ความล่มสลายของพันธมิตร

"หุบปากของเจ้าเสียที ถ้าไม่อยากให้หัวหลุดจากบ่าก่อนที่ศัตรูจะมาถึงหน้าประตู!" เสียงตวาดของจักรพรรดิทมิฬก้องไปทั่วห้องโถงกว้างที่ประดับด้วยทองคำเปลวปลอมๆ มันดูโอ่อ่าแต่กลับกลวงเปล่า เขากระชากคอเสื้อของแม่ทัพกิลด์พันธมิตรที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้า ก่อนจะผลักอีกฝ่ายจนเซไปชนเสาหินอ่อน แววตาของชายผู้เคยได้ชื่อว่า 'สหายร่วมรบ' ของเรย์ บัดนี้มีเพียงความกระหายอำนาจที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง "ท่านจักรพรรดิ... ท่านดูสิ่งที่เรย์มันทิ้งไว้สิ รอยร้าวนั่นมันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป แต่มันกำลังกัดกินเสบียงคลังและทรัพยากรเวทมนตร์ของพวกเราจนหมดสิ้น!" เสียงสั่นเครือของแม่ทัพคนนั้นไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้น แต่มันกลับเหมือนการโยนฟืนลงในกองไฟที่ใกล้ดับ เรย์ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านหน้าต่างมิติที่เอลีน่าสร้างขึ้น มุมปากของเขาหยักยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของหมากรุกที่ขยับตัวตามแผนที่วางไว้ตั้งแต่หมากตัวแรก "ดูเหมือนกาวที่ประสานพวกมันเข้าด้วยกันเริ่มจะเสื่อมสภาพแล้วนะ" เอลีน่าเอ่ยขึ้นข้างกาย เธอไม่ได้มองไปที่ภาพความวุ่นวาย แต่เธอกำลังตรวจสอบจังหวะการสั่นไหวของพลังงานสีม่วงอมดำที่เรย์ทิ้งไว้ที่อาณาจักรของศัตรู "รอยร้าวที่ท่านสร้างไว้ มันไม่ใช่แค่การทำลายทางกายภาพ แต่เป็นการกระตุ้น 'ความเห็นแก่ตัว' ของพวกมัน" เรย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ หยิบดาบสีดำสนิทเล่มนั้นขึ้นมาเช็ดคราบละอองฝุ่นราวกับมันเป็นของล้ำค่าที่สุดในโลก "ผลประโยชน์ที่พวกมันแย่งชิงกันมาจากการหักหลังข้า... เมื่อถึงเวลาที่ความมั่งคั่งเหล่านั้นกลายเป็นขี้เถ้า พวกมันก็จะเริ่มมองหาใครสักคนที่จะต้องรับผิดชอบ" เรย์วางดาบลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบดังกังวาน "ความล่มสลายไม่ได้เกิดจากกองทัพที่แข็งแกร่งกว่า แต่มันเกิดจากมดที่กัดกินตัวเองจากข้างใน เพราะกลัวว่าส่วนแบ่งของตัวเองจะหายไป" ในห้องโถงของจักรพรรดิทมิฬ สถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว กิลด์พันธมิตรที่เคยจับมือกันแน่นเพื่อโค่นล้มเรย์ ต่างฝ่ายต่างก้าวถอยหลัง แต่ละคนเริ่มจับอาวุธขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อสู้กับเรย์ แต่เพื่อข่มขู่กันเอง "เจ้าบอกว่าทรัพยากรหายไป! แต่ในคลังส่วนตัวของกิลด์เจ้าล่ะ? ข้าเห็นพวกคนของเจ้าขนหีบสมบัติออกไปเมื่อคืนนี้!" หนึ่งในผู้นำกิลด์ย่อยตะโกนขึ้น สายตาของทุกคนพุ่งเป้าไปยังจักรพรรดิทมิฬทันที จักรพรรดิทมิฬแค่นหัวเราะ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นบนขมับ เขาพยายามรักษาอำนาจด้วยการปลดปล่อยจิตสังหารระดับสูงออกมา แต่ความกลัวในใจลูกน้องมันรุนแรงกว่าความเกรงขาม "พวกแกมันก็แค่สุนัขที่รอคอยเศษเนื้อ! ถ้าไม่มีข้า พวกแกก็ไม่มีวันได้เหยียบย่ำดินแดนของเรย์!" "ถ้าต้องตายเพราะการตัดสินใจโง่ๆ ของเจ้า สู้ข้ากลับไปสวามิภักดิ์กับเรย์ยังจะดีเสียกว่า!" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้าย จักรพรรดิทมิฬชักดาบยาวออกมาด้วยความโกรธแค้น เขาไม่ได้พุ่งไปที่ศัตรูจากภายนอก แต่เขาพุ่งเข้าใส่พันธมิตรของตนเองทันที เสียงเหล็กกระทบกันดังระงม ห้องโถงที่เคยเป็นศูนย์กลางของพันธมิตรกลายเป็นทุ่งสังหารย่อมๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและความโกลาหล เรย์ปิดภาพมิตินั้นลงอย่างใจเย็น เขาสบตากับเอลีน่าที่จ้องมองมาด้วยความเลื่อมใสในแผนการ "เราไม่จำเป็นต้องยกทัพไปบดขยี้พวกมันหรอกเอลีน่า" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ทรงพลัง "แค่ทำให้พวกมันระแวงกันเอง มั่นใจในความโลภของตัวเอง และสุดท้าย... พวกมันจะกลายเป็นคนทำลายอาณาจักรของตัวเองด้วยมือของมันเอง" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันในห้องทำงานสะท้อนเข้ากับใบหน้าของเขา สร้างเงาที่ดูน่าเกรงขามและลึกลับ "เตรียมกองทัพให้พร้อม เราจะเข้าไปปิดฉากหลังจากที่พวกมันเหลือเพียงซากปรักหักพังและความแค้นต่อกันเท่านั้น" ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยของระบบดังขึ้นอย่างรุนแรง หน้าจอสีแดงฉานเด้งขึ้นมาเบื้องหน้าเรย์ ไม่ใช่การแจ้งเตือนเรื่องการรุกรานจากจักรพรรดิทมิฬ แต่เป็นสัญญาณเตือนจากใต้ดินลึกที่อาณาจักรของเขาตั้งอยู่ เอลีน่าหน้าถอดสีเมื่อมองเห็นสิ่งที่ปรากฏบนจอ "เรย์... พลังงานสีม่วงที่เราใช้ทำลายพันธมิตรของพวกมัน ไม่ใช่เวทมนตร์ที่มนุษย์สร้างขึ้น แต่มันคือตราประทับของ 'สิ่งนั้น' ที่ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล" พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโคมไฟบนเพดานร่วงลงมาแตกกระจาย เสียงคำรามกึกก้องที่ไม่ได้มาจากมนุษย์ดังขึ้นจากใต้ฝ่าเท้าของเขา ราวกับว่าสิ่งที่เขาปลุกขึ้นมาเพื่อทำลายศัตรู ได้หันกลับมาล่าเขาด้วยเช่นกัน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของราชันย์ผู้ไร้พ่ายมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ