กระแสสังคม

“ท่านเรย์ครับ... ตัวเลขผู้ลงทะเบียนขอสัญชาติพุ่งทะลุเพดานไปแล้วครับ” เสียงของเซบาสเตียน พ่อบ้านอาวุโสที่ผมเพิ่งชุบชีวิตขึ้นมาใหม่ผ่านระบบอาณาจักร สั่นเครือเล็กน้อยขณะวางรายงานแผ่นสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้โอ๊คหนาหนัก เขามิใช่แค่ NPC ทั่วไป แต่เป็นดั่งเข็มทิศที่คอยประคองให้ผมไม่หลุดโฟกัสจากเป้าหมายหลัก ผมละสายตาจากแผนที่ยุทธศาสตร์ของทวีปเอเธีย ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างหอคอยบัญชาการ เบื้องล่างนั้น มิใช่ความเงียบเหงาของพื้นที่รกร้างที่ผมเคยยืนหยัดอยู่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน แต่เป็นมหานครที่กำลังเต้นเร่าด้วยจังหวะชีวิตของผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาดั่งกระแสน้ำเชี่ยว “หนึ่งแสนสองหมื่นคนในสัปดาห์เดียวงั้นหรือ” ผมถามพลางหยิบปากกาขนนกขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ “พวกเขารู้แล้วสินะว่าที่นี่คือที่เดียวที่ 'ความยุติธรรม' ไม่ได้เป็นเพียงแค่คำนิยามในตำรา” “มิใช่แค่ความยุติธรรมหรอกครับท่าน” เอลีน่าที่ยืนพิงผนังอยู่มุมห้องเอ่ยแทรกขึ้น เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็น ดวงตาสีไพลินของเธอกวาดมองลงไปยังขบวนเกวียนและผู้เล่นที่ต่อแถวยาวเหยียด “พวกเขาเห็น 'โอกาส' ที่จักรพรรดิทมิฬไม่มีวันมอบให้... พวกเขาเห็นอาณาจักรที่แม้แต่คนไร้ค่าที่สุด ก็มีที่ยืนหากมีฝีมือ” ผมพยักหน้าเข้าใจ ความเป็นจริงที่น่าขบขันก็คือ ในโลกที่เต็มไปด้วยกิลด์ใหญ่ที่กดขี่ผู้เล่นหน้าใหม่เพื่อรีดเค้นทรัพยากร อาณาจักรที่ผมสร้างขึ้นด้วยมือเปล่ากลับกลายเป็น 'สวรรค์' ของเหล่าชนชั้นแรงงานในเกม นี่คือกระแสสังคมที่ผมจงใจจุดชนวนขึ้น และตอนนี้มันก็กำลังลามเลียไปถึงบัลลังก์ของเพื่อนเก่าผู้ทรยศของผมแล้ว “การประกาศสงครามด้วยความเจริญมั่งคั่ง คือวิธีที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับคนอย่างมัน” ผมแค่นยิ้ม “มันอาจจะยึดครองป้อมปราการได้ แต่ไม่มีวันยึดครอง 'ศรัทธา' ของผู้คนได้” เอลีน่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวเธอทำให้บรรยากาศในห้องดูอ่อนโยนลงชั่วขณะ “ท่านเรย์คะ... หรือต้องบอกว่าท่านเรย์ครับ ในนามของผู้ปกครอง ท่านควรปรากฏตัวหน้ากำแพงเมืองวันนี้ครับ ผู้คนรอฟังปาฐกถาจากท่าน... และมากกว่านั้น พวกเขาต้องการเห็นว่าจักรพรรดิที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร” ผมยืดตัวขึ้นเต็มความสูง กระชับชุดคลุมสีดำสนิทที่บ่งบอกถึงสถานะผู้ปกครองแห่งอาณาจักรไร้พ่าย ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ระเบียงหอคอยที่เชื่อมต่อกับลานกว้างด้านหน้า ยิ่งใกล้ถึงขอบระเบียง เสียงอื้ออึงจากเบื้องล่างก็ยิ่งชัดเจนขึ้น มันไม่ใช่เสียงตะโกนด่าทอ แต่เป็นเสียงโห่ร้องกึกก้องด้วยความหวัง เมื่อผมก้าวออกมาบนระเบียง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาจักรนับหมื่นชีวิต สายตาหลายแสนคู่จับจ้องมาที่ผมด้วยความเคารพอย่างสูงสุด นี่คือสิ่งที่จักรพรรดิทมิฬไม่มีวันได้รับ... แม้จะครองอำนาจด้วยความหวาดกลัวมานานนับปีก็ตาม “เรามิได้สร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นเพียงฐานที่มั่น” ผมเริ่มกล่าว เสียงของผมถูกขยายด้วยเวทมนตร์ก้องไปทั่วบริเวณ “เราสร้างที่นี่ขึ้นมาเพื่อเป็นจุดสิ้นสุดของยุคสมัยแห่งการกดขี่... และเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยที่พวกท่านทุกคนจะได้รับสิ่งที่ควรได้รับ!” เสียงโห่ร้องดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับพายุที่พัดโหมกระหน่ำ ผมมองเห็นแววตาของผู้เล่นระดับต่ำที่เคยถูกเหยียดหยาม พวกเขากำลังร้องไห้ด้วยความตื้นตันใจ และในวินาทีนั้นเอง ผมรู้ดีว่าทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนการที่ผมวางไว้... แต่แล้ว สายตาของผมก็สะดุดเข้ากับร่างหนึ่งที่ยืนปะปนอยู่ในฝูงชน เขาใส่ฮู้ดคลุมหัวมิดชิด แต่ออร่าที่ปล่อยออกมานั้นแตกต่าง... มันเย็นเยือกและทรงพลังผิดปกติ ไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไปแน่นอน เขากำลังจ้องมองมาที่ผม แววตาคู่นั้นมีความชิงชังที่ผมจำได้ดี แม้จะผ่านไปนานเพียงใดก็ตาม มือที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมของเขาเริ่มส่องแสงสีม่วงคล้ำออกมา มันคือเวทมนตร์ต้องห้ามประเภทส่งผลกระทบเป็นวงกว้าง! ผมขยับตัวตามสัญชาตญาณเตรียมจะสั่งการ แต่แล้วเขาก็หันมาส่งยิ้มให้ผม ยิ้มที่ดูราวกับปีศาจก่อนจะควักม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ระดับสูงออกมาฉีกทิ้งต่อหน้าต่อตาผม อากาศรอบข้างบิดเบี้ยวทันที แสงสีม่วงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เปลี่ยนเมฆที่เคยสดใสให้กลายเป็นสีเลือดนกในพริบตา กรีดร้องของฝูงชนดังระงมเพราะความหวาดกลัว แต่สิ่งที่ทำให้ผมใจหายวาบที่สุด มิใช่การโจมตีนั้น... แต่เป็นเสียงกระซิบที่ดังผ่านกระแสเวทมนตร์ตรงเข้าสู่โสตประสาทของผมเพียงผู้เดียว "เรย์... เจ้าคิดว่าการที่พวกมันมาอยู่ตรงนี้ คือชัยชนะของเจ้าสินะ? ลองมองดูให้ดีสิว่า 'ผู้คน' ของเจ้า... มีกี่คนที่แฝงตัวมาเพื่อเอาชีวิตเจ้ากันแน่" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของอาณาจักรที่สร้างจากหยาดเหงื่อและความแค้นในครั้งนี้ครับ ผู้กล้าตกอับ