"เจ้าอ่านมันจบแล้วสินะ... จดหมายฉบับนั้น"
เสียงของเอลีน่าไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกลับราบเรียบจนน่าขนลุก เธอไม่ได้หันมามองเรย์ที่ยืนกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนยับยู่ยี่ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปยังเบื้องหน้า—หุบเขามรณะที่ถูกปกคลุมด้วยไอหมอกสีเลือดที่หมุนวนราวกับมีชีวิต
เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่สูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของความแค้นที่เขาพยายามกดทับไว้ในก้นบึ้งของหัวใจเริ่มปะทุขึ้นเหมือนลาวาใต้เปลือกโลก คำพูดของจักรพรรดิทมิฬในจดหมายฉบับนั้นไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่มันคือการประกาศว่า *ทุกสิ่งที่เขาเคยสร้าง ทุกคนที่เขาเคยปกป้อง* กำลังจะถูกรื้อฟื้นขึ้นมาเพื่อใช้เป็นเครื่องมือเหยียบย่ำเขาอีกครั้ง
"ถ้าข้ากลับไปตอนนี้ สิ่งที่รออยู่คงไม่ใช่คำอธิบาย แต่มันคือหลุมศพที่ใหญ่กว่าเดิม" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาสะบัดมือเบาๆ จดหมายในมือก็มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในทันที
"เราจะไปที่นั่น แต่ไม่ใช่ในฐานะเหยื่อ" เรย์หันไปหาเอลีน่า แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับมาเป็นอย่างดี "เราต้องการพลังที่มากพอจะสั่นคลอนรากฐานของเมืองหลวงแห่งนั้น... และมันอยู่ที่นี่ ในหุบเขาแห่งนี้"
หุบเขาที่พวกเขาเหยียบยืนอยู่คืออาณาเขตของ 'เบเลธ' มังกรโบราณที่สาบสูญ สัตว์ในตำนานที่ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับกาลเวลา แรงกดดันมหาศาลเริ่มกดทับลงมาบนแผ่นดินจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าว เสียงคำรามที่ก้องกังวานจากใต้ดินไม่ได้เป็นเพียงเสียงสัตว์ร้าย แต่มันคือเสียงของพายุที่กำลังก่อตัว
"เจ้ามั่นใจนะว่าตำนานที่เจ้าอ่านมามันถูกต้อง?" เอลีน่าถามขณะก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะให้เรย์ "เบเลธไม่ได้ขึ้นชื่อเรื่องความใจดี แต่มันขึ้นชื่อเรื่องการทำลายล้างผู้ที่กล้าก้าวก่ายรอยเท้าของมัน"
"ข้าไม่ได้มาเพื่อขอความเมตตา" เรย์เดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว "ข้ามาเพื่อทำข้อตกลง... ข้อตกลงที่มันไม่อาจปฏิเสธได้"
ทันใดนั้น พื้นดินตรงหน้าเขาก็แยกออกเป็นร่องลึก ไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาราวกับเปลวเพลิงจากนรก เกล็ดสีดำสนิทที่แวววาวดุจรัตติกาลเริ่มปรากฏขึ้นจากใต้พื้นดิน ดวงตาขนาดมหึมาคู่หนึ่ง—ดวงตาที่ราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง—จ้องเขม็งมาที่เรย์ กลิ่นอายกดดันมหาศาลทำให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว
*“เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย... เจ้ากล้าดียังไงถึงได้กล้าตื่นมาขัดจังหวะการหลับใหลของข้าด้วยเศษเสี้ยวของจิตสังหารที่เน่าเฟะเช่นนั้น”*
เสียงที่ดังก้องอยู่ในหัวของเรย์ไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นคลื่นความถี่ที่ทำให้แก้วหูแทบฉีกขาด เรย์ไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงยืนตระหง่าน มือขวาของเขาวางลงบนด้ามดาบที่ข้างเอว ไม่ใช่เพื่อชักออกมา แต่มันคือการแสดงออกถึงความพร้อมที่จะแลกเปลี่ยน
"ข้าคือเรย์ คนที่เจ้าเคยปฏิเสธที่จะทำพันธสัญญาเมื่อหลายร้อยปีก่อน" เรย์ตะโกนออกไปท่ามกลางไอความร้อน "ในตอนนั้น ข้ายังเป็นแค่เด็กหนุ่มผู้ทะเยอทะยาน แต่ตอนนี้... ข้าคือผู้ที่กำลังจะเผาอาณาจักรที่จองจำวิญญาณของข้าให้กลายเป็นเถ้าถ่าน"
มังกรเบเลธพ่นลมหายใจออกมาเป็นประกายไฟที่แผดเผาหินจนหลอมละลาย มันโน้มหัวขนาดมหึมาลงมาจนอยู่ห่างจากหน้าเรย์เพียงไม่กี่นิ้ว รัศมีของมันบีบให้เอลีน่าต้องร่ายเวทป้องกันรอบตัว
*“ข้าจำเจ้าได้... เจ้าผู้มีดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นแต่กลับไร้จุดหมาย เจ้ากลับมาพร้อมกับความมืดมิดที่มากกว่าเดิม เจ้าคิดว่าข้าจะโง่พอที่จะตกลงทำสัญญากับคนที่กำลังจะถูกความแค้นกลืนกินงั้นหรือ?”*
เรย์ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดวงตาของมังกรเสียอีก
"ความแค้นของข้าคือเชื้อเพลิง" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท "หากเจ้าต้องการอิสรภาพจากการถูกกักขังอยู่ในรอยแยกของมิตินี้เหมือนกับที่ข้าต้องการล้างแค้น... เราก็คือพันธมิตรที่สมบูรณ์แบบที่สุด"
มือของเรย์ยื่นออกไปสัมผัสกับเกล็ดหยาบกร้านที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งของมังกร ทันทีที่สัมผัส อักขระโบราณสีเลือดก็ปรากฏขึ้นบนอากาศรอบตัวพวกเขา มันส่องแสงสว่างจ้าจนกลืนกินทุกอย่างรอบข้าง
เอลีน่าเบิกตากว้าง เธอสัมผัสได้ถึงพลังที่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง พลังของเรย์ไม่ได้เพิ่มขึ้นเพียงแค่ระดับ แต่มันกำลังวิวัฒนาการไปสู่สิ่งที่เหนือกว่าการควบคุมของผู้พัฒนาเกม
มังกรเบเลธคำรามก้องฟ้า เสียงนั้นสะเทือนไปถึงบัลลังก์ของจักรพรรดิทมิฬที่อยู่อีกฟากของทวีป...
ทว่า ในวินาทีที่พันธสัญญากำลังจะสมบูรณ์ เรย์กลับชะงัก สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาคนผู้หนึ่งที่ยืนอยู่บนยอดหน้าผาสูงชันในระยะไกล เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูขัดกับบรรยากาศอันมืดมิดของหุบเขาอย่างสิ้นเชิง
มันเป็นคนที่เขาคุ้นเคยดีที่สุด... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ก่อนที่เขาจะถูกเนรเทศ
"นั่น... เป็นไปไม่ได้" เรย์พึมพำขณะที่หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ
เงาร่างนั้นยกมือขึ้นช้าๆ และดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว อักขระสีเลือดที่กำลังเชื่อมโยงเรย์กับมังกรก็เริ่มแตกร้าวราวกับแก้วที่ถูกกระแทก
ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าเราจะมาดูกันว่าใครกันที่กล้าขัดขวางมังกรผู้พิทักษ์ครับ
จักรพรรดิผู้ถูกทอดทิ้ง: สร้างอาณาจักรไร้พ่ายจากจุดต่ำสุด•ตอนที่ 26
มังกรผู้พิทักษ์
ผลงานโดย ผู้กล้าตกอับ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ผู้กล้าตกอับ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง จักรพรรดิผู้ถูกทอดทิ้ง: สร้างอาณาจักรไร้พ่ายจากจุดต่ำสุด นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!