ป้อมปราการลอยฟ้า

"เจ้ากำลังหลงระเริงกับเงาของตัวเองอยู่หรือเปล่า เรย์?" เสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิทมิฬดังก้องผ่านไอหมอกแห่งเวทมนตร์ในสนามรบ มันไม่ใช่แค่คำเยาะเย้ย แต่มันคือมีดที่กรีดลงบนบาดแผลเก่าที่ยังไม่หายดี เรย์ยืนนิ่งอยู่บนแท่นบัญชาการชั่วคราว สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบตัว ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของศัตรูที่โอบล้อมเข้ามา เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ กองกำลังที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือด กลับมีบางอย่างที่ 'ผิดเพี้ยน' ไป กลิ่นอายของคนแปลกหน้าแฝงตัวอยู่ภายใต้ชุดเกราะของหน่วยพิทักษ์ที่เขาไว้ใจที่สุด "เอลีน่า" เรย์เรียกโดยไม่หันไปมอง น้ำเสียงของเขาราบเรียบราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่น "เตรียมแผนสำรองขั้นที่เจ็ด" เอลีน่ายืนอยู่เบื้องหลัง ใบหน้าสวยสง่างามของเธอฉายแววกังวลเพียงชั่วครู่ก่อนจะแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น "แผนนั้น... มันยังไม่ผ่านการทดสอบเต็มรูปแบบนะคะ... เอ้ย... ครับ นายท่าน หากเราใช้งานมันตอนนี้ พลังงานทั้งหมดจะถูกสูบออกจากแกนกลางเมืองทันที" "นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ" เรย์หันกลับมา แววตาของเขาเย็นเยียบจนคนมองรู้สึกหนาวสั่น "หากพวกมันคิดว่าข้าจะจมลงไปพร้อมกับเรือที่ใกล้แตก ข้าก็จะให้พวกมันได้เห็นว่า สิ่งที่ข้าซ่อนไว้ใต้ผืนดินนั้น ไม่ใช่แค่เหมืองแร่ แต่มันคือ 'อาวุธ' ที่โลกนี้ไม่เคยจดจำ" ในจังหวะที่คมดาบของศัตรูฝ่ายในที่แฝงตัวมาเริ่มขยับเข้าใกล้จุดบอดของเรย์ ทันใดนั้น พื้นดินรอบบริเวณก็เกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาล เสียงกลไกเฟืองเหล็กขนาดมหึมาบดขยี้กันดังสนั่นหวั่นไหว ดินโคลนที่เปรอะเปื้อนสนามรบถูกดันขึ้นสู่ฟ้าด้วยแรงดันลมมหาศาล โครงสร้างโลหะผสมสีเงินยวงเริ่มผุดขึ้นจากใจกลางป้อมปราการ มันไม่ใช่สิ่งก่อสร้างธรรมดา แต่เป็นชิ้นส่วนของ 'ป้อมปราการลอยฟ้า' ที่เรย์ใช้เวลาช่วงรอยต่อของความเงียบเหงาในการออกแบบขึ้นมาโดยเฉพาะ "นั่นมันอะไรกัน!" แม่ทัพฝ่ายจักรพรรดิทมิฬแผดเสียงลั่น เมื่อเห็นแผ่นดินที่พวกเขายืนอยู่เริ่มแยกตัวและลอยสูงขึ้นสู่ก้อนเมฆ "ยินดีต้อนรับสู่ยุคสมัยของข้า" เรย์กล่าวเบาๆ ขณะที่มือของเขากดปุ่มสั่งการแผงควบคุมโบราณที่สลักลวดลายอักขระแสงสีคราม ทันทีที่ป้อมปราการลอยตัวสูงขึ้น ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติที่ซ่อนเร้นมานานก็ทำงาน แรงดันอากาศถูกอัดแน่นจนกลายเป็นเกราะกำบังโปร่งแสง ผลักดันเหล่าศัตรูที่แฝงตัวเข้ามาให้กระเด็นออกไปจากเขตพื้นที่ยุทธศาสตร์อย่างรุนแรง เรย์ไม่สนคำขอชีวิตของพวกมัน เขาเพียงแต่มองลงไปยังเบื้องล่างด้วยสายตาของกษัตริย์ที่มองดูมดปลวก "จดจำเอาไว้เสียให้ดี" เรย์เอ่ยกับตัวเองในขณะที่สายลมแรงกล้าพัดผ่านเส้นผม "ความไว้ใจที่ถูกทำลาย คือราคาที่พวกเจ้าต้องจ่ายด้วยความหายนะที่กำลังจะมาถึง" ทว่า ในขณะที่ความตึงเครียดของสมรภูมิกำลังเข้าสู่จุดเดือด ท่ามกลางไอควันที่ฟุ้งกระจาย เอลีน่าก็ก้าวเข้ามาใกล้เรย์ กระซิบถ้อยคำที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดลง "นายท่าน... แผนสำรองนี้ใช้งานได้จริงอย่างที่คุณวางไว้ แต่มีบางอย่างที่คุณไม่ได้ตรวจสอบในบันทึกเก่าของอารยธรรมโบราณ" เธอเว้นจังหวะ สายตาจับจ้องไปที่แท่นควบคุมที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน "พลังงานที่ป้อมปราการแห่งนี้ดูดกลืนเข้ามา ไม่ได้มาจากแกนกลางเมืองเพียงอย่างเดียว แต่มันกำลังดึง 'บางสิ่ง' ที่หลับใหลอยู่ใต้ดินลึกขึ้นมาด้วย" เรย์ขมวดคิ้ว "เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" เอลีน่าชี้ไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงภาพใต้ดินลึกนับพันเมตร สิ่งที่ปรากฏอยู่ไม่ใช่แค่แร่ธาตุหรือหินผา แต่เป็นดวงตาขนาดมหึมานับร้อยคู่ที่กำลังลืมขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งสมรภูมิ "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกเราปลุกขึ้นมา จะไม่ใช่แค่ป้อมปราการ" เสียงของเอลีน่าสั่นเครือ "แต่มันคือประตูมิติที่จักรพรรดิทมิฬพยายามจะปิดตายมาตลอดกาล และบัดนี้... ประตูที่ว่านั้น กำลังจะเปิดออกต่อหน้าเรา" สิ้นคำพูดนั้น ท้องฟ้าเหนือป้อมปราการก็ฉีกขาดออกเป็นริ้วสีดำสนิท แรงดึงดูดมหาศาลฉุดกระชากทุกสรรพสิ่งให้สั่นคลอน เงาร่างขนาดมหึมาที่ไม่มีใครเคยพบเห็นค่อยๆ แทรกตัวออกมาจากรอยแยกมิตินั้น เรย์กำหมัดแน่นเมื่อมองเห็นใบหน้าของสิ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืด มันไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นชายผู้หนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาราวกับส่องกระจก ทว่าดวงตานั้นกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยไอสังหารที่เข้มข้นกว่าจักรพรรดิทมิฬนับร้อยเท่า "เรย์... เจ้ากล้าดียังไงถึงปลุกให้ข้าตื่นจากการหลับใหลครั้งที่สอง?" เสียงนั้นก้องกังวานในโสตประสาทของเรย์ เหมือนกับเสียงของตัวเขาเองที่สลักเสลาด้วยความแค้นนับหมื่นปี ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของ "ผู้กล้าตกอับ" มาจนถึงจุดที่น่าระทึกใจที่สุดเช่นนี้นะครับ