หายนะที่รออยู่

"รายงานจากหอคอยเฝ้าระวังทิศประจิม... แนวป้องกันชั้นที่สามแตกแล้วครับฝ่าบาท!" เสียงตะโกนที่ขาดห้วงด้วยความตื่นตระหนกดังลั่นห้องโถงยุทธการ แผนที่เรืองแสงสามมิติที่ฉายอยู่กลางโต๊ะประชุมสั่นกระพือตามแรงสั่นสะเทือนจากพื้นเบื้องล่าง ความกดอากาศในห้องลดฮวบจนน่าอึดอัด ราวกับออกซิเจนทั้งหมดถูกสูบหายไปในพริบตา เรย์ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าแผนที่นั้น ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองจุดสีแดงฉานนับพันที่กำลังกลืนกินอาณาเขตสีน้ำเงินของอาณาจักร "นิวเดوما" อย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนกบนใบหน้าหล่อเหลานั้น มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่แผ่รังานความกดดันจนขุนนางและแม่ทัพหลายคนไม่กล้าสบตา "แตกเร็วกว่าที่คำนวณไว้สิบห้านาที..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนกดทับเสียงเซ็งแซ่ทั้งหมดให้เงียบลงได้ในคำเดียว "กองกำลังอสูรระดับภัยพิบัติไม่ได้เคลื่อนพลอย่างไร้ทิศทางสินะครับ" เอลีน่าที่ยืนเคียงข้างในชุดคลุมนักเวทโบราณสีคราม ขยับปลายนิ้วเรียวยาวเรียกหน้าต่างระบบโปรเจกต์ชันข้อมูลขึ้นมาวิเคราะห์ สีหน้าของเธอยามนี้เคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แสงสีฟ้าสะท้อนในดวงตาคู่นคมของเธอเผยให้เห็นตัวเลขความเสียหายที่พุ่งสูงขึ้นแบบเรียลไทม์ "ไม่ใช่แค่ฝูงมอนสเตอร์อพยพหนีภัยธรรมชาติทั่วไปค่ะ... เอ่อ ขออภัยครับท่านเรย์ ความคุชินทำให้ฉันเผลอหลุดปาก" เอลีน่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามที่ไม่เป็นทางการ ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น "รูปแบบการโจมตีและการจัดกระบวนทัพมีความเป็นระเบียบเกินกว่าสัญชาตญาณดิบ นี่คือการบุกรุกที่มี ‘ผู้บัญชาการ’ อยู่เบื้องหลัง" เรย์พยักหน้ารับช้าๆ มือหนายกขึ้นลูบปลายคางอย่างใช้ความคิด ภาพอดีตเมื่อครั้งที่เขาถูกทรยศและขับไล่ออกจากอาณาจักรเก่าผุดขึ้นมาในหัว รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาที ในขณะที่จักรพรรดิทมิฬและเหล่าอดีตพวกพ้องผู้โง่เขลา กำลังสำราญอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อและเลือดของผู้อื่น โดยคิดว่าพวกตนคือนายเหนือหัวผู้ไร้เทียมทาน พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่า "ภัยพิบัติ" ที่แท้จริงไม่ได้มาจากเกมการเมืองของมนุษย์ แต่มาจากขุมนรกใต้พิภพที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากความโลภของพวกมันเอง "ส่งหน่วยเงาทมิฬออกไปสืบหาพิกัดของ 'ราชันอสูรคลั่ง' ทันทีครับ" เรย์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "และแจ้งเตือนไปยังแนวป้องกันหลักทิศเหนือ ให้เตรียมพร้อมรับมือแรงกระแทกคลื่นลูกที่สองที่จะมาถึงในอีกสามสิบนาทีข้างหน้า" "รับทราบครับ!" นายทหารส่งสารโค้งคำนับจนตัวแทบขนานกับพื้น ก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากห้องด้วยความเร่งรีบ บรรยากาศภายในห้องโถงกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เสียงคำรามกึกก้องจากภายนอกกำแพงเมืองดังสะเทือนเลื่อนลั่นเป็นระยะๆ แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นละอองจากเพดานร่วงโปรยปรายลงมา ราวกับฟ้าดินกำลังลงทัณฑ์ทวีปนี้ เอลีน่าหันมามองเรย์ด้วยความกังวลลึกซึ้ง เธอกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ท่านเรย์... พลังเวทที่แผ่ออกมาจากฝูงมอนสเตอร์ระลอกนี้หนาแน่นผิดปกติ เกรงว่าเกราะเวทมนตร์ของเมืองเราจะรับแรงกระแทกได้ไม่เกินสามครั้งนะคะ... เอ่อ ครับ!" เธอย้ำคำลงท้ายแก้เขินเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเรย์เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัยเพียงใด เรย์หันไปสบตาเธอ แววตาที่เยือกเย็นฉายประกายความอบอุ่นขึ้นวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจางหายไปในความมืดมนของสถานการณ์ "ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับเอลีน่า..." เรย์ก้าวเท้าไปที่ระเบียงกระจกบานใหญ่ มองออกไปเบื้องล่าง ท้องนภาอันมืดมิดถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานของเปลวเพลิงที่ลุกโชนจากหมู่บ้านรอบนอก ความโกลาหลและความหวาดกลัวกำลังกัดกินจิตใจของผู้คน แต่นั่นไม่ใช่สำหรับอาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นด้วยมือคู่นี้ "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้..." เรย์เหยียดยิ้มเย็นเยียบ แววตาสەดานสะท้อนความกระหายในการพิสูจน์อำนาจ "อาณาจักรที่พวกมันเยาะเย้ยว่าอ่อนแอ จะใช้ฝูงอสูรเหล่านี้เป็นบันไดก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่แท้จริงเองครับ" ทันใดนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานระดับตำนานก็เด้งขึ้นตรงหน้าเรย์ เสียงระฆังเตือนภัยระดับวิกฤติติดต่อกันสามครั้งดังสนั่นหวั่นไหวทั่วทั้งเมือง พร้อมกับข้อความจากระบบที่ทำให้แม้แต่ลมหายใจของเรย์ต้องสะดุดลง *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ 'พระเจ้า' กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตแดนชั้นใน]* *[คำเตือน: เป้าหมายมิใช่มอนสเตอร์ทั่วไป แต่คือ 'อดีตเทพผู้ร่วงหล่น' ที่ถูกปลุกชีพด้วยพลังปริศนา และมันกำลังมุ่งตรงมาที่คุณ...]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสร้างตำนานบทใหม่ไปด้วยกันเสมอนะครับ