คลื่นใต้น้ำ

"ถ้านายยังไม่หยุดสั่นก็นั่งลงซะ นี่ไม่ใช่เวลามาทำตัวเป็นใบไม้ต้องลม" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่นิ้วมือยังคงลากผ่านแผนที่ยุทธศาสตร์ที่ทำจากหนังมังกรบนโต๊ะหินขัดเงา เขาไม่ได้เงยหน้ามองนายทหารหนุ่มที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงข้าม แต่สายตาที่กวาดมองพิกัดกองกำลังศัตรูนั้นคมกริบดั่งมีดโกน "ขะ...ขออภัยครับท่านเรย์ แต่กองทัพมืดที่ชายแดนตะวันออก มันไม่ได้มีแค่สามหมื่นตามรายงาน... สายลับของเราส่งข่าวกลับมาว่า พวกมันเคลื่อนพลมาเกือบแสน และที่สำคัญที่สุด... ข่าวลือเรื่อง 'ตราประทับแห่งทรยศ' กำลังทำให้ทหารในค่ายเริ่มไขว้เขวครับ" นายทหารหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เอลีน่าที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย เธอปรายตามองแผนที่ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก "คำลวงเพียงประโยคเดียวก็เปลี่ยนมิตรเป็นศัตรูได้ จักรพรรดิทมิฬไม่ได้ใช้แค่กองทัพในการพิชิตโลกหรอกนะเรย์ แต่มันใช้ 'ความกลัว' ที่เกิดจากคำโกหกของมันต่างหาก" เรย์วางเข็มทิศทองเหลืองลงบนโต๊ะ เสียงโลหะกระทบหินดังกังวานไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นเยือกเย็นจนคนรอบข้างต้องหดไหล่โดยไม่รู้ตัว "ให้พวกมันลือไปเถอะ" เรย์เอ่ยเบาๆ แต่ทรงพลัง "ความจริงเปรียบเสมือนแสงอาทิตย์ แม้จะมีเมฆหมอกบดบังไปบ้าง แต่มันไม่เคยดับแสงลงเพียงเพราะคำลวงของคนชั่วหรอก เอลีน่า... ตรวจสอบแนวป้องกันเวทมนตร์ขั้นสุดท้ายให้เรียบร้อย อย่าให้แม้แต่มดตัวเดียวเล็ดลอดเข้าเขตอาณาจักรเราได้" "แล้วเรื่องการเจรจาล่ะคะ?" เอลีน่าถามพลางขมวดคิ้ว "ท่านได้รับจดหมายจากทางฝั่งนั้นเมื่อเช้านี้ ไม่เปิดอ่านหน่อยหรือ?" เรย์ชำเลืองมองซองจดหมายตราประทับสีดำขลับที่วางอยู่บนมุมโต๊ะ มันเป็นตราของกิลด์เก่าที่เขาเคยร่วมสร้างขึ้นมากับมือ อดีตที่เคยเชื่อใจ อดีตที่เคยเป็นพี่น้อง... บัดนี้กลายเป็นโซ่ตรวนที่คอยกัดกินใจเขาอย่างช้าๆ "ไม่ต้องอ่านหรอก" เรย์หยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา ก่อนจะจุ่มมันลงในเปลวเทียนที่วางอยู่ใกล้ๆ "คนอย่างมันไม่มีอะไรจะพูดนอกจากคำขู่ที่ไม่มีความหมาย สิ่งเดียวที่จักรพรรดิทมิฬเข้าใจคืออำนาจที่เหนือกว่า และคืนนี้... เราจะมอบบทเรียนนั้นให้มันจดจำไปจนตาย" บรรยากาศในค่ายที่พักดูเงียบเชียบจนน่าประหลาด เสียงฝีเท้าของเหล่าทหารที่กำลังเตรียมอาวุธฟังดูหนักแน่นและมั่นคง ผิดกับสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความกดดันภายนอก เรย์เดินออกมาที่ระเบียงหินมองออกไปยังทุ่งราบกว้างใหญ่ที่ถูกความมืดมิดปกคลุม ที่นั่น... กองทัพมืดกำลังเคลื่อนไหวเหมือนอสรพิษที่เตรียมขย้ำเหยื่อ "ท่านครับ..." เสียงหนึ่งดังมาจากเงามืดข้างหลังเรย์ เป็นหัวหน้าหน่วยข่าวกรองที่เพิ่งกลับมาจากการลาดตระเวน เรย์ไม่หันกลับไป แต่เขารับรู้ได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากชายผู้นั้น "ว่ามา" "มีคนทรยศในกลุ่มเราครับ... เขาเพิ่งส่งพิกัดคลังเสบียงและแผนการลับทั้งหมดให้กับหน่วยสอดแนมของจักรพรรดิทมิฬเมื่อชั่วโมงก่อน" หัวใจของเรย์กระตุกวูบ แต่นิ่งสงบราวกับทะเลสาบที่ไร้แรงลม เขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าจะมีหนอนบ่อนไส้ แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้ "ใคร?" เรย์ถามสั้นๆ "หัวหน้ากองกำลังหน่วยที่สี่... ชายที่ท่านเคยชุบชีวิตมาจากซากปรักหักพังในศึกครั้งก่อนครับ" เรย์หลับตาลงช้าๆ ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล่นเข้ามาในอก แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเศร้าเสียใจ เขาคือผู้ที่จะสร้างอาณาจักรแห่งใหม่ เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะใจอ่อนกับเศษซากของความล้มเหลว "จับมันซะ" เรย์สั่งด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุด "อย่าให้มันตายง่ายๆ เพราะความลับที่มันถือครองอยู่ คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้เราพลิกเกมในสนามรบคืนนี้" เมื่อหัวหน้าหน่วยข่าวกรองถอยออกไป เรย์ก็หยิบดาบประจำกายขึ้นมาถือไว้ น้ำหนักของเหล็กกล้าในมือทำให้เขารู้สึกถึงภาระหน้าที่ที่แบกรับไว้บนบ่า เอลีน่าเดินเข้ามาข้างๆ พร้อมยื่นเกราะไหล่ให้นเขา "เรย์... ถ้าคืนนี้พวกเราพลาด อาณาจักรนี้จะจบสิ้นลง แต่ถ้าเราชนะ... โลกจะจำชื่อของท่านใหม่ ในฐานะจักรพรรดิที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย" "ข้าไม่ต้องการให้โลกจดจำหรอกเอลีน่า" เรย์สวมเกราะอย่างชำนาญ "ข้าแค่ต้องการสร้างที่พักพิงให้คนที่เชื่อใจข้าได้อาศัยอยู่โดยไม่ต้องหวาดระแวง... และสำหรับพวกที่ทรยศข้า พวกมันจะได้รู้ว่านรกที่แท้จริงน่ะเป็นอย่างไร" ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องโถง เสียงแตรศึกก็ดังสนั่นขึ้นจากทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด เสียงแตรที่ควรจะมาจากทิศตะวันออก กลับดังมาจากใจกลางค่ายพักของพวกเขาเอง! เรย์ชะงัก สายตาหันไปมองหน้าต่างทันที กองไฟที่ควรจะโชติช่วงในค่ายกำลังถูกดับลงด้วยเวทมนตร์บางอย่างที่คุ้นเคย... เวทมนตร์ที่เขาเป็นคนสอนให้ด้วยตัวเอง เอลีน่าหน้าถอดสี "นั่นมัน... สัญลักษณ์เวทมนตร์ของพวกเรา! เรย์... มีคนเปิดประตูมิติในค่าย!" ก่อนที่เรย์จะทันได้ขยับกาย เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหลังเขา พร้อมกับปลายดาบที่จ่อเข้าที่ลำคอของชายหนุ่มผู้เป็นความหวังสุดท้ายของอาณาจักร เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและคุ้นหูที่สุดในชีวิตดังขึ้นข้างหูเขา "ไง... เรย์ เพื่อนเก่า... ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของอาณาจักรที่นายภูมิใจนักหนา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของ "ผู้กล้าตกอับ" มาจนถึงจุดที่เดือดที่สุดนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ