กลยุทธ์เหนือชั้น

"ถ้าพวกมันคิดว่าจำนวนคนห้าพันจะบดขยี้เราได้ ก็ปล่อยให้พวกมันคลานเข้ามาจนสุดทางเถอะครับ เอลีน่า" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะวางนิ้วลงบนแผนที่ภูมิประเทศจำลองที่สร้างจากเวทมนตร์ดินของเอลีน่า ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังหุบเขา 'กรามมังกร' ซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่กองทัพของจักรพรรดิทมิฬต้องผ่านเพื่อเข้าสู่เขตแดนอาณาจักรใหม่ของเขา เอลีน่ากอดอก สายตาคมกริบของเธอจับจ้องที่จุดสีแดงบนแผนที่ซึ่งแทนกองกำลังของศัตรู "ท่านเรย์ครับ หากเราพลาดเพียงก้าวเดียว กองกำลังอาสาสมัครที่เราเพิ่งฝึกมาไม่ถึงเดือนคงไม่มีโอกาสรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ท่านแน่ใจแล้วใช่ไหมครับว่าจะใช้แผน 'ปิดประตูตีแมว' นี้?" เรย์ยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมกับความอบอุ่น แต่เป็นความเยือกเย็นที่น่าเกรงขาม "สงครามไม่ใช่เรื่องของจำนวนครับ แต่เป็นเรื่องของการ 'จัดวาง' หากเราทำให้ศัตรูรู้สึกว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม พวกมันจะก้าวเท้าเข้ามาในหลุมศพที่พวกเราขุดไว้เองอย่างเต็มใจ" ห่างออกไปไม่กี่ไมล์ ท่ามกลางเสียงเกือกม้าที่กระทบพื้นดินจนฝุ่นตลบ 'จักรพรรดิทมิฬ' หรือเซธ กำลังควบม้าอยู่ท่ามกลางแม่ทัพของเขา เขามองไปยังเส้นทางเบื้องหน้าด้วยสายตาหยามเหยียด สำหรับเขา เรย์ก็เป็นเพียงอดีตจอมทัพที่ไร้กองกำลังและอาณาจักร หากไม่จัดการให้สิ้นซากในตอนนี้ ชื่อเสียงของเขาในฐานะผู้ปกครองสูงสุดก็อาจมีมลทิน "เป้าหมายอยู่ตรงหน้าแล้ว!" เซธตะโกนก้อง "กองทัพของไอ้สวะนั่นมีไม่ถึงห้าร้อยคนด้วยซ้ำ บดขยี้มันซะ! ใครเอาหัวมันมาให้ข้าได้ ข้าจะมอบตำแหน่งเจ้าเมืองชายแดนให้!" เสียงโห่ร้องดังกึกก้องกัมปนาท ทหารห้าพันนายมุ่งหน้าเข้าสู่หุบเขากรามมังกรด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม โดยหารู้ไม่ว่าทุกฝีก้าวที่เหยียบลงบนพื้นดินนั้นถูกคำนวณไว้หมดแล้ว ภายในหุบเขาที่เงียบสงัด เรย์ยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน เขาสังเกตเห็นกลุ่มทหารแนวหน้าของเซธเริ่มเคลื่อนตัวเข้ามาในจุดที่เขาต้องการ "เอลีน่า... ตอนนี้ครับ" เอลีน่าดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พลังเวทมหาศาลที่สะสมไว้ถูกปลดปล่อยลงสู่ใต้ดิน เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นดังขึ้นราวกับฟ้าผ่า ดินและหินจำนวนมหาศาลที่ถูกเตรียมไว้จากการปรับสภาพภูมิประเทศล่วงหน้าถล่มลงมาปิดทางเข้าและทางออกของหุบเขาจนมิดชิด ความโกลาหลเกิดขึ้นทันที กองทัพห้าพันนายถูกกักขังอยู่ในพื้นที่แคบๆ ที่กลายเป็นกับดักสังหาร "ยิง!" เรย์สั่งสั้นๆ นักธนูของเขาทั้งห้าร้อยคนปรากฏตัวขึ้นบนยอดหน้าผาสูงชันที่ศัตรูไม่มีทางปีนขึ้นมาได้ พวกเขาไม่ได้ยิงธนูธรรมดา แต่เป็นธนูหัวระเบิดเวทมนตร์ที่เรย์สั่งให้เอลีน่าสร้างขึ้นจากการสกัดแกนพลังงานของมอนสเตอร์ที่พวกเขาเคยล่ามาตลอดหลายเดือน เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง กองทัพของเซธแตกตื่น พวกเขาไม่สามารถจัดกระบวนทัพได้ พื้นที่แคบทำให้พวกเขากลายเป็นเป้านิ่ง ทหารแนวหน้าล้มตายราวกับใบไม้ร่วง ความมั่นใจของเซธมลายหายไปในพริบตา เขากรีดร้องด้วยความโกรธแค้นเมื่อเห็นสภาพกองทัพของตนที่บัดนี้กลายเป็นเพียงฝูงสัตว์ที่รอวันถูกเชือด "เป็นไปไม่ได้! มันทำแบบนี้ได้อย่างไร!" เซธตะโกนก้อง แต่น้ำเสียงนั้นสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว เรย์มองดูภาพนั้นด้วยแววตาเฉยเมย เขาไม่ได้สะใจกับชัยชนะ แต่เขากำลังมองหาสิ่งที่สำคัญกว่า เขารู้ดีว่าเซธไม่ได้มาที่นี่ด้วยตัวคนเดียว แต่ยังมี 'พันธมิตรลับ' ที่คอยหนุนหลังอยู่ ในจังหวะที่เซธกำลังเสียขบวนอยู่นั้นเอง จู่ๆ กองทัพที่กำลังโกลาหลก็หยุดชะงัก ทหารทุกคนก้มลงกราบไหว้ด้วยความหวาดกลัว หมอกสีดำหนาทึบเริ่มก่อตัวขึ้นจากใจกลางหุบเขา บรรยากาศรอบข้างพลันหนาวเหน็บจนแม้แต่นักธนูบนหน้าผายังต้องชะงัก "ท่านเรย์... นั่นมันไม่ใช่พลังของจักรพรรดิทมิฬนะครับ" เอลีน่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความกังวล เรย์ขมวดคิ้วแน่น เมื่อหมอกสีดำจางลง ชายในชุดคลุมสีเงินผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพของทหารเซธ เขามองขึ้นมาที่เรย์บนหน้าผาด้วยสายตาที่เหมือนกับมองดูมดปลวก ชายคนนั้นยกมือขึ้นช้าๆ แล้วดีดนิ้วเพียงเบาๆ พลังงานสีดำที่กระจายอยู่รอบหุบเขาก็พุ่งเข้าสู่ร่างกายของทหารที่ตายไปแล้วอย่างรวดเร็ว ร่างที่ไร้วิญญาณเหล่านั้นลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยดวงตาสีเลือดที่ไร้สติสัมปชัญญะ พวกมันไม่ใช่ทหารห้าพันคนอีกต่อไป แต่เป็นกองทัพผีดิบที่หิวโหยซึ่งกำลังหันหน้าเข้าหาหน้าผาที่เรย์ยืนอยู่ "ดูเหมือนว่ากลยุทธ์ของผมจะเจอกับตัวแปรที่คาดไม่ถึงเข้าให้แล้วครับ" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะจับดาบแน่น "เรย์... ดูที่หน้าอกของพวกมันสิครับ นั่นมันตราประทับของ 'สภาศาสนจักรแห่งความมืด'!" เอลีน่าอุทานออกมาด้วยความตกใจ เซธที่เคยเป็นศัตรูหลักในตอนแรก บัดนี้ทรุดเข่าลงด้วยความหวาดกลัวต่อหน้าชายชุดคลุมเงินคนนั้น และสิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง คือใบหน้าของชายชุดคลุมเงินที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมาภายใต้แสงจันทร์ มันเป็นใบหน้าที่เขาจำได้แม่นยำที่สุด... ใบหน้าที่ควรจะตายไปพร้อมกับการล่มสลายของอาณาจักรเก่าของเขาเมื่อห้าปีก่อน "พี่ชาย... ท่านยังไม่ตายหรอกหรือครับ?" เรย์เอ่ยออกมาแผ่วเบาด้วยความสับสนที่กัดกินหัวใจ ความหวังในการสร้างอาณาจักรที่เงียบสงบดูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตา เมื่ออดีตที่เขาพยายามลืมกำลังหวนกลับมาเผชิญหน้าในฐานะศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในตอนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์และร่วมเป็นกำลังใจให้เขาในทุกย่างก้าวครับ