ความพ่ายแพ้ของอดีตมิตร

"เจ้าไม่ควรตื่นขึ้นมาเลย... เธียร์รอน" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักอึ้งดุจก้อนหินที่ทุ่มลงบนผิวน้ำที่นิ่งสนิท ท่ามกลางห้องโถงมืดมิดที่เหลือเพียงแสงสลัวจากเปลวไฟสีคราม จักรพรรดิทมิฬ—อดีตเพื่อนร่วมกิลด์ที่เคยสาบานว่าจะเคียงบ่าเคียงไหล่—กำลังทรุดเข่าลงกับพื้นหินอ่อนที่แตกร้าว ไอเวทมนตร์สีดำทมิฬที่เคยพวยพุ่งรอบกายบัดนี้กลับบิดเบี้ยวและจางหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพายุพัดกระหน่ำ เธียร์รอนกระอักเลือดสีดำขุ่นออกมา กลิ่นอายของความพินาศตลบอบอวลไปทั่วห้อง เขามองดูฝ่ามือตัวเองที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีเทา—สัญญาณของระบบที่กำลัง ‘ลดระดับ’ ค่าสถานะลงอย่างถาวรเนื่องจากความพ่ายแพ้ในเดิมพันครั้งสุดท้าย "แก... แกทำอะไรกับอาณาจักรของข้า?" เธียร์รอนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานบัดนี้มีเพียงความสั่นระริกของความหวาดกลัว เรย์ก้าวเท้าช้าๆ ผ่านเศษซากของบัลลังก์ที่เขาเคยร่วมสร้างขึ้นมากับมือ ปลายรองเท้าบูทกระทบพื้นดัง *กึก... กึก...* ราวกับเสียงนับถอยหลังของมัจจุราช เขาหยุดยืนตรงหน้าอดีตเพื่อนรัก ก่อนจะย่อตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน "ข้าไม่ได้ทำลายอาณาจักรของเจ้าหรอกนะ เธียร์รอน" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก "แต่ข้าเพียงแค่ 'ถอนรากถอนโคน' สิ่งจอมปลอมที่เจ้าพยายามสร้างขึ้นบนความฉ้อฉลต่างหาก เจ้ามองเห็นคนรอบข้างเป็นเพียงหมาก แต่เจ้าลืมไปว่า... หมากที่ถูกวางผิดตำแหน่ง สุดท้ายย่อมถูกกระดานกลืนกินเอง" "หุบปาก!" เธียร์รอนแผดเสียง พยายามรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเรียกศาสตราเทพในตำนานออกมา แต่สิ่งที่ปรากฏในมือกลับเป็นเพียงดาบเหล็กขึ้นสนิมผุพัง นี่คือบทลงโทษของระบบสำหรับผู้ที่แพ้ใน 'การประลองแห่งโชคชะตา' ระดับความหายากของไอเทมทั้งหมดในตัวเขาร่วงหล่นลงสู่ระดับต่ำสุดทันที เอลีน่าที่ยืนเฝ้าอยู่มุมมืดขยับกายเข้ามาใกล้ เธอประสานมือไว้ที่หน้าอก ดวงตาสีอเมทิสต์ของเธอจดจ้องไปยังภาพความอัปยศของจักรพรรดิทมิฬด้วยความสมเพช "ท่านเรย์ครับ พลังแห่งพันธนาการกำลังสลายไป อดีตมิตรผู้นี้กำลังจะสูญเสียสถานะผู้เล่นระดับสูงไปตลอดกาล เราควรจบเรื่องนี้เลยไหมครับ?" เรย์ไม่ได้ตอบในทันที เขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มไร้แววของเธียร์รอน เขานึกย้อนไปถึงวันที่พวกเขายังเป็นเพียงผู้เล่นไร้นามที่สู้เพื่อความอยู่รอด แต่วันนี้... ระยะห่างระหว่างพวกเขามันไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึงเสียแล้ว "เธียร์รอน" เรย์เรียกชื่อนั้นแผ่วเบา "ในวันที่เจ้าแทงข้างหลังข้า เจ้าเคยมองเห็นไหมว่าข้าไม่ใช่แค่มิตร แต่ข้าคือรากฐานของความรุ่งเรืองที่เจ้าเคยครอบครอง เมื่อไม่มีข้า อาณาจักรของเจ้าก็เป็นเพียงปราสาททรายที่รอวันพังทลายเท่านั้น" "อย่า... อย่าสั่งสอนข้า!" เธียร์รอนตะเกียกตะกายพยายามจะลุกขึ้น แต่เรย์วางมือลงบนไหล่ของเขาเพียงเบาๆ พลังงานไร้สภาพกดทับร่างของอีกฝ่ายจนจมลงไปกับพื้นอีกครั้ง "จงดูให้ดี" เรย์ผายมือออกสู่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นอาณาจักรใหม่ของเขาที่กำลังรุ่งโรจน์ แสงไฟจากเมืองหลวงแห่งใหม่ส่องสว่างดุจดวงดาวบนดิน ต่างจากอาณาจักรเดิมของเธียร์รอนที่กำลังลุกไหม้ด้วยกองเพลิงจากการลุกฮือของเหล่า NPC ที่ถูกกดขี่ "นี่คือสิ่งที่เจ้าไม่มีวันเข้าใจ... พลังที่แท้จริงไม่ใช่การครอบครอง แต่คือการได้รับความจงรักภักดีจากหัวใจที่เจ้าเคยมองข้าม" เธียร์รอนนิ่งอึ้ง เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาข้างฝา... ชายแก่ที่ไร้พลัง ไร้เกียรติ และไร้ซึ่งมิตรสหาย ภาพลักษณ์จักรพรรดิผู้เกรียงไกรแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา "จบแล้ว..." เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "มิตรภาพของเราสิ้นสุดลงตั้งแต่วันที่เจ้าทรยศศรัทธาของข้า นับจากนี้ไป... จงไปใช้ชีวิตในฐานะผู้เล่นระดับต่ำสุดในโลกที่เจ้าเคยดูหมิ่นเถิด" เสียงสัญญาณเตือนจากระบบดังสนั่นไปทั่วห้องโถง [ประกาศ: ผู้เล่น 'เธียร์รอน' ถูกลดระดับเป็นระดับเริ่มต้น... ไอเทมระดับตำนานทั้งหมดถูกริบคืน... ผลกระทบทางจิตวิญญาณมีผลถาวร] ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องนั้นเอง จู่ๆ ร่างของเธียร์รอนที่กำลังสลายไปกลับหยุดชะงัก เงาสีดำสนิทที่เคยกบดานอยู่ในมุมมืดของห้องโถงก็เริ่มเคลื่อนไหวผิดธรรมชาติ มันไม่ได้มาจากระบบ แต่มันมาจาก 'บางสิ่งที่เรย์ไม่เคยคาดคิด' ร่างของเธียร์รอนเริ่มบิดเบี้ยว ผิวหนังแตกออกเผยให้เห็นรอยจารึกโบราณที่ส่องแสงสีเลือด เสียงหัวเราะที่ฟังดูไม่ใช่ของมนุษย์ดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของอดีตจักรพรรดิผู้พ่ายแพ้ "เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ... เรย์?" เธียร์รอนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้ตาดำ "เจ้ากำจัดเพียงร่างเนื้อของข้า แต่เจ้าได้ปลุก 'เจ้านายที่แท้จริง' ที่หลับใหลอยู่ใต้บัลลังก์นี้ขึ้นมาแล้ว" พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเรย์ต้องชักดาบออกมาตั้งรับ เอลีน่าถอยกรูดเข้ามาประชิดตัวเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านเรย์... พลังงานนี้... มันไม่ใช่พลังของผู้เล่น แต่มันคือพลังของพระเจ้าโบราณที่สาบสูญ!" ประตูห้องโถงใหญ่ถูกกระแทกจนพังทลายลง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาปริศนาที่ปกคลุมด้วยไอสังหารที่หนักอึ้งยิ่งกว่าจักรพรรดิทมิฬหลายเท่าตัว และสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักงันจนใจแทบหยุดเต้น คือใบหน้าของเงาร่างนั้น... ที่ดูคล้ายคลึงกับตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางแห่งการสร้างอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่นี้ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ท่านตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมนะครับ ผู้กล้าตกอับ