ข่าวลือเรื่องขุมทรัพย์

“ถ้าเจ้าคิดจะล่อแมลงเม่าให้บินเข้ากองไฟ ก็จงมั่นใจว่าไฟของเจ้ามันร้อนพอที่จะแผดเผาพวกมันให้กลายเป็นเถ้าถ่าน ไม่ใช่แค่แสงสลัวๆ ที่ล่อให้พวกมันมาเกาะกินอาณาจักรของเราจนหมดสิ้น” เรย์เอ่ยขึ้นขณะมองดูผังเมืองที่ถูกกางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณ ปลายนิ้วของเขาเคาะเบาๆ ลงบนตำแหน่งของหุบเขาพันธนาการ เสียงเคาะนั้นดังก้องอยู่ในโถงประชุมที่เงียบสงัดราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่สงครามที่เขากำลังก่อร่างขึ้น เอลีน่ายืนกอดอกอยู่ข้างหน้าต่างบานสูง ดวงตาของเธอมองออกไปยังทุ่งหญ้ากว้างที่บัดนี้เริ่มมีเค้าโครงของป้อมปราการใหม่ผุดขึ้นมา เธอหันกลับมาสบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัย “ข่าวลือเรื่อง 'ศิลาแห่งปฐมกาล' ที่เราปล่อยออกไป มันแพร่กระจายไปไกลกว่าที่คิดค่ะ... ไม่สิ ต้องพูดว่าไกลจนกลุ่มกิลด์ระดับแนวหน้าเริ่มขยับตัวแล้ว ท่านเรย์” เรย์ยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูเยือกเย็นจนน่าขนลุก “นั่นแหละที่ข้าต้องการ ถ้าพวกมันคิดว่าที่นี่มีขุมทรัพย์ล้ำค่าที่สามารถเปลี่ยนตัวเลขระดับเลเวลให้กลายเป็นตำนานได้ พวกมันก็จะยอมละทิ้งเกียรติยศจอมปลอมจากอาณาจักรเดิม เพื่อมาเป็นสุนัขรับใช้ภายใต้ร่มธงของข้า” “แต่มันคือดาบสองคมนะคะ” เอลีน่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์จากตัวเธอโชยมาปะทะ “หากพวกผู้เล่นระดับท็อปเหล่านั้นพบว่าศิลานั่นเป็นเพียงอุบาย พวกเขาอาจรวมตัวกันทำลายเมืองของเราตั้งแต่วันแรกที่เหยียบเข้ามา” “เอลีน่า... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าคนพวกนี้ต้องการอะไร?” เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงไฟจนดูราวกับปีศาจที่กำลังแผ่ขยายอำนาจ “พวกมันต้องการ 'ทางลัด' เพื่อก้าวขึ้นไปอยู่จุดสูงสุดของเกมนี้ พวกมันโหยหาพลังมากกว่าความจริง และเมื่อความโลภเข้าครอบงำ สติปัญญาที่เคยมีก็มักจะถดถอยลง ข้าไม่ได้สร้างศิลาแห่งปฐมกาลขึ้นมา แต่ข้ากำลังสร้าง 'เงื่อนไข' ที่จะทำให้พวกมันต้องก้มหัวให้ข้าเพื่อแลกกับพลังอำนาจนั้น” บทสนทนาหยุดลงเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของยามหน้าประตูเปลี่ยนจังหวะกะทันหัน ประตูป้อมปราการไม้หนักถูกผลักออก ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะโชกเลือดที่ดูคุ้นตาเดินเซเข้ามา เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'ไคเซน' อดีตหัวหน้าหน่วยจู่โจมจากกิลด์ของจักรพรรดิทมิฬ ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมือขวาที่ซื่อสัตย์ที่สุดของเรย์ก่อนจะถูกบีบให้ทรยศ ไคเซนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง “ข้า... ข้าได้ยินข่าวลือเรื่องศิลาฯ จึงรีบหนีออกมาจากนรกนั่น... จักรพรรดิทมิฬส่งคนออกล่าข้า เพราะข้าขัดขวางการกวาดล้างชาวบ้านในเขตชายแดน” เรย์มองชายที่เคยหักหลังเขาด้วยสายตาราบเรียบ ไม่มีร่องรอยของความโกรธแค้น หรือความสงสาร มีเพียงความเย็นชาที่ทำให้อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลง “เจ้าคิดว่าข้าจะต้อนรับสุนัขที่วิ่งหนีเจ้าของเก่ามาหรือ ไคเซน? ในโลกนี้ไม่มีที่ว่างให้สำหรับผู้พ่ายแพ้ที่เพิ่งนึกได้ว่าตัวเองมีหัวใจ” ไคเซนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววแตกสลายแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ข้าไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตา แต่ข้ามาเพื่อบอกท่านว่า... จักรพรรดิทมิฬไม่ได้มาแค่กองทัพของเขา เขากำลังนำ 'ไอเทมต้องห้าม' จากสุสานเทพเจ้ามาด้วย หากท่านไม่เตรียมตัวให้ดี เมืองที่ท่านสร้างขึ้นในวันนี้ จะกลายเป็นหลุมศพของท่านในวันพรุ่งนี้” เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด เขาเดินเข้าไปใกล้ไคเซนแล้ววางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของอดีตลูกน้อง “ถ้าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง... งั้นเจ้าก็มีค่าพอที่จะมีลมหายใจต่อในเมืองนี้” เรย์หันไปสั่งเอลีน่า “เตรียมการต้อนรับพวก 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ให้ดี และไคเซน... บอกรายละเอียดเกี่ยวกับไอเทมต้องห้ามที่ว่ามาให้หมด ถ้าข้อมูลของเจ้ามีประโยชน์พอ ข้าจะมอบพลังที่เจ้าโหยหาให้เอง” เอลีน่าพยักหน้า เธอร่ายเวทมนตร์วาดวงกลมแสงกลางอากาศ แผนที่จำลองของทวีปเริ่มปรากฏขึ้นพร้อมกับจุดสีแดงที่ขยายตัวอย่างรวดเร็วจากทิศตะวันออก “ท่านเรย์คะ สัญญาณเตือนภัยจากกำแพงเขตแดนทำงานแล้ว มีกองทัพผู้เล่นกว่าสองร้อยคนกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่... แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้มาแค่กลุ่มเดียว” เรย์เพ่งมองไปที่จุดสีแดงเหล่านั้น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความกระหายสงคราม “ดูสิเอลีน่า... แมลงเม่าเหล่านั้นบินเข้ามาตามกลิ่นน้ำผึ้งที่ข้าหว่านไว้เร็วกว่าที่คิด” ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากกำแพงเมืองชั้นนอก ตามด้วยเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรที่คอยเฝ้าเวรยาม เอลีน่าหน้าถอดสีเมื่อเห็นตัวเลขสถานะในหน้าต่างระบบของเธอพุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง “ท่านเรย์... มีบางอย่างผิดปกติ! ไม่ใช่แค่ผู้เล่น... แต่ออร่าที่กำลังบุกเข้ามา... มันคือระดับ 'บอสระดับตำนาน' ที่ควรจะอยู่ในดันเจี้ยนระดับ 90!” เรย์คว้าดาบประจำตัวที่พิงอยู่ข้างโต๊ะ สายตาคมกริบมองออกไปที่ขอบฟ้าที่บัดนี้มืดมิดลงอย่างผิดธรรมชาติ ไม่ใช่เพราะเมฆฝน แต่เพราะฝูงบินของเหล่าอัศวินมังกรทมิฬที่กำลังร่อนลงจอดล้อมรอบอาณาจักรของเขา ท่ามกลางความวุ่นวาย ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่มควัน เป็นชายสวมหน้ากากทองคำที่เรย์จำได้ดีกว่าใคร... จักรพรรดิทมิฬยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่หยามหยัน “ขอบคุณที่ช่วยกางอาณาเขตให้ข้าพำนักนะ เรย์... ต่อจากนี้ไป ทรัพย์สมบัติและที่ดินผืนนี้ จะกลายเป็นสุสานแห่งความล้มเหลวของเจ้าอย่างเป็นทางการ” เรย์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขากลับยิ้มตอบ เป็นยิ้มที่ดูเหมือนกำลังรอคอยช่วงเวลานี้มาตลอดชีวิต “ข้าก็นึกว่าเจ้าจะฉลาดกว่านี้เสียอีก... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะโง่พอที่จะสร้างเมืองในที่ที่ไม่มี 'กับดัก' ไว้ต้อนรับพวกสวะอย่างเจ้า?” เขากดปุ่มสั่งการบางอย่างบนแหวนประจำตัว เสียงเครื่องจักรโบราณใต้ผืนดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทัพของจักรพรรดิทมิฬเสียหลัก ดินแยกออกเป็นร่องลึก ปลดปล่อยพลังงานเวทมนตร์สีม่วงเข้มพวยพุ่งขึ้นมาห่อหุ้มกองทัพผู้บุกรุกไว้จนหมดสิ้น และในวินาทีที่จักรพรรดิทมิฬกำลังจะสั่งการให้กองทัพโจมตี แสงสีม่วงนั้นก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นกรงขังมิติที่ไม่มีใครสามารถทำลายได้—ยกเว้นคนเพียงคนเดียวที่กุมกลไกนี้ไว้ในมือ เรย์ก้าวออกมาข้างหน้า เผชิญหน้ากับศัตรูคู่แค้นผ่านม่านพลังกรงขัง “ยินดีต้อนรับสู่ 'กรงขังแห่งจักรพรรดิ' สถานที่ที่เจ้าจะได้เรียนรู้ว่า... การทรยศที่แท้จริงนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน” ทว่าก่อนที่เรย์จะได้ลงมือทำอะไรต่อ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อหน้าจอระบบของทุกคนในที่นั้นดับวูบลง และมีเสียงประกาศที่เย็นเยียบดังก้องไปทั่วทั้งทวีป... เสียงที่ทุกคนต่างหวาดกลัว *“ผู้เล่นระดับตำนาน 'เรย์' ได้ทำการปลดล็อกเงื่อนไขลับ: หายนะแห่งการจุติ... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เกมนี้จะไม่มีกฎเกณฑ์เดิมอีกต่อไป”* ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วสมรภูมิ ร่างของจักรพรรดิทมิฬที่เคยมั่นใจกลับยืนนิ่งค้างด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ขณะที่เรย์เองกลับหรี่ตาลงมองไปยังท้องฟ้าที่กำลังปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ... เขาไม่ได้เป็นคนกดปลดล็อกเงื่อนไขนี้ แล้วใครกันที่เป็นคนเริ่มต้นมัน? หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นและอยากติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณที่คอยสนับสนุนกันเสมอมาครับ ผู้กล้าตกอับ