การทรยศซ้ำสอง

“เจ้ารู้อยู่เต็มอกว่าข้าเกลียดอะไรที่สุดในชีวิต... ไม่ใช่ดาบที่แทงทะลุหัวใจในสนามรบ แต่เป็นคมมีดจากมิตรที่ข้าเคยแบ่งขนมปังให้กินในยามยาก” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊กแกะสลักในห้องบัญชาการ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ตรงหน้าเขาคือ 'คาร์ล' อดีตนายทหารคนสนิทที่เขาไว้วางใจให้คุมคลังเสบียงและเส้นทางลับของเมือง ชายผู้นี้ตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อดีที่เรย์เป็นคนจัดหาให้ คาร์ลพยายามจะอ้าปากปฏิเสธ ทว่าเสียงของเขากลับแหบพร่า “ท่าน... ท่านเรย์ ข้าไม่... ข้าไม่เคย...” “พอเถอะ” เอลีน่าที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องแทรกขึ้น สายตาของเธอคมกริบดุจมีดโกน เธอก้าวออกมาพร้อมกับวางม้วนกระดาษหนังที่ถูกผนึกด้วยตราประจำตัวของจักรพรรดิทมิฬลงบนโต๊ะ “บัญชีลับที่ส่งออกไปนอกเมืองทุกสัปดาห์ รอยประทับเวทมนตร์บนจดหมายฉบับนี้... เจ้าจะบอกว่ามันบินมาตกที่โต๊ะทำงานของข้าเองงั้นหรือ?” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ คาร์ลทรุดตัวลงคุกเข่า ศักดิ์ศรีที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความขลาดกลัวต่อสายตาของผู้ชายที่เคยถูกขนานนามว่า 'แม่ทัพผู้ไร้พ่าย' เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาก้าวเดินไปหาคาร์ล ฝีเท้าของเขามั่นคงและหนักแน่น เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องกังวาน ทุกจังหวะคือความกดดันที่บดขยี้ประสาทสัมผัสของคนทรยศ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าแทบจะชิดกับคาร์ล “ข้าให้โอกาสเจ้าสร้างชีวิตใหม่ ข้าให้เกียรติเจ้าดุจพี่น้อง แต่เจ้ากลับขายเมืองนี้... ขายชีวิตของคนหลายพันเพียงเพื่อถุงทองไม่กี่ใบจากไอ้คนทรยศนั่น” “มัน... มันขู่ข้า! พวกมันจับครอบครัวข้าไว้!” คาร์ลตะโกนออกมาทั้งน้ำตา “นั่นไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการทรยศต่ออุดมการณ์” เรย์พูดเบาๆ ก่อนจะหันไปหาทหารองครักษ์ที่ยืนรออยู่หน้าประตู “นำตัวเขาไปขังในคุกใต้ดิน อย่าให้ใครเข้าใกล้จนกว่าข้าจะสอบสวนเสร็จ ส่วนทรัพย์สินทั้งหมดที่เขารับมาจากจักรพรรดิทมิฬ ให้ริบมาเป็นงบสนับสนุนกองทัพให้หมด” เมื่อคาร์ลถูกลากตัวออกไป ความเงียบก็กลับมาปกคลุมอีกครั้ง เอลีน่าเดินเข้ามาใกล้เรย์ “คุณทำถูกแล้วเรย์ แต่การกำจัดหนอนบ่อนไส้เพียงตัวเดียวไม่ได้หมายความว่าเมืองจะปลอดภัย จักรพรรดิทมิฬเริ่มขยับตัวรุกหนักขึ้นแล้ว สายข่าวของเรารายงานว่ากองทัพแนวหน้าของพวกมันกำลังเคลื่อนที่มาทางทิศตะวันตก” เรย์มองออกไปนอกหน้าต่าง บรรยากาศยามวิกาลของเมืองที่เขาสร้างขึ้นนั้นเงียบสงบ ทว่าเขารู้ดีว่านี่คือความสงบก่อนพายุใหญ่ “เขารู้ว่าข้าเปลี่ยนไป และเขาก็เริ่มกลัว เอลีน่า... การทรยศของคาร์ลเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่เขาส่งมาทดสอบขีดจำกัดความอดทนของข้าเท่านั้น” “คุณจะตอบโต้ยังไง?” เรย์ยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยแผนการที่ซ่อนเร้น “หากเขาอยากได้หนอนบ่อนไส้ ข้าก็จะส่งของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้เขาเป็นการตอบแทน เตรียมงานเลี้ยงฉลองชัยชนะปลอมๆ ขึ้นมาในสัปดาห์หน้า ประกาศไปทั่วว่าคลังอาวุธใหม่ของเราจะถูกขนย้ายในคืนพระจันทร์เต็มดวง” เอลีน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “คุณจะใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำ? แต่ถ้าเขาส่งกองกำลังทหารจริงมาล่ะ?” “ก็ให้มันมา” เรย์หันกลับมา แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจที่น่าเกรงขาม “ข้าไม่ได้สร้างอาณาจักรนี้ด้วยโชคช่วย ข้าสร้างมันด้วยกระดานหมากที่วางไว้ล่วงหน้าสิบตา และคืนนั้น... ข้าจะสอนให้จักรพรรดิทมิฬได้รู้ว่า การเดินหมากพลาดเพียงก้าวเดียวในอาณาจักรของข้า มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน” ทว่าขณะที่เรย์กำลังจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่รัว ตามด้วยเสียงของทหารยามที่ตะโกนเข้ามาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ท่านเรย์ครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! นักโทษที่คุมตัวไว้ในคุกใต้ดิน... เขา... เขาตายแล้วครับ!” เรย์หยุดชะงัก ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นไหม้แปลกประหลาดก็โชยมาจากทิศทางของคุกใต้ดิน เขาและเอลีน่ารีบวิ่งไปที่นั่นทันที ทว่าเมื่อถึงห้องขัง ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่เพียงร่างของคาร์ลที่นอนแน่นิ่ง แต่คือตราประทับเวทมนตร์สีดำสนิทที่กำลังกัดกินร่างของคาร์ลจนกลายเป็นผงธุลี ที่พื้นห้องขัง มีรอยเลือดเขียนเป็นสัญลักษณ์ที่เรย์คุ้นเคยดี มันคือสัญลักษณ์ของกิลด์เก่าที่เขาเคยร่วมก่อตั้ง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวาบไม่ใช่ตรานั้น... หากแต่เป็นจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนร่างที่ไร้วิญญาณ เรย์หยิบมันขึ้นมาอ่าน ข้อความในจดหมายมีเพียงสั้นๆ ว่า: *'ข้าไม่ได้ฆ่าเขาเพราะเขาทรยศเจ้า แต่ข้าฆ่าเขาเพราะเขารู้เรื่องที่เจ้ายังไม่อยากให้รู้... ถึงเวลาที่เจ้าต้องกลับมาดูหลุมศพของคนที่เจ้าทิ้งไว้ข้างหลังแล้วนะ เรย์'* ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอาณาจักรที่ก่อร่างจากเถ้าถ่านนะครับครับ