แผนที่ลวง

"ถ้าพวกมันฉลาดกว่านี้อีกสักนิด แผนการที่ข้าอุตส่าห์บรรจงเขียนด้วยหมึกปลอมฉบับนี้คงไร้ความหมายไปนานแล้ว เอลีน่า" เรย์วางม้วนกระดาษหนังเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะไม้โอ๊กที่สั่นไหวเล็กน้อยจากการกระแทกเบาๆ เขามองลึกลงไปในดวงตาของคู่คิดสาว ผู้ซึ่งในเวลานี้กำลังขัดถูแหวนอัญมณีสีครามด้วยท่าทีเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความคมกริบของคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก เอลีน่าเงยหน้าขึ้น สายตาของนางไม่ได้จับจ้องที่ม้วนกระดาษ แต่จับจ้องที่สีหน้าของเรย์ "คนอย่างจักรพรรดิทมิฬไม่เคยอ่านหนังสือด้วยสติปัญญาหรอกครับท่านเรย์ เขามักอ่านด้วยความโลภเสมอ ยิ่งท่านป้อนเหยื่อที่มีกลิ่นหอมของ 'ขุมทรัพย์แห่งยุคบรรพกาล' เข้าไป เขาก็จะยิ่งรีบงับมันจนลืมตรวจเช็คว่าในเนื้อชิ้นนั้นมีเบ็ดซ่อนอยู่หรือไม่" เรย์ยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือยิ้มของนักล่าที่เห็นเหยื่อกำลังก้าวขาเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้ด้วยความประณีต "ที่หุบเขาเงาจันทร์... ข้าใส่รหัสลับที่พวกมันเคยใช้ร่วมกับข้าเมื่อสามปีก่อนลงไปในแผนที่นั่น มันเป็นรหัสที่พวกมันเชื่อสนิทใจว่าเป็น 'ความลับ' ที่ข้าแอบซ่อนไว้ก่อนจะถูกเนรเทศ" "ท่านมั่นใจหรือครับว่าคนพวกนั้นจะจำรหัสที่เคยหลงลืมไปแล้วได้?" "คนทรยศน่ะหรือ?" เรย์ลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อคลุมสีเข้มของตนให้เรียบร้อย "พวกมันจำสิ่งที่ทำลายข้าได้แม่นยำกว่าจำชื่อพ่อแม่ตัวเองเสียอีก เพราะรหัสนี้คือหลักฐานเดียวที่พวกมันเชื่อว่าจะช่วยให้พวกมันเข้าถึงห้องสมบัติที่ข้าเคยครอบครอง... และแน่นอน มันจะเป็นเส้นทางสู่หลุมศพของพวกมันในคืนนี้" ท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างของอาณาจักรที่กำลังก่อร่างสร้างตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินลาดตระเวนดังแว่วเข้ามาจากระยะไกล ข้อมูลถูกส่งเข้าสู่ระบบสื่อสารของกิลด์ทมิฬผ่านทางสายลับสองหน้าของเรย์ ทุกอย่างถูกคำนวณไว้หมดแล้วราวกับชิ้นส่วนนาฬิกาที่ลงล็อก "แผนที่นี้ไม่ใช่แค่กระดาษครับเอลีน่า แต่มันคือตัวจุดชนวน" เรย์เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเลือดเข้มจากแสงสนธยา "ข้าตั้งใจปล่อยให้มันหลุดมือไปในตลาดมืดชายแดน เพื่อให้ข่าวกรองชั้นเลิศส่งตรงถึงมือจักรพรรดิทมิฬโดยไม่ต้องเหนื่อยแรง ข้าอยากเห็นหน้าของมันตอนที่รู้ว่า สิ่งที่มันคิดว่าคือเส้นทางสู่มหาอำนาจ แท้จริงแล้วคือทางตันที่รายล้อมด้วยฝูงอสูรเวทระดับภัยพิบัติที่ข้าเตรียมไว้ต้อนรับ" เอลีน่าลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขา "หากแผนการนี้สำเร็จ กองกำลังหลักของกิลด์ทมิฬจะสูญเสียทรัพยากรไปกว่าครึ่ง และนั่นจะเป็นโอกาสทองในการยึดคืนพื้นที่ชั้นนอกของเรา" "ไม่เพียงเท่านั้น" เรย์หันมามองนาง นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง "ข้าจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า การสูญเสีย 'ผู้กล้า' ที่แท้จริงไปจากกิลด์นั้นคือความผิดพลาดที่ไม่มีวันให้อภัยได้ ข้าจะไม่ได้แค่ชนะ แต่ข้าจะทำให้พวกมันพังทลายลงจากภายในด้วยความระแวงที่ข้าหยอดเอาไว้ในแผนที่ฉบับนั้น" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะถี่และรุนแรงก็ดังขึ้น ขัดจังหวะบทสนทนาอันลุ่มลึก "ท่านเรย์ครับ! สายลับของเราจากกิลด์ทมิฬเพิ่งส่งสัญญาณกลับมา!" ทหารนายหนึ่งตะโกนเข้ามาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกมันเคลื่อนพลแล้วครับ! กองทัพของจักรพรรดิทมิฬจำนวนกว่าสามพันคนกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาเงาจันทร์ตามที่ระบุในแผนที่เป๊ะเลยครับ!" เรย์นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูวังเวงและทรงพลังในคราวเดียวกัน "ดูท่าปลาตัวใหญ่จะติดเบ็ดเร็วกว่าที่คิดไว้เสียอีกนะ" เขาหันไปหยิบดาบประจำกายขึ้นมาคาดเอว ท่วงท่าของเขาสง่างามดั่งราชาที่พร้อมจะออกรบอีกครั้ง "เอลีน่า เตรียมกองทัพของเราให้พร้อม เราจะไปชมละครฉากสุดท้ายของกิลด์ทมิฬกัน" เรย์ก้าวเดินออกจากห้องโถงด้วยความมั่นใจ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตู สายลับคนเดิมที่รายงานข่าวเมื่อครู่กลับก้มหน้าหลบสายตา มือของเขาสั่นระริกขณะกำบางอย่างไว้ในกระเป๋าเสื้อ เรย์หยุดชะงักฝีเท้าลงโดยไม่หันกลับไปมอง แต่เสียงกระซิบที่เฉียบขาดของเขากลับดังก้องไปทั่วทางเดิน "ก่อนจะออกไป... ช่วยบอกข้าทีได้ไหมว่า ใครเป็นคนสั่งให้เจ้าทำเครื่องหมาย 'กากบาท' ไว้หลังแผนที่ที่ข้าเพิ่งส่งมอบให้เมื่อเช้านี้?" บรรยากาศรอบตัวแข็งค้าง สายลับคนนั้นตัวสั่นเทาขณะที่เรย์ค่อยๆ หันกลับมา แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มีความน่ากลัวที่เหนือกว่านั้น ราวกับเขารู้ตัวอยู่แล้วว่ามีหนอนบ่อนไส้อยู่ใกล้ตัว และที่ร้ายไปกว่านั้น... ในมือของสายลับคนนั้น กลับปรากฏตราประทับของ 'จักรพรรดิทมิฬ' ที่ยังคงร้อนผ่าวจากการเพิ่งประทับลงบนเนื้อหนังของเขา! ก้าวแรกของการทวงคืนอำนาจเริ่มขึ้นแล้ว และขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางไปสู่จุดสูงสุดพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ