการปกปิดหรอกนะ แต่ดูเหมือนว่าคนในเมืองที่เธอกำลังภูมิใจนักหนา จะมี 'สายลับ' ของฉันแฝงตัวอยู่มาตั้งแต่ต้นแล้ว ลองส่องกระจกดูสิ ว่าใครคือคนที่จะแทงข้างหลังเธอในวันนี้'* เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเอลีน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะในเงามืดสะท้อนจากกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง... เขาเห็นเงาของเอลีน่าที่กำลังหยิบมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้ออย่างเงียบเชียบ! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยชัยชนะที่แท้จริงไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ