นักรบไร้ใจ

“ถ้าจะให้ข้าก้มหัวให้พวกสุนัขรับใช้ที่วันๆ เอาแต่เลียรองเท้ากิลด์ ‘เงาโลหิต’ เพื่อเศษทองเพียงน้อยนิด ข้าขอยอมตายในกองขยะของเมืองเริ่มตนนี่เสียยังดีกว่า!” เสียงตะโกนแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของตรอกมืดหลังร้านตีเหล็ก ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะหนังขาดวิ่นสั่นเทาด้วยความโกรธแค้น มือขวาที่กำดาบหักๆ จนแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนสั่นระริก ตรงหน้าเขาคือกลุ่มนักรบระดับกลางจากกิลด์ใหญ่ที่ยืนล้อมวงด้วยสายตาเหยียดหยาม เรย์ยืนกอดอกพิงกำแพงอิฐที่ผุพังอยู่ห่างออกไปในมุมมืด สายตาคมปลาบจับจ้องเหตุการณ์โดยไม่ขยับกาย เอลีน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับกายเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามของเธอกระพริบถี่ๆ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ “นั่นคือ ‘ไค’ ครับ” เอลีน่ากระซิบเบาๆ “อดีตหัวหน้าหน่วยแนวหน้าของกิลด์พยัคฆ์ทมิฬ ถูกพวกมันใส่ร้ายว่ายักยอกไอเทมระดับตำนานแล้วขับไล่ออกมาโดยไม่ให้ตั้งตัว ตอนนี้เขากลายเป็นผู้เล่นเร่ร่อนที่ถูกขึ้นบัญชีดำห้ามเข้าเมืองหลักทุกแห่ง” เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขาสังเกตเห็นไคสะบัดดาบในมือเข้าใส่ศัตรูที่รุมล้อม แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลและการเคลื่อนไหวจะติดขัด แต่จังหวะการรับมือและการสวนกลับนั้นเปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณนักรบที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน มันคือ ‘นักรบไร้ใจ’ ที่สูญเสียทุกอย่างเหลือเพียงความแค้นเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงชีวิต *ฉัวะ!* คมดาบของฝ่ายกิลด์ใหญ่กรีดผ่านแขนของไคจนเลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้น “แกมันก็แค่ขยะที่กิลด์ทิ้งไว้ไค! ยอมคลานมาเลียรองเท้าพวกข้าเสียดีๆ แล้วข้าจะเมตตาให้แกไปตายที่อื่นที่ไม่ใช่ที่นี่!” ไคทรุดเข่าลง พลังกายเริ่มร่อยหรอ ความสิ้นหวังฉายชัดในแววตาขณะที่คมดาบของศัตรูเงื้อขึ้นเหนือหัวเพื่อเผด็จศึก “ถ้าความแค้นของคุณมันหนักเกินกว่าจะแบกไว้คนเดียว... ก็โยนมันมาที่อาณาจักรของผมสิครับ” น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ก้องกังวานดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มโปรยปราย เรย์ก้าวออกมาจากมุมมืด ท่ามกลางความตื่นตะลึงของเหล่านักรบกิลด์ใหญ่และสายตาที่ไร้ความหมายของไค “แกเป็นใคร!” หัวหน้ากลุ่มนักรบตะคอก “ไอ้สวะหน้าไหนกล้าเข้ามายุ่งกับธุระของกิลด์เงาโลหิต!” เรย์ไม่แม้แต่จะปรายตามองมัน เขาเดินตรงไปหยุดลงเบื้องหน้าไคที่หอบหายใจรุนแรง “ผมเสนอข้อแลกเปลี่ยนครับ คุณมอบฝีมือดาบที่เหลืออยู่ให้ผม และผมจะมอบ ‘ที่ยืน’ ที่คุณสามารถใช้ดาบเล่มนั้นทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไป... รวมถึงหัวของคนที่สั่งขับไล่คุณด้วย” ไคเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยไร้แววเบิกกว้าง “ทำไม... ทำไมต้องช่วยคนอย่างข้า?” “เพราะในอาณาจักรของผม” เรย์ย่อตัวลงกระซิบข้างหูชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ผมไม่ต้องการคนเก่งที่ไร้ความรู้สึก แต่ผมต้องการ ‘นักรบที่ไร้ใจให้ศัตรู’ อย่างคุณครับ” สิ้นคำกล่าว เรย์ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประกายเวทมนตร์สีครามสว่างวาบขึ้นรอบตัวเขา เอลีน่าที่รอจังหวะอยู่แล้วร่ายมนตร์ ‘พันธนาการเงา’ ตรึงร่างของเหล่านักรบกิลด์ใหญ่ให้ติดกับพื้นดินทันที ทั้งหมดทำไปโดยที่เรย์ไม่แม้แต่จะชักอาวุธออกมาด้วยซ้ำ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไคมองดูศัตรูที่ถูกตรึงด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มเบื้องหน้าที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นเทพสงคราม เรย์ไม่ได้ดูมีอำนาจล้นฟ้าเหมือนจักรพรรดิทมิฬ แต่ในดวงตาคู่นั้น... มันมีความน่าเกรงขามที่สามารถบดขยี้โลกทั้งใบได้หากเขาปรารถนา “ลุกขึ้นครับ” เรย์ยื่นมือออกไป “จากวันนี้ไป ชื่อของคุณจะไม่ใช่ผู้เล่นเร่ร่อน แต่เป็น ‘ขุนพลคนแรก’ แห่งอาณาจักรที่กำลังจะลุกโชนขึ้นจากกองเถ้าถ่าน” ไคคว้ามือเรย์ด้วยความสั่นเทา เขาไม่ได้แค่ได้รับโอกาสรอด แต่เขากำลังได้รับเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ต่อในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ทว่า ในขณะที่ทั้งสามกำลังจะหันหลังกลับ เสียงปรบมือที่ดังมาจากยอดตึกที่อยู่ใกล้เคียงก็ทำให้บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ เรย์ชะงักฝีเท้า สายตาจับจ้องไปยังเงาดำที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกนั้น “ข้าไม่คิดเลยว่า ‘อดีตจักรพรรดิผู้ถูกทอดทิ้ง’ จะมาลดตัวลงเก็บขยะข้างถนนด้วยตัวเอง” น้ำเสียงที่คุ้นหูเย้ยหยันดังลงมา บุคคลบนตึกก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้แม่นยำที่สุด... จักรพรรดิทมิฬ ผู้ที่เคยหักหลังเขาในวันวาน “ข้าตามหาเจ้ามานานนะเรย์... วันนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อคุย แต่นำกองทัพมาเพื่อ ‘ลบชื่อเจ้า’ ออกจากระบบนี้ตลอดกาล” จักรพรรดิทมิฬดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว กองทัพนับร้อยในชุดเกราะสีนิลก็ปรากฏตัวขึ้นล้อมรอบตรอกแคบๆ นี้ไว้จนมิด แม้แต่ทางหนีก็ไม่เหลือ เรย์คลี่ยิ้มบางออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร ทว่ากลับทำให้ทุกคนที่เห็นรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นดินที่เขากำลังยืนอยู่... บางอย่างที่เขาวางแผนไว้กำลังจะตื่นขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า “น่าเสียดายครับ” เรย์เอ่ยเบาๆ ขณะที่มือของเขาเริ่มเรืองแสงสีม่วงดำ “เพราะอาณาจักรที่ผมสร้าง... ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว แต่มี ‘ความตาย’ ที่รอต้อนรับพวกคุณทุกคนอยู่แล้ว” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในก้าวแรกของการทวงคืนอำนาจไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ผู้กล้าตกอับ -