ความรักที่ก่อตัว

กองเอกสารรายงานความคืบหน้าของเขตปกครองอีเดนกองสูงเท่าเอว ทว่าเรย์กลับไม่ได้สนใจตัวเลขผลผลิตทางการเกษตรหรือรายงานการลาดตระเวนของกองอัศวินแม้แต่น้อย สายตาของเขาถูกดึงดูดไว้ด้วยคราบหมึกสีดำที่เปื้อนอยู่บนปลายจมูกโด่งรั้นของหญิงสาวตรงหน้า “ถ้าท่านยังเอาแต่จ้องหน้าข้าโดยไม่ตรวจทานงบประมาณสร้างคูเมือง งบประมาณปีนี้คงต้องเทไปกับการซื้อกระดาษมาให้ท่านนั่งมองหน้าข้าเป็นแน่ครับ ท่านเรย์” เสียงหวานที่เจือรอยยิ้มเอ่ยขึ้นเบาๆ เอลีน่าละมือจากพู่กันขนนก เธอยกมือขึ้นทัดปอยผมสีเงินยวงที่ตกลงมาเคล้าแก้มโดยไม่รู้ตัว กิริยานั้นเป็นธรรมชาติจนกระทั่งเรย์ต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปชั่วขณะ “ข้ากำลังประเมิน... ความคุ้มค่าในการลงทุนต่างหาก เอลีน่า” เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่หากสังเกตให้ดีจะพบความลังเลเล็กน้อยในจังหวะการเว้นวรรค “กระดาษหาซื้อที่ไหนก็ได้ แต่สมาธิของหัวหน้าฝ่ายบริหารที่กำลังทำงานหามรุ่งหามค่ำ... หาไม่ได้ง่ายๆ” เอลีน่าชะงักไปนิด ดวงตาสีไพลินทอประกายวับวับ เธอวางพู่กันลงบนแท่นอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบเบาๆ ของไม้เนื้อดีกับโต๊ะทำงานทำให้บรรยากาศภายในห้องทรงงานเงียบสงบลงอย่างประหลาด นับตั้งแต่วันที่เรย์ฉีกสัญญาพันธนาการและพาเธอก้าวออกมาจากซากปรักหักพังของอาณาจักรเดิม ทั้งสองคนผ่านศึกสงครามและการเมืองมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน จากความสัมพันธ์แบบผู้มีพระคุณและผู้ใต้บังคับบัญชา ค่อยๆ ถักทอจนกลายเป็นความไว้วางใจที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าสหายร่วมรบ “ท่านเรย์... ท่านยังกังวลเรื่องอดีตอยู่หรือเปล่าครับ?” เอลีน่าเอ่ยถามเสียงแผ่ว น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลราวกับเกรงว่าจะไปสะกิดบาดแผลในใจที่ยังไม่สนิทของชายหนุ่ม เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบของอดีตจอมทัพผู้เย็นชาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของหญิงสาวชัดเจน เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที ความเงียบงั้นยืดเยื้ออยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าหลังฝนตกโชยเข้า ประชิดตัว เรย์โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน นิ้วเรียวของเขาเอื้อมออกไปอย่างระมัดระวัง ปลายปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ ที่สันจมูกของเอลีน่าเพื่อเช็ดคราบหมึกสีดำออกให้อย่างอ่อนโยน การกระทำนั้นหยุดนิ่งค้างไปหลายวินาที ลมหายใจของทั้งคู่ราวกับประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เอลีน่าไม่ได้ถอยหนี เปลือกตาของเธอกะพริบถี่ขึ้นเล็กน้อย ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนจนขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด “ข้าไม่เคยกลัวอดีต เอลีน่า” เรย์กระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง “สิ่งที่ข้ากลัว... คือการที่ข้าสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมาได้ยิ่งใหญ่เพียงใด แต่มันกลับไม่มีคนที่ข้าอยากให้ร่วมมองความสำเร็จนั้นอยู่ข้างกาย” หัวใจของเอลีน่ากระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วอก ท่ามกลางโลกแฟนตาซีที่โหดร้ายและเต็มไปด้วยการทรยศหักหลัง เรย์ไม่เคยแสดงความเปราะบางเช่นนี้ให้ใครเห็นมาก่อน เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น มือเล็กเอื้อมขึ้นไปสัมผัสหลังมือของเรย์ที่ยังคงทาบอยู่ข้างแก้มของเธอ แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความมั่น “ข้าจะอยู่ตรงนี้ครับ ท่านเรย์... ไม่ว่าอาณาจักรนี้จะรุ่งโรจน์จนถึงจุดสูงสุด หรือจะตกลงสู่เหวอีกครั้ง ข้าก็จะไม่ไปไหนทั้งสิ้น” รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนมุมปากของเรย์ เป็นรอยยิ้มที่แทบไม่มีใครเคยเห็น—รอยยิ้มที่ปราศจากความระแวงและคราบหน้ากากของความเยือกเย็น เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากเพื่อปิดระยะห่างที่เหลืออยู่ ทันใดนั้นเอง... *ปัง!* ประตูห้องทรงงานไม้โอ๊คหนาหนักถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง เสียงหอบหายใจอย่างรุนแรงของอัศวินลาดตระเวนดังแทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันน่าหลงใหลลงในพริบตา “องค์จักรพรรดิ! แย่แล้วครับ!” อัศวินหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด “มีกองทัพธงดำปริศนาปรากฏขึ้นที่ชายแดนทิศเหนือ... พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่ผู้นำทัพส่งสาส์นท้าประลองมาถึงพระองค์โดยตรง และ... และคนที่ถือสาส์นนั้นคือคนที่ท่านคิดว่าตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อนครับ!” เรย์ชะงัก ร่างที่โน้มลงไปหยุดค้างทันที แววตาที่เคยฉายแววอ่อนโยนเมื่อครู่ แข็งกร้าวขึ้นและเปลี่ยนเป็นประกายสีทองวาวโรจน์ด้วยความเย็นชาในเสี้ยววินาที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสร้างตำนานบทใหม่ไปด้วยกันเสมอนะครับ