ยุคทองเริ่มต้น

“เจ้าจะปล่อยให้รอยร้าวพวกนั้นกัดกินพลังของข้าไปจนหมดหรืออย่างไรกัน?” เรย์กระซิบถามพลางทรุดตัวลงคุกเข่าบนพื้นหินเย็นเยียบ อักขระสีเลือดที่เคยพันธนาการเขาไว้กับมังกรเพลิงบรรพกาลกำลังแตกสลายราวกับเศษแก้วที่ถูกบดละเอียด เสียงกระซิบดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่เป็นเสียงแห่งกฎเกณฑ์ที่กำลังวิปริต เงาร่างในความมืดที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที มันเพียงแค่เอียงศีรษะเล็กน้อย สังเกตการณ์ความพินาศของพันธนาการที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือตนเอง “ข้าไม่ได้ทำลายมันเพื่อเจ้า เรย์” เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกัน “ข้าทำลายมันเพื่อเปิดทาง... ให้ยุคสมัยที่เจ้าควรจะครอบครองมันเสียที” เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสกับเกล็ดมังกรที่เริ่มคลายความร้อนแรงลง เมื่อพันธนาการพังทลาย พลังที่เคยถูกดึงไปใช้เพื่อรักษาสมดุลก็ไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างของเขาดั่งเขื่อนแตก เขารู้สึกได้ถึงอำนาจที่ไหลเวียนในเส้นเลือด ราวกับว่าอาณาจักรที่เขากำลังสร้างขึ้นมานั้นได้รับคำอวยพรจากความโกลาหลนี้โดยตรง "เอลีน่า" เรย์เรียกขานโดยไม่หันกลับไปมอง หญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีครามดั่งท้องทะเลลึกก้าวออกมาจากเงามืด เธอจัดระเบียบชุดคลุมนักบริหารอาณาจักรให้เรียบร้อย ใบหน้าของเธอเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนเร้นอย่างถึงที่สุด “ข้าอยู่ที่นี่ค่ะ... เอ่อ ข้าหมายถึง ข้าอยู่ที่นี่ ท่านเรย์” เอลีน่าชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นไอพลังสีดำทมิฬพวยพุ่งรอบตัวชายหนุ่ม “อักขระนั่น... มันไม่ใช่แค่เวทมนตร์ แต่มันคือการทำลายกฎของเซิร์ฟเวอร์หลัก ท่านกำลังทำสิ่งที่แม้แต่พระเจ้ายังไม่กล้าแตะต้อง” “กฎน่ะหรือ?” เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันรอบตัวเขาสูงขึ้นจนอากาศในห้องโถงบิดเบี้ยว “กฎมีไว้ให้พวกคนอ่อนแอใช้เป็นเกราะกำบัง ส่วนคนอย่างเรามีหน้าที่เขียนกฎใหม่ขึ้นมา เอลีน่า ดูนั่น” เขายกมือขึ้นชี้ออกไปทางหน้าต่างบานยักษ์ที่เผยให้เห็นภาพเบื้องล่าง พื้นที่ว่างเปล่าที่เคยเป็นเพียงที่รกร้าง ปรากฏปราการหินสีนิลที่ผุดขึ้นจากดินดั่งดอกเห็ดหลังฝนตก ประชากรที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงกลุ่มก้อนข้อมูลที่ไร้ความหมาย บัดนี้กำลังเคลื่อนไหวอย่างมีระบบ พวกเขาไม่ใช่ NPC ที่ไร้ชีวิตอีกต่อไป แต่เป็นกองทัพที่รอคอยคำสั่งเดียวจากจักรพรรดิของพวกเขา “อาณาจักรเริ่มขยายตัวแล้ว” เอลีน่ากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความทึ่ง “การคำนวณของข้าผิดพลาด... พื้นที่ที่ควรจะใช้เวลาสร้างสามเดือน ถูกสร้างเสร็จภายในสามนาทีด้วยพลังที่ท่านเพิ่งได้รับมา” “นั่นเพียงพอจะทำให้ไอ้พวกที่อยู่บนบัลลังก์ทองคำนั่นนั่งไม่ติดแล้วหรือยัง?” เรย์ถามพลางหรี่ตาลง “ท่านจักรพรรดิทมิฬเริ่มเคลื่อนไหวแล้วค่ะ สายลับของเราแจ้งมาว่าเขากำลังระดมกิลด์ชั้นนำทั้งหมดเพื่อเตรียมทำลายอาณาจักรของเราก่อนที่มันจะเติบโตไปมากกว่านี้ เขาเกรงกลัวท่าน... เขากลัวว่าสิ่งที่เขาแย่งชิงไปจะถูกทวงคืน” เรย์หัวเราะออกมาเบาๆ แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มันเย็นเยียบจนเอลีน่ายังต้องกอดตัวเอง “ความกลัวคือเครื่องปรุงรสที่ดีที่สุดสำหรับชัยชนะ เอลีน่า จงประกาศออกไป ให้ทุกคนเตรียมพร้อม ยุคทองของพวกเราไม่ได้เริ่มด้วยความรุ่งโรจน์ แต่มันเริ่มด้วยการสังเวยความหยิ่งผยองของพวกมัน” ในขณะที่เรย์กำลังเตรียมตัววางแผนรุกคืบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินเข้าสู่ห้องโถงนั้น ไม่ใช่เสียงของทหาร แต่เป็นเสียงของคนที่คุ้นเคยเกินไป เงาที่ยืนอยู่มุมห้องในตอนแรกจางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดดัน เรย์หันไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน ดวงตาของเขาเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อพบว่าใครกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่ศัตรูที่คาดไว้ แต่เป็นหญิงสาวในชุดเกราะสีเงินที่เขาเคยเชื่อใจที่สุด... คนที่หักหลังเขาในวันนั้น “เจ้า...” เรย์เอ่ยชื่อเธอไม่ออก ความแค้นที่สั่งสมมานานนับปีปะทะกับภาพจำในอดีต เธอยิ้มให้เขา ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยอย่างประหลาด ก่อนจะโยนตราประทับสีทองลงบนพื้นเบื้องหน้าเขา “จักรพรรดิทมิฬไม่ได้ส่งข้ามาฆ่าท่าน เรย์ แต่เขาส่งข้ามาเพื่อบอกว่า... ของที่ท่านต้องการมากที่สุด ไม่ได้อยู่ที่เขา แต่มันอยู่ที่ตัวท่านเองตั้งแต่วันแรกที่ถูกเนรเทศ” เธอก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคย ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเรย์หยุดหมุน “ท่านคิดจริงๆ หรือว่า... อักขระสีเลือดนั่นถูกทำลายลงได้ด้วยการดีดนิ้วของคนอื่น มิใช่เพราะท่านเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองตั้งแต่วินาทีที่ท่านถูกทรยศ?” เรย์ชะงักค้าง รอยร้าวในอากาศรอบตัวเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ เขาไม่ใช่แค่ผู้สร้างอาณาจักร แต่เขาคือจุดเริ่มต้นของจุดจบของโลกใบนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานของเรย์ในบทนี้นะครับ ไว้พบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม!