ตลาดมืดแห่งความหวัง

"หากเจ้าคิดว่าราคาที่ข้าเสนอคือการขูดรีด ก็เชิญนำของชิ้นนี้กลับไปฝังไว้ใต้กองขยะในคลังแสงของเจ้าเถอะ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปยังชายร่างท้วมตรงหน้า เขาวางผลึกศิลาสีครามลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ท่ามกลางบรรยากาศอับชื้นของตลาดมืดใต้ดิน 'นครไร้แสง' เสียงหยดน้ำจากเพดานหินกระทบพื้นดังจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความวินาศสันตะโรของใครบางคน ชายร่างท้วมที่สวมฮู้ดคลุมหน้ามิดชิดชะงักมือที่กำลังจะคว้าศิลานั้นไว้ เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะดันศิลากลับมา "คุณชายเรย์ ท่านใจร้อนเกินไปแล้ว ของหายากระดับตำนานเช่น 'ศิลาแห่งจันทราดับสูญ' ใช่ว่าจะหาได้ตามแผงลอยทั่วไป ข้าแค่กำลังพิจารณาว่า... ชีวิตของท่านมีค่าพอจะแลกกับมันโดยไม่ถูกพวกสุนัขรับใช้ของจักรพรรดิทมิฬตามกลิ่นมาเจอหรือไม่" เอลีน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเรย์ในชุดคลุมสีเข้มขยับตัวเล็กน้อย มือเรียวบางของนางขยับเข้าใกล้กริชเล่มงามที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุม "ท่านพูดมากเกินไปแล้ว" นางเอ่ยเสียงเบาแต่เยือกเย็น "ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนกฎหมาย แต่ตั้งอยู่บนผลประโยชน์ หากท่านยังลังเล ข้าเกรงว่าท่านจะไม่มีโอกาสได้ถอนหายใจในวันพรุ่งนี้" เรย์ยกมือขึ้นปรามเอลีน่า สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ตลาดมืดเบื้องล่าง ที่นี่คือศูนย์รวมของเหล่าพ่อค้าเถื่อน ผู้ลี้ภัย และสายลับที่แฝงตัวมาจากอาณาจักรต่างๆ การจะได้ครอบครองอาวุธระดับตำนานเพื่อใช้เสริมความแข็งแกร่งให้กองทัพที่กำลังก่อร่างสร้างตัว จำเป็นต้องอาศัยกลเม็ดที่เหนือกว่าการใช้กำลัง "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อข่มขู่ใคร" เรย์หยิบถุงหนังที่บรรจุเหรียญทองโบราณขึ้นมาวางบนโต๊ะ "ข้ามาเพื่อสร้างอาณาจักร และศิลาชิ้นนี้คือจุดเริ่มต้นของระบบป้องกันภัยที่พวกเขายังไม่รู้จัก ข้าให้ท่านสองทางเลือก หนึ่งคือรับทองนี้ไปแล้วลืมใบหน้าของข้าเสีย หรือสอง... ข้าจะปล่อยให้ข้อมูลที่ว่าท่านเป็นผู้ครอบครอง 'คัมภีร์ลับของจอมเวทบรรพกาล' หลุดไปถึงหูของจักรพรรดิทมิฬ ท่านคิดว่าเขาจะตอบแทนท่านด้วยเงินทอง หรือด้วยความตายกันล่ะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมมุมมืดของตลาดทันที ชายร่างท้วมหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าชื่อของเรย์นั้นไม่ใช่สิ่งที่คนในตลาดมืดจะแตะต้องได้โดยง่าย โดยเฉพาะเมื่อเห็นความเยือกเย็นในแววตาที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วนของชายผู้นี้ "ท่าน... ท่านมันปีศาจ" ชายร่างท้วมกัดฟัน ก่อนจะคว้าถุงทองแล้วยื่นกล่องกำมะหยี่เก่าๆ ให้เรย์ "คัมภีร์เล่มนี้ข้าได้มาจากซากปรักหักพังทางตะวันออก ระวังให้ดี... มันไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะถือครองได้" เรย์รับกล่องมาด้วยท่าทางสงบนิ่ง เขาพยักหน้าให้เอลีน่า ทั้งสองคนเดินลัดเลาะผ่านฝูงชนที่สวมหน้ากากปิดบังตัวตนออกจากพื้นที่ซื้อขาย ก่อนจะมาหยุดลงที่ตรอกแคบๆ ที่เงียบสงัดไร้ผู้คน เอลีน่ามองกล่องในมือเรย์ด้วยแววตาเป็นกังวล "นายท่าน ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเวทมนตร์ต้องห้าม หากเรานำมันกลับไปที่อาณาจักร จักรพรรดิทมิฬอาจใช้มันเป็นข้ออ้างในการประกาศสงครามกวาดล้างเราได้ทุกเมื่อ" เรย์เปิดกล่องออกช้าๆ แสงสีม่วงจางๆ ส่องกระทบใบหน้าของเขา มันไม่ใช่เพียงคัมภีร์ธรรมดา แต่มันคือแผนผังการก่อสร้าง 'ป้อมปราการลอยฟ้า' ที่หายสาบสูญไปนานนับศตวรรษ หากเขาสร้างมันสำเร็จ อดีตพวกพ้องที่เคยหักหลังเขาจะต้องสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเมื่อเงาของป้อมปราการทาบทับลงบนบัลลังก์ของพวกมัน "ให้พวกมันรู้ไปสิเอลีน่า" เรย์ยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม "เพราะวันที่พวกมันตระหนักได้ว่าใครคือตัวจริงที่ถูกทอดทิ้ง... มันจะเป็นวันที่พวกมันไม่มีโอกาสแม้แต่จะขออภัย" ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะก้าวออกพ้นตรอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดเกราะสีดำทมิฬก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับเสียงหัวเราะที่คุ้นหูซึ่งดังก้องมาจากเงามืดด้านหลัง "ช่างน่าประทับใจจริงๆ เรย์... ไม่นึกเลยว่าสุนัขที่ถูกขับไล่ จะยังคงมีความสามารถในการหาของเล่นชิ้นโปรดของข้าเจอ" ร่างสูงโปร่งของอัศวินในชุดเกราะทองคำก้าวออกมาจากความมืด ชายผู้นี้คือขุนพลมือขวาของจักรพรรดิทมิฬ ที่ตามล่าเรย์มาตลอดสามปี เรย์หยุดเดิน แต่ไม่ได้หันกลับไปเผชิญหน้า เขากำกล่องในมือแน่นจนนิ้วซีดขาว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ข้าก็นึกว่าคนของจักรพรรดิทมิฬจะมีปัญญาตามหาข้าเร็วกว่านี้เสียอีก... ดูท่าว่าอาณาจักรที่พวกเจ้าภาคภูมิใจนักหนา คงจะเริ่มเน่าเฟะจากข้างในเต็มทีแล้วสินะ" ทันทีที่เรย์กล่าวจบ คมดาบเล่มใหญ่ก็พุ่งวาบออกจากฝักของขุนพลผู้นั้น แต่ก่อนที่คมดาบจะถึงตัว เงาร่างหนึ่งที่เรย์ไม่คาดคิดมาก่อนก็กระโดดลงมาจากหลังคาพุ่งเข้าขวางหน้าขุนพลทมิฬเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ทำเอาเรย์ต้องชะงักด้วยความตกใจ "หยุดเดี๋ยวนี้! ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อแลกเปลี่ยนชีวิตกับคนพวกนี้... แต่ข้ามาเพื่อเตือนว่า คนที่สั่งให้พวกเจ้ามาที่นี่ ไม่ได้อยากให้เรย์ตาย... แต่เขากำลังต้องการตัว 'หัวใจของอาณาจักร' ที่อยู่ในมือเจ้าต่างหาก เรย์!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางและอดทนรอคอยชัยชนะที่แท้จริงไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ ผู้กล้าตกอับ