การทูตที่น่าสะพรึง

“ข้อเสนอของท่านมีค่าเท่ากับเศษกระดาษที่ใช้เช็ดเท้าในคอกม้าของผมเลยครับ ท่านทูต” น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแววตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นกลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่ถูกลับจนขึ้นเงา เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือประสานกันไว้ที่หน้าตักอย่างผ่อนคลาย ต่างจากชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามซึ่งกำลังเหงื่อซึมตามไรผมแม้ห้องโถงกลางปราสาทแห่งนี้จะเย็นเยียบด้วยเวทมนตร์ปรับอุณหภูมิ กิลด์ 'มหาอาณาจักรนิรันดร์' ส่งตัวแทนมาเพื่อข่มขู่ มิใช่เพื่อเจรจา สิ่งที่พวกมันต้องการคือสิทธิในการครอบครองเหมืองแร่ผลึกมานาที่เรย์เพิ่งค้นพบในเขตแดนชายขอบ โดยแลกกับเศษเสี้ยวของทองคำที่แทบไม่คุ้มค่าเหนื่อย “เรย์... ท่านต้องเข้าใจนะว่ากิลด์ของเรามีกำลังพลมากเพียงใด หากการเจรจาครั้งนี้ล้มเหลว กองทัพของจักรพรรดิทมิฬอาจจะไม่ต้องรอคำสั่งการใดๆ อีกต่อไป” ทูตจากกิลด์ใหญ่เค้นเสียงพูด แม้จะพยายามรักษามาดไว้แต่สั่นไหวอย่างปิดไม่มิด เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นชาและแห้งแล้ง เขาหันไปสบตากับเอลีน่าที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลัง หญิงสาวในชุดคลุมสีเงินยาวเหยียดมีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ราวกับเธอกำลังอ่านบทละครที่จุดจบถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่เปิดฉาก “กองทัพของพวกท่านงั้นหรือครับ?” เรย์ขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย กดดันให้อีกฝ่ายถอยกรูดไปด้านหลัง “ท่านลองนึกย้อนกลับไปสิว่า ใครกันที่เป็นคนฝึกฝนกลยุทธ์การรบให้กับพวกมัน ใครกันที่เป็นคนสร้างระบบป้องกันอาณาจักรที่พวกท่านกำลังภาคภูมิใจอยู่ตอนนี้... อ้อ ใช่สิ ผมลืมไปว่าในบันทึกประวัติศาสตร์ฉบับใหม่ ชื่อของผมถูกลบออกไปหมดแล้ว” “เจ้ามันก็แค่พวกขี้แพ้ที่ถูกเนรเทศ!” ทูตผู้นั้นตบโต๊ะเสียงดังสนั่น แต่ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปทันที เอลีน่าโบกมือเบาๆ วงเวทสีฟ้าครามจางๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นห้อง กรงขังพลังงานโปร่งแสงพันธนาการทูตผู้นั้นไว้กับเก้าอี้ทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วและเงียบเชียบจนไม่มีแม้แต่เสียงร้องขอชีวิต “ความมั่นใจของท่านช่างน่าชื่นชมครับ” เรย์ลุกขึ้นยืน ร่างกายที่ดูผอมบางแต่แฝงด้วยมวลกล้ามเนื้อและอำนาจที่ซ่อนเร้นก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าทูตผู้นั้น เขาก้มลงกระซิบข้างหู “กลับไปบอกจักรพรรดิทมิฬเสีย ว่าถ้าอยากได้เหมืองของผม ก็จงมาด้วยตัวเอง... และเตรียมใจไว้ด้วยว่า ครั้งนี้ผมจะไม่ปล่อยให้คนทรยศได้มีโอกาสหายใจเป็นครั้งที่สอง” เรย์ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูห้องโถงก็เปิดออกกว้าง ทหารยามในชุดเกราะเหล็กสีดำสนิทกรูเข้ามาลากตัวทูตผู้นั้นออกไปอย่างไม่ใยดี ห้องโถงกลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเรย์ที่เดินไปหยุดที่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังทุ่งกว้างที่ตอนนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นฐานทัพที่มีระบบป้องกันแน่นหนาที่สุดเท่าที่เขาเคยสร้างมา “นายท่านคะ” เอลีน่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นไอเวทมนตร์ทำให้เรย์รู้สึกผ่อนคลาย “สายข่าวจากในกิลด์ส่งจดหมายมาบอกว่า... พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วค่ะ แต่ไม่ใช่กองทัพทหารอย่างที่ท่านคาดไว้” เรย์ขมวดคิ้วแน่น “หมายความว่าอย่างไร” “พวกมันใช้ ‘นักฆ่าเวทมนตร์โบราณ’ สายเลือดที่สาบสูญไปเมื่อสามร้อยปีก่อน เพื่อแทรกซึมเข้ามาในเขตแดนเราโดยไม่ผ่านระบบป้องกัน” เรย์หันกลับมามองเอลีน่า ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด “ถ้าเช่นนั้น การทูตวันนี้ก็เป็นแค่การเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้พวกนักฆ่าเข้าถึงตัวฉันในฐานที่มั่นแห่งนี้สินะ” ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยจบคำ เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากห้องโถงชั้นล่าง แรงสั่นสะเทือนทำเอาแจกันคริสตัลบนโต๊ะร่วงลงมาแตกกระจาย ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ 'ไอหมอกสีม่วง' ที่กำลังพุ่งผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามาแทนที่อากาศหายใจ มันไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดา แต่เป็นคำสาปที่กัดกินพลังชีวิตของทุกสิ่งที่สัมผัส เรย์คว้าดาบที่แขวนไว้ข้างกำแพงออกมา มือกระชับด้ามดาบจนเส้นเลือดปูดโปน เอลีน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่เพิ่งจะก้าวออกมาจากเงามืดกลางห้องนอนของเขา ชายคนนั้นมีรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดคลุมขาดวิ่น และที่ใบหน้ามีรอยแผลเป็นที่เป็นสัญลักษณ์ของ 'อดีตจอมพล' ที่เขาเคยเชื่อใจที่สุด “เรย์... ไม่เจอกันนานเลยนะ” เสียงแหบพร่าดังออกมาจากเงามืด ก่อนที่เจ้าของร่างจะเผยตัวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว “ฉันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่ฉันมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยเป็นของฉัน... รวมถึงหัวของนายด้วย” เรย์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าเขาแทนที่จะเป็นความตกใจ “กล้ามากนะที่ปรากฏตัวต่อหน้าผมในที่ของผมแบบนี้... นายลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นคนสอนวิชาดาบให้นาย?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเติบโตของอาณาจักรนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ!