เสียงลือเสียงเล่าอ้าง

"ค่าธรรมเนียมผ่านทางงั้นหรือ? นายกำลังจะบอกฉันว่าไอ้เมืองซากปรักหักพังที่เพิ่งโผล่ขึ้นมากลางหุบเขาไร้ชื่อนั่น เก็บค่าเข้าเมืองแพงกว่าอาณาจักรหลวงเสียอีกอย่างนั้นหรือ!" เสียงตวาดของชายร่างใหญ่ในชุดเกราะหนักดังก้องไปทั่วโต๊ะไม้โอ๊คในโรงเตี๊ยมกึ่งกลางทวีป รอบข้างเต็มไปด้วยผู้เล่นระดับสูงที่เพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจจากเขตแดนต้องห้าม ทุกสายตาหันมาจดจ้องที่โต๊ะของเขาด้วยความสนใจ เมื่อข่าวลือเกี่ยวกับ 'เมืองปริศนา' กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในรอบสัปดาห์ "เบาเสียงหน่อยเถอะครับท่านหัวหน้ากิลด์..." ชายในชุดคลุมสีเทาที่นั่งฝั่งตรงข้ามกล่าวพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความหวาดระแวง "ข่าวลือบอกว่าใครที่คิดจะลองดีที่นั่น... ไม่เคยมีใครได้กลับออกมาเล่าเรื่องราวข้างในเลยสักคน แต่ที่น่าแปลกคือ ยอดขายไอเทมระดับตำนานในตลาดมืดพุ่งสูงขึ้น ทั้งหมดนั้นถูกปล่อยออกมาจากที่นั่นทั้งสิ้น" เรย์นั่งอยู่ในมุมมืดของโรงเตี๊ยม ห่างจากกลุ่มคนเหล่านั้นเพียงไม่กี่โต๊ะ เขาจิบไวน์ราคาถูกในจอกไม้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงตาสีเทาเข้มของเขากลับสะท้อนภาพเปลวเทียนที่ไหวระริกราวกับกำลังคำนวณหมากบนกระดานที่มองไม่เห็นข้างหน้า "ตลาดมืดกำลังปั่นราคาครับท่านเรย์" เสียงหวานที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นกระซิบข้างหูเขา เอลีน่าในชุดผ้าคลุมสีดำสนิทขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด "ดูเหมือนการที่ท่านตัดสินใจเปิดประตูเมืองเพียงบางส่วนและอนุญาตให้พ่อค้าเร่กลุ่มหนึ่งนำสินค้าออกไปจำหน่าย จะทำให้พวกสุนัขล่าเนื้อเริ่มดมกลิ่นได้แล้วนะครับ" เรย์วางจอกไม้ลงช้าๆ เสียงกระแทกกระทบโต๊ะเบาๆ นั้นกลับมีน้ำหนักราวกับค้อนทุบลงบนทั่งเหล็ก "นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการเอลีน่า ความรุ่งเรืองที่เงียบเชียบเกินไปคือกับดัก หากเราต้องการสร้างอาณาจักรให้ไร้พ่าย เราจำเป็นต้องมีเหยื่อ... ไม่สิ ต้องบอกว่าจำเป็นต้องมี 'ผู้ศรัทธา' ที่จะนำพาข่าวไปสู่หูของคนที่เราอยากให้ได้ยิน" "ท่านหมายถึง จักรพรรดิทมิฬ?" "มันไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวหรอกครับ" เรย์ปรายตามองไปยังหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ ลมหนาวพัดโชยเข้ามาปะทะใบหน้า "พวกมันครองโลกใบนี้มานานเกินไปจนลืมไปว่าอำนาจที่ได้มาด้วยการทรยศนั้นเปราะบางเพียงใด ผมกำลังสร้างเมืองที่ไม่ได้มีไว้เพื่อปกครอง แต่มีไว้เพื่อ 'ล้างบาง' พวกที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของกฎเกณฑ์" ในขณะที่ทั้งสองสนทนากัน บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เมื่อกลุ่มผู้เล่นหน้าใหม่เดินก้าวเข้ามา พวกเขาไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป แต่เป็นกลุ่ม 'นักสำรวจ' ที่โด่งดังที่สุดในเซิร์ฟเวอร์ และพวกเขากำลังถือแผ่นหนังเก่าๆ ที่มีตราสัญลักษณ์ประจำเมืองของเรย์ติดอยู่ "พวกเจ้า... ใครเป็นคนอนุญาตให้พวกเจ้าถือตรานั้น?" ชายร่างใหญ่คนเดิมลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัด เขาชักดาบยักษ์ออกมาขวางทางกลุ่มนักสำรวจ "ตรานั่น... ข้าเคยเห็นมันในตำราต้องห้ามของกิลด์ ข้าถามว่าพวกเจ้าไปเอามาจากไหน!" ความโกลาหลเริ่มก่อตัวขึ้น เรย์ไม่แม้แต่จะขยับตัว แต่แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายของเขาเริ่มแผ่ออกไปรอบๆ ราวกับพายุที่ถูกกักขัง เอลีน่าสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงนั้น เธอจึงวางมือลงบนไหล่ของเขาเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือน "ท่านครับ... อย่าเพิ่งตอนนี้" เธอเอ่ยเสียงเรียบ "หากท่านแสดงตัวในที่สาธารณะตอนนี้ แผนที่วางไว้จะล้มเหลวทันที ให้พวกมันสู้กันเองเถอะครับ เราแค่รอดูว่าใครจะเหลือรอดพอที่จะยอมก้มหัวให้กับอาณาจักรของเรา" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก "ผมไม่ได้จะไปสู้กับพวกขยะนั่นหรอกครับเอลีน่า แต่ผมกำลังนึกถึงความพ่ายแพ้ของมันในตอนที่มันรู้ว่า 'เมืองปริศนา' ที่มันตามหาอยู่ใต้เท้าของพวกมันตลอดเวลาที่ผ่านมา... จะเป็นอย่างไรนะ?" จู่ๆ ชายชุดคลุมสีเทาที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆ ก็ลุกขึ้นยืน เขาไม่ได้มองไปที่นักสำรวจ แต่เขากำลังมองมาที่เรย์ สายตาคู่นั้นคมปลาบราวกับมองทะลุผ่านผ้าคลุมที่ปิดบังใบหน้าของชายหนุ่มได้ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้และวางจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะของเรย์ "ท่านเรย์... ข้าได้รับคำสั่งมาให้ส่งสิ่งนี้แก่ท่าน ผู้ที่กำลังสร้างอาณาจักรบนเถ้าถ่าน" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปท่ามกลางความตื่นตระหนกของคนในร้าน เรย์คลี่จดหมายออกเพียงครึ่งหนึ่ง สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะปิดจดหมายนั้นเอง แสงสีแดงวาบขึ้นจากตราประทับบนซองจดหมาย กลิ่นไหม้จางๆ ลอยแตะจมูก และเมื่อเรย์เปิดมันออกจนหมด เขาก็พบเพียงกระดาษเปล่าที่มีหยดเลือดสีดำสนิทหยดลงมาเป็นรูปสัญลักษณ์ที่คุ้นตาที่สุด มันคือสัญลักษณ์ของกิลด์จักรพรรดิทมิฬ... แต่ที่น่าขนลุกไปกว่านั้น คือตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นบนกระดาษเมื่อสัมผัสกับนิ้วมือของเขา 'ข้าเห็นเจ้าแล้ว เรย์... และเมืองของเจ้า จะกลายเป็นหลุมศพที่สวยงามที่สุดที่ข้าเคยสร้าง' เงาของใครบางคนทาบทับลงบนโต๊ะของเขาในทันทีที่ข้อความนั้นดับหายไป เรย์เงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าชายร่างใหญ่ที่ถือดาบเมื่อครู่ ได้ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยสภาพที่ไร้ลมหายใจ ในขณะที่กลางหน้าอกของเขามีรอยแผลเป็นรูปเดียวกับตราประทับในจดหมาย! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่เดิมพันด้วยความเป็นตายของเรย์ไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ผู้กล้าตกอับ -