ความแค้นสะสม

"เจ้าคิดจริงหรือว่ากำแพงหินง่อยๆ กับกองกำลังทาสที่เจ้าเก็บกวาดมา จะต้านทานกองทัพของข้าได้ เรย์?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังก้องผ่านผลึกสื่อสารเวทมนตร์ เรย์ไม่ได้เงยหน้ามองภาพจำลองของ ‘จักรพรรดิทมิฬ’ ที่ฉายอยู่กลางห้องโถง เขายังคงก้มหน้าก้มตาฝนใบดาบในมือ เสียงเหล็กเสียดสีกับหินลับมีดดังกังวานเป็นจังหวะที่เยือกเย็นและมั่นคง "การที่เจ้าพยายามจะพูดกับข้าผ่านผลึกที่ใกล้จะพังทลายเช่นนี้... แสดงว่าความมั่นใจของเจ้ามันเริ่มมีรอยร้าวแล้วสินะ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศกับเพื่อนบ้าน ไม่ใช่กับคนที่เคยหักหลังเขาจนแทบสิ้นชื่อ ในอีกฝั่งหนึ่งของผลึก จักรพรรดิทมิฬที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำในอาณาจักรเดิมที่เคยเป็นของเรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้านั้นกระตุกเล็กน้อย เขาเคยชินกับการเห็นเรย์ในฐานะหมากที่ต้องคอยบงการ หรือไม่ก็ศัตรูที่ต้องหวาดกลัวเขา แต่วันนี้... สายตาของเรย์ในผลึกนั้นกลับว่างเปล่า เหมือนเขากำลังมองคนตายที่เพียงแค่รอเวลาลงหลุม "เจ้าเปลี่ยนไปมากนะ" จักรพรรดิทมิฬแค่นหัวเราะ "ดูเหมือนชีวิตหมาข้างถนนจะทำให้เจ้าเรียนรู้ที่จะเห่าหอนเก่งขึ้น แต่น่าเสียดาย ที่อาณาจักรที่เจ้าพยายามสร้าง... มันเป็นเพียงสุสานชั่วคราว ข้าส่งคนไปกวาดล้างชายแดนของเจ้าแล้ว ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน ดินแดนกระจ้อยร่อยของเจ้าจะเหลือเพียงเถ้าถ่าน" "พระอาทิตย์ตกดินงั้นหรือ?" เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบจ้องมองผ่านผลึกตรงไปยังดวงตาของอดีตเพื่อนร่วมกิลด์ "งั้นข้าขอเตือนเจ้าด้วยความหวังดีสุดท้ายในฐานะคนเคยรู้จัก... อย่าประมาทความเงียบที่ข้าสร้างขึ้น เพราะเมื่อไรที่เจ้าได้ยินเสียงเพลงแห่งชัยชนะของเจ้าเอง นั่นคือจังหวะที่คอของเจ้าจะหลุดออกจากบ่า" เรย์บดขยี้ผลึกสื่อสารจนแหลกคามือ เศษผงเวทมนตร์ร่วงหล่นลงพื้นราวกับหิมะสีคราม เอลีน่าซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องก้าวออกมา เธอจัดระเบียบชุดสีเงินอ่อนของเธอ สายตาของเธอมองดูมือที่เปื้อนฝุ่นของเรย์ด้วยความสงบ "ท่านมั่นใจได้แค่ไหนว่าพวกเขาจะมาตามแผน?" เอลีน่าถามเบาๆ "คนอย่างมันมีความโลภเป็นเข็มทิศ เอลีน่า" เรย์ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุม "มันส่งกองหน้ามาแค่หยิบมือเพราะกลัวว่าถ้าส่งมาเยอะเกินไป จะทำให้ทรัพยากรในเขตปกครองของเราเสียหาย มันคิดว่าเรายังเป็นเรย์คนเดิมที่พ่ายแพ้และไร้ทางสู้... แต่มันลืมไปว่า ข้าไม่เคยสร้างอาณาจักรด้วยการสู้รบเพียงอย่างเดียว" เรย์เดินไปที่ระเบียงมองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง ที่นั่นดูเหมือนความว่างเปล่า ไม่มีป้อมปราการ ไม่มีทหารลาดตระเวน แต่เขารู้ดีว่าใต้ผืนดินเหล่านั้น คือกับดักที่เขาร่วมกับเอลีน่าออกแบบมานานนับเดือน มันไม่ใช่กับดักธรรมดา แต่มันคือโครงข่ายเวทมนตร์โบราณที่ดูดกลืนพลังงานชีวิตของผู้รุกรานมาแปรเปลี่ยนเป็นฐานรากของอาณาจักร "ถ้าพวกมันก้าวเข้ามาในรัศมีวงกตศิลา..." เอลีน่าเริ่มเข้าใจแผนการ "พวกมันจะไม่ใช่แค่ตาย แต่ทุกหยดเลือดและพลังเวทของพวกมันจะถูกสูบฉีดเข้าไปเสริมความแข็งแกร่งให้แก่กำแพงเมืองของเรา" "ถูกต้อง" เรย์พยักหน้า รอยยิ้มที่มุมปากของเขาดูเย็นชากว่าครั้งไหนๆ "จักรพรรดิทมิฬมองว่าข้ากำลังสร้างอาณาจักรจากจุดต่ำสุด แต่มันไม่รู้หรอกว่า ข้ากำลังสร้างมันด้วยการใช้ 'ความโอหัง' ของพวกมันเองเป็นอิฐก้อนแรก" ในขณะนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนจากหอคอยเวทมนตร์ดังขึ้นเป็นจังหวะรัวเร็ว ทหารลวงตาที่เรย์สร้างขึ้นเริ่มปะทะกับกองหน้าของจักรพรรดิทมิฬที่ชายป่า เสียงระเบิดของเวทมนตร์ดังสนั่นไกลๆ สะเทือนมาถึงที่นี่ เรย์รู้ว่าเวลานั้นมาถึงแล้ว แต่แล้ว บรรยากาศในห้องโถงก็เปลี่ยนไป ความกดอากาศต่ำลงกะทันหัน เรย์หันขวับไปมองที่ประตูบานใหญ่ของห้องโถงที่สั่นไหวราวกับถูกแรงกระแทกจากภายนอก เอลีน่าชักคทาออกมาเตรียมพร้อม แต่เรย์กลับยกมือห้าม ประตูค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งในชุดเกราะที่สวมทับด้วยผ้าคลุมสีเทาเก่าคร่ำ เขาไม่ใช่ทหารของจักรพรรดิทมิฬ แต่เป็นใบหน้าที่เรย์จำได้แม่นยิ่งกว่าใคร—คนที่เรย์คิดว่าตายไปแล้วในการทรยศครั้งใหญ่เมื่อสองปีก่อน "เจ้า... เจ้ากลับมาได้อย่างไร?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ลากยาวตั้งแต่หางตาถึงลำคอ ดวงตาของเขาว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ "ความแค้นไม่ได้ทำให้ข้าตาย เรย์... แต่มันทำให้ข้ากลายเป็นสิ่งที่เจ้าไม่อยากเผชิญหน้าที่สุด" เขาชักดาบสีดำสนิทออกมา แล้วปักลงบนพื้นหินจนแตกกระจาย รอยร้าวสีม่วงอมดำแผ่ขยายออกไปรอบๆ ราวกับเชื้อโรคที่กำลังกัดกินรากฐานอาณาจักรที่เรย์เพิ่งสร้างขึ้น นี่ไม่ใช่แค่การบุกรุก แต่มันคือจุดจบของความสงบสุขที่เรย์เฝ้าถวิลหาอย่างแท้จริง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของจอมทัพผู้ถูกทรยศในครั้งนี้ด้วยนะครับ