เทคโนโลยีเวทมนตร์

“ถอยไปให้ห่างจากเขตวงเวทนั่น เดี๋ยวนี้!” เสียงตะโกนของผมดังแทรกผ่านความโกลาหล แรงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นดินยังคงทำให้เศษหินจากเพดานร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย เอลีน่าไม่ได้ขยับหนีแม้แต่นิ้วเดียว เธอยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงวิจัย ท่ามกลางอักขระเวทสีครามที่กำลังเต้นเร่าราวกับมีชีวิต เธอจ้องมองแกนพลังงานโบราณที่สั่นระริกอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ ไม่ใช่ความหวาดกลัว “เรย์ครับ... หากเราปิดมันตอนนี้ อาณาจักรของเราจะไม่มีทางก้าวข้ามขีดจำกัดของยุคสมัยได้เลย” เธอกล่าวสวนกลับมาโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเธอยังคงราบเรียบ ทว่าสั่นไหวไปด้วยความตื่นเต้น “เสียงคำรามที่คุณได้ยิน มันไม่ใช่สัญญาณของการทำลายล้าง แต่มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจจักรกลที่กำลังรอคนมาเขียนกฎเกณฑ์ใหม่ให้มัน” ผมกัดฟันกรอด ขยับเข้าไปคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากให้หลุดจากรัศมีของวงเวทแรงอัดมหาศาลผลักร่างของเรากระเด็นไปกระแทกกับผนังหินเย็นเฉียบ เสียงคำรามกึกก้องใต้ฝ่าเท้าทวีความรุนแรงขึ้นจนผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่ถ่ายโอนผ่านพื้นรองเท้า มันไม่ใช่แค่เสียงแผ่นดินไหว แต่มันคือเสียงของ 'บางอย่าง' ที่กำลังพยายามพังประตูคุกออกมา “เอลีน่า ความทะเยอทะยานต้องมีขอบเขต” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความดื้อรั้น “เรากำลังสร้างอาณาจักร ไม่ใช่สุสาน ผมต้องการให้คุณมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นมันรุ่งเรือง ไม่ใช่ตายไปพร้อมกับการทดลองที่ควบคุมไม่ได้” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นงดงาม ทว่ากลับเยือกเย็นเกินกว่าที่คนธรรมดาจะเป็น “ขออภัยครับเรย์ แต่เมื่อคุณเลือกที่จะดึงฉันออกมาจากความมืดมิด คุณควรจะรู้อยู่แล้วว่า... ฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อสร้างอาวุธที่ไม่มีใครในโลกนี้จะต้านทานได้ แม้แต่จักรพรรดิทมิฬที่ทรยศคุณ” ผมปล่อยมือจากเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องวิจัยชั่วขณะ ทิ้งไว้เพียงเสียงครางต่ำๆ ของพื้นดินที่เริ่มสงบลง เอลีน่าเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานที่มีแบบแปลนอาวุธชนิดใหม่วางอยู่อย่างกระจัดกระจาย มันคือการผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีจักรกลไอน้ำและวงจรเวทมนตร์ชั้นสูงที่ผมไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน “มันคือ ‘ปืนใหญ่ผลึกทำลายล้าง’ ครับ” เธออธิบายขณะใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามแบบแปลน “แทนที่จะใช้กำลังคนหรือกองทัพที่ต้องเสี่ยงชีวิต เราจะใช้พลังงานจาก ‘หัวใจของสิ่งนั้น’ ที่กำลังหลับใหลอยู่ใต้เมืองนี้มาเป็นแหล่งกำเนิดพลังงานหลัก มันไม่ได้เป็นแค่การยิงกระสุนเวทมนตร์ แต่มันคือการยิงลำแสงที่สามารถเจาะทะลุโล่ป้องกันของกิลด์พันธมิตรได้ภายในนัดเดียว” ผมกวาดสายตามองรายละเอียดในแบบแปลน สมองของอดีตจอมทัพเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่คืออาวุธที่จะเปลี่ยนสมดุลของอำนาจในโลกนี้ไปตลอดกาล หากเราทำได้สำเร็จ อาณาจักรที่ดูเหมือนเศษซากนี้จะกลายเป็นป้อมปราการที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง แต่หากพลาดไป... สิ่งที่รออยู่ใต้ฝ่าเท้าเราอาจจะกลืนกินทุกอย่างที่ผมสร้างมากับมือ “คุณต้องการให้ผมทำอะไร” ผมถาม สุ้มเสียงดูอ่อนลงแต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด “เลือดของคุณครับ” เธอเงยหน้าขึ้น จ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง “วงเวทควบคุมแกนพลังงานนี้ต้องใช้ ‘พันธุกรรมของผู้ถูกทอดทิ้ง’ เท่านั้นเพื่อสั่งการ มันคือเงื่อนไขที่ตระกูลโบราณทิ้งไว้ หากเป็นเลือดของคุณ แกนพลังงานที่บ้าคลั่งนี้จะยอมสยบ” ผมไม่ได้ลังเล ผมหยิบมีดสั้นข้างกายขึ้นมากรีดที่ฝ่ามือ เลือดสีแดงเข้มหยดลงบนแผ่นศิลาที่เชื่อมต่อกับวงเวททันที ความร้อนพุ่งพล่านไปทั่วห้อง เสียงคำรามกึกก้องที่เคยน่ากลัวกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเครื่องจักรที่เริ่มทำงานอย่างเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ และเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ ทว่า... ในวินาทีที่เครื่องจักรสมบูรณ์แบบ แสงสีม่วงเข้มก็พุ่งวาบขึ้นมาจากใจกลางห้อง แสงนั้นไม่ได้มาจากเครื่องจักร แต่มันมาจากช่องว่างของมิติที่เปิดออกกลางอากาศ พร้อมกับกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวที่นี่ในตอนนี้ ร่างเงาสูงโปร่งก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ เขาไม่ได้พกพาอาวุธใดๆ นอกจากรอยยิ้มเหยียดหยามที่คุ้นตาที่สุด... จักรพรรดิทมิฬ “ยินดีด้วยนะเรย์” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “ที่ช่วยขุดเอาขุมทรัพย์ที่ฉันตามหามาทั้งชีวิตให้... ทีนี้ ก็ช่วยถอยไป แล้วส่ง ‘หัวใจของมัน’ ให้ฉันด้วยความสมัครใจเถอะ” ผมกระชับดาบในมือแน่น ในขณะที่เอลีน่าค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปชิดกำแพง แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอไม่ได้มองจักรพรรดิทมิฬด้วยความเกลียดชัง แต่เธอกลับ... โค้งคำนับให้เขา “ทุกอย่างพร้อมแล้วค่ะท่านจักรพรรดิ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของอาณาจักรไร้พ่ายมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ "ผู้กล้าตกอับ" ขอน้อมรับทุกกำลังใจครับ