การยกระดับเมือง

คมดาบสีเงินวาววับของ 'คาเอล' อดีตลูกศิษย์ผู้ทรยศสั่นไหวเล็กน้อยในอากาศ ขณะที่เรย์นิ่งยืนนิ่งไม่ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ดวงตาของเรย์ไม่ได้มองไปที่คมดาบ แต่มองทะลุไปถึงแววตาที่สั่นระริกของคนที่เคยเรียกเขาว่าอาจารย์ “วิชาดาบสายวายุที่ผมสอนนายไป... จังหวะรุกคือการเข้าทำร้าย แต่จังหวะรับที่นายใช้อยู่นี้ นายลืมไปแล้วหรือว่าจุดตายของมันอยู่ที่ไหน?” เสียงของเรย์ราบเรียบและเย็นเยียบจนคาเอลต้องถอยกรูดไปข้างหลังสามก้าวโดยอัตโนมัติ รอบตัวพวกเขามีเพียงความเงียบงันของโถงประชุมเมือง 'เอเดน' ที่เพิ่งถูกบูรณะขึ้นใหม่ กลิ่นอายของความกดดันแผ่ซ่านจนข้าราชบริพารที่ยืนอยู่รอบข้างแทบหายใจไม่ออก “อย่ามาทำเป็นอวดดี! อาจารย์ที่ตายไปแล้วอย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนผมในดินแดนที่กำลังจะล่มสลายแห่งนี้!” คาเอลคำราม ลมปราณรอบกายระเบิดออก แต่เรย์เพียงแค่ขยับตัวก้าวสั้นๆ จังหวะการเคลื่อนไหวที่ไร้ที่ติทำให้คาเอลพลาดเป้าไปเพียงคืบ ก่อนที่ปลายด้ามดาบของเรย์จะกระแทกเข้าที่จุดสำคัญบนข้อมือของคาเอลอย่างแม่นยำจนดาบในมือร่วงหล่นลงพื้น *เคร้ง!* เสียงดาบกระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้อง เรย์ก้มลงหยิบดาบนั้นขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะโยนมันทิ้งไปที่เท้าของคาเอลอย่างไม่ใยดี “นายมาที่นี่เพื่อส่งสาส์นจากจักรพรรดิทมิฬ หรือมาเพื่อพิสูจน์ว่านายยังไม่คู่ควรกับตำแหน่งแม่ทัพที่มันประทานให้กันแน่?” เรย์ถามพลางหันไปหาเอลีน่าที่ยืนรออยู่ข้างบัลลังก์ เธอส่งยิ้มบางๆ ที่แฝงความหมายลึกซึ้งมาให้ เอลีน่าก้าวออกมาเบื้องหน้า ถือม้วนคัมภีร์ที่ประทับตราเวทมนตร์โบราณไว้ในมือ “ในฐานะตัวแทนของสภาอาณาจักรเก่า เราได้รับรองสถานะของเมืองเอเดนแห่งนี้ให้เป็น 'เมืองอิสระ' อย่างเป็นทางการแล้วค่ะ... เอ้อ ผมหมายถึงครับ” เธอเผลอแก้คำพูดตามความเคยชินของบทบาทที่เรย์มักจะปรามไว้ ก่อนจะส่งสายตาให้เรย์ เรย์รับคัมภีร์นั้นมาเปิดออก แสงสีทองสว่างวาบพุ่งขึ้นจากกระดาษ ปกคลุมไปทั่วอาณาเขตเมืองเอเดน ทันใดนั้น เสียงระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในรัศมี [ประกาศระบบ: เมืองเอเดน ได้รับสถานะ 'เมืองอิสระ' (Independent City-State) อย่างเป็นทางการ] [ผลลัพธ์: การคุ้มครองจากอาณาจักรข้างเคียงถูกยกเลิก, การผลิตทรัพยากรเพิ่มขึ้น 200%, ปลดล็อกผังเมืองระดับตำนาน] คาเอลที่เพิ่งลุกขึ้นยืนด้วยความอับอายหน้าถอดสี “เมืองอิสระ? พวกแกคิดว่าการประกาศอิสรภาพจะช่วยให้รอดพ้นจากกองทัพของจักรพรรดิทมิฬได้งั้นหรือ? ทันทีที่ตราประทับนี้สมบูรณ์ กองทัพนับหมื่นจะเหยียบที่นี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง!” เรย์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้คาเอลจนลมหายใจรดรินที่ใบหน้า “ไปบอกมันนะ ว่าอาณาจักรที่สร้างขึ้นจากความไว้ใจที่ถูกทำลาย ย่อมแข็งแกร่งกว่าสิ่งที่สร้างด้วยความกลัว... และเมื่อถึงเวลาที่ฉันยกทัพไปเยือนเมืองหลวง อย่าได้ถามหาความเมตตาจาก 'อาจารย์' คนนี้อีก” คาเอลกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าหากอยู่ที่นี่นานกว่านี้ เขาอาจจะไม่ได้เดินกลับออกไป แต่ก่อนจะหันหลังเดินจากไป เขาก็ทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายไว้ “หวังว่าเจ้าหญิงที่พวกแกซ่อนไว้ จะยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนที่ฝ่าบาทไปรับตัวนะ... เพราะข้าได้ยินมาว่า คุกใต้ดินของจักรพรรดิมีแขกพิเศษเพิ่งถูกส่งไปเมื่อเช้านี้เอง” เรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่เขามีกลับหายไปจนสิ้น เหลือเพียงแววตาที่คมกริบดุจมีดโกน เอลีน่าสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้นจึงรีบแตะแขนเรย์เบาๆ “เรย์... ใจเย็นก่อนครับ” “ฉันเย็นพอ” เรย์ตอบสั้นๆ “แต่ถ้าสิ่งที่มันพูดเป็นความจริง...” ยังไม่ทันขาดคำ ประตูใหญ่ของโถงประชุมก็ถูกผลักออกอย่างแรง ทหารรักษาการณ์คนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ใบหน้าของเขามีรอยบาดแผลฉกรรจ์ เลือดไหลอาบลงมาที่คอเสื้อ “ฝ่าบาท! ขออภัยที่ต้องมารบกวน... แต่มีคนผู้หนึ่ง... เขาบอกว่าเขานำข่าวเรื่อง 'ผู้ที่ถูกขังในคุกใต้ดิน' มาแลกกับตำแหน่งผู้บัญชาการทหารของที่นี่ครับ!” เรย์หันขวับไปมองที่ประตู ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีเทาขาดวิ่นกำลังเดินกะเผลกเข้ามา เขาหยุดลงกลางห้อง ก่อนจะหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ มันคือจี้ห้อยคอที่มีสัญลักษณ์ของราชวงศ์ที่ล่มสลายไปแล้ว ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นั่นไม่ใช่แค่คนธรรมดา แต่นี่คือองครักษ์ส่วนพระองค์ขององค์หญิงที่เขาคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สงครามคราวก่อน “บอกมา” เรย์กดเสียงต่ำ “ใครเป็นคนส่งนายมา และองค์หญิงยังอยู่ดีหรือไม่?” ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียว ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “คนที่ส่งข้ามา... ก็คือคนที่ท่านเพิ่งไล่ตะเพิดออกไปเมื่อครู่นี้ไงล่ะ เรย์... แต่เขาสั่งให้ข้าบอกท่านว่า 'เจ้าหญิงตัวจริง' ไม่ได้อยู่ที่นั่นตั้งแต่แรกแล้ว” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น เรย์ขมวดคิ้วแน่น หากสิ่งที่ชายคนนี้พูดเป็นความจริง แล้วคนที่จักรพรรดิทมิฬกักขังไว้ในคุกมืดคือใครกันแน่? ความจริงที่ถูกบิดเบือนกำลังจะเปิดเผยในอีกไม่กี่อึดใจ หากพลาดพลั้งก้าวเดียว อาณาจักรที่เขากำลังสร้างอาจพังทลายลงด้วยคำลวงเพียงประโยคเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และร่วมเป็นสักขีพยานในการสร้างอาณาจักรที่ไม่มีใครหน้าไหนจะมาทำลายได้นะครับ จากใจ "ผู้กล้าตกอับ" ครับ