แผนซ้อนแผน

กลิ่นอายของไวน์บลูเบอร์รี่หมักบ่มสามปีลอยอบอวลอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กเนื้อหนา ทว่าบรรยากาศภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยม ‘มังกรหลับ’ กลับเย็นเยียบเสียจนแม้แต่เปลวไฟในเตาผิงก็ไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บออกไปได้ "ข้อเสนอของท่าน... น่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียวครับ ท่านทูตแวน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ร่างสูงโปรดของเรย์ในชุดคลุมสีดำสนิทขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองชายวัยกลางคนตรงหน้า ผู้สวมใส่เสื้อผ้าเนื้อดีแต่มีรอยเปื้อนฝุ่นจากการเดินทางไกลอย่างจงใจ รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าของเรย์ แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึก แวน หรือที่แนะนำตัวว่าเป็นพ่อค้าอิสระจากอาณาจักรบูรพา หัวเราะร่วนกลบเกลื่อนความประหม่าที่ฉาบอยู่บนดวงตา เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบท้องพระโรงจำลอง ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือ "เรียนตามตรงครับท่านเรย์ อาณาจักรของเรากำลังขาดแคลนแร่เวทมนตร์คุณภาพสูง และข้าก็ได้ยินชื่อเสียงเกียรติคุณของเมืองชายแดนแห่งนี้ว่าอุดมสมบูรณ์เพียงใด หากท่านยอมทำสัญญาผูกขาดการค้าร่วมกับเรา รับรองว่าผลกำไรที่จะหลั่งไหลเข้าสู่ดินแดนรกร้างแห่งนี้ จะทำให้ท่านกลายเป็นมหาเศรษฐีที่แม้แต่จักรพรรดิทมิฬยังต้องเกรงใจเลยทีเดียวครับ" คำพูดลื่นไหล ราวกับถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ทว่าสำหรับเรย์ ผู้ซึ่งเคยผ่านสมรภูมิการเมืองและการหักหลังมานับครั้งไม่ถ้วน คำพูดเหล่านี้ไม่ได้มีความหมายอื่นใดนอกจาก "เสียงกระซิบของงูพิษ" เรย์ไม่ได้ตอบรับทันที เขายกแก้วไวน์ขึ้นหมุนวนช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาคั่นกลาง บทสนทนาที่ควรจะดำเนินไปอย่างรวดเร็วกลับถูกยืดเยื้อด้วยความจงใจ เพื่อบีบให้ฝ่ายตรงข้ามสูญเสียความมั่นใจ เอลีน่า ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเก้าอี้ของเรย์ ปรายตามองท่าทีของแขกผู้มาเยือนด้วยหางตา ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย แววตาของเภาวะเวทมนตร์โบราณกำลังสั่นไหวเล็กน้อยจากการตรวจจับกระแสมานิกที่ผิดธรรมชาติรอบตัวของแวน "ข้อเสนอช่างงดงามเหลือเกินครับ..." เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว "ทว่า... ข้ามีข้อสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับ ‘สินค้า’ ที่ท่านนำติดตัวมาด้วย" แวนชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนมุมปากกระตุกเกร็งขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบปรับให้เป็นปกติ "สินค้า? ท่านหมายถึงตัวอย่างแร่เวทมนตร์ในหีบนั้นหรือครับ?" "เปล่าเลยครับ" เรย์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบราวกับเสียงฆ้อนตีเหล็ก "ข้าไม่ได้หมายถึงแร่เวทมนตร์... แต่ข้าหมายถึง ‘รอยสัก’ บนต้นคอของท่านต่างหากครับ" บรรยากาศในห้องตัดขาดลงในฉับพลัน แวนหน้าถอดสี ร่างกายที่เคยโน้มไปข้างหน้าผละถอยหลังโดยสัญชาตญาณ มือขวาของเขาขยับเข้าหาผ้าคลุมอย่างรวดเร็ว "ท่าน... พูดเรื่องอะไรกัน ข้าเป็นแค่พ่อค้าธรรมดา..." "พ่อค้าธรรมดาจากอาณาจักรบูรพา... แต่กลับมีรอยสักรูป ‘งูเกลียวดาบไขว้’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เฉพาะของหน่วยข่าวกรองลับขั้นสูงสังกัดตรงต่อจักรพรรดิทมิฬ" เรย์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาที่เริ่มสั่นระริกของอีกฝ่าย "น่าแปลกใจเสียจริงนะครับที่พ่อค้าเร่ร่อน จะมีสัญลักษณ์ของศัตรูคู่อาฆาตของข้าประทับอยู่บนเนื้อตัว" ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงขีดสุด แวนรู้ตัวแล้วว่าการหลอกลวงพังทลายลงสิ้นเชิง หน้ากากพ่อค้าใจดีถูกกระชากออก เผยให้เห็นแววตาอำมหิตของมือสังหารมืออาชีพ "ในเมื่อรู้แล้ว... เจ้าก็อย่าหวังจะได้เดินออกจากห้องนี้ทั้งเป็น!" ชั่วพริบตานั้น แวนชักกริชเคลือบยาพิษสีม่วงเข้มออกจากอกเสื้อ พุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยความเร็วสูงเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ จิตสังหารแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ทว่า เรย์กลับไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขานั่งนิ่งอยู่กับที่ ราวกับคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว *เปรี้ยง!* ก่อนที่ปลายมีดจะถึงตัว ม่านพลังเวทมนตร์สีครามก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเอลีน่า แรงกระแทกจากการปะทะทำให้โต๊ะไม้โอ๊กแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้และแก้วไวน์กระเด็นกระดอนไปทั่วห้อง แวนเบิกตาโพรงด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าการโจมตีลอบสังหารที่มั่นใจนักหนากลับถูกหยุดเอาไว้ได้อย่างง่ายดายด้วยบาตรเวทมนตร์โบราณ "เจ้าคิดจริงๆ หรือครับว่า... เมืองที่ข้าสร้างขึ้นมาจากซากปรักหักพัง จะไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีพอ" เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงสง่าแผ่รังสีอำนาจกดดันจนแวนรู้สึกหายใจไม่ออก มือสังหารหนุ่มกัดฟันกรอด รู้ตัวว่าพลาดท่าเสียทีให้กับแผนซ้อนแผนของอดีตจอมทัพเข้าอย่างจัง เขาตัดสินใจเด็ดขาด เม็ดอัญมณีสีแดงฉานในกำมือถูกบดขยี้เพื่อใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายมิติหลบหนีในเสี้ยววินาที แสงสีแดงวาบขึ้นปกคลุมร่างของแวน รอยยิ้มแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมือสังหาร เพราะไม่มีเวทมนตร์ใดในดินแดนรกร้างนี้จะขัดขวางการเคลื่อนย้ายมิติลับของจักรวรรดิได้ แต่ทว่า... ร่างของแวนกลับไม่หายไปไหน เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม แสงสีแดงมอดดับลงอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ที่ดังขึ้นจากเงามืดมุมห้อง "ก... ⁠เป็นไปไม่ได้! ทำไมคริสตัลมิติถึงใช้การไม่ได้!" แวนตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก ขีดจำกัดความอดทนขาดผึ่ง เรย์ก้าวเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ฝ่าเท้ากระทบพื้นไม้ส่งเสียงก้องกังวาน ราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "เพราะข้าไม่ได้แค่เชิญท่านมาเจรจาการค้า... แต่ข้า ‘ปิดผนึก’ อาณาเขตเวทมนตร์ของชั้นนี้ไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่ท่านเหยียบเข้ามาในโรงเตี๊ยมนี้แล้วครับ" เรย์หยุดยืนอยู่เบื้องหน้ามือสังหารที่สิ้นหนี ก้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น "กลับไปบอกเจ้านายของเจ้า... ว่าเตรียมตัวรับของขวัญชิ้นใหญ่จากข้าได้เลย" ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้เค้นความลับอื่นเพิ่มเติม ร่างของแวนกลับกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ดวงเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยแตกทะลัก ของเหลวสีดำสนิทไหลทะลักออกจากปากและจมูกของมือสังหารในพริบตา พิษฆ่าตัวตายอัตโนมัติถูกกระตุ้นจากระยะไกล! เรย์หรี่ตาลงทันที เอลีน่าพุ่งเข้ามาคว้าตัวเขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวในขณะที่ร่างของแวนทรุดฮวบลงกับพื้น ลมหายใจดับสิ้นภายในไม่ถึงสามวินาที ทว่า สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่การตายของมือสังหาร แต่เป็นรอยสักรูปงูเกลียวดาบไขบนต้นคอของศพ ที่เวลานี้กำลังแปรเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นสัญลักษณ์ใหม่... สัญลักษณ์ของกิลด์เก่าที่เขาเคยร่วมสร้าง และถูกทรยศหักหลังในอดีต และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือไอเวทมนตร์คุ้นเคยที่แผ่ออกมาจากศพนั้น เป็นไอเวทมนตร์ชนิดเดียวกับที่ "เพื่อนรัก" คนสนิทที่สุดของเขาเคยใช้เมื่อสามปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสร้างตำนานบทใหม่ไปด้วยกันเสมอนะครับ