การโจมตีของมอนสเตอร์

“พวกมันไม่ได้มาเพื่อบุกทำลาย แต่มันมาเพื่อ ‘กวาดล้าง’... คำนวณจากจังหวะการเดินเท้าและฝูงบินเวทมนตร์ด้านบนนั่น ผมว่าเรามีเวลาไม่เกินสามนาทีครับ” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ท่ามกลางความโกลาหลของเหล่าพลเมืองที่เริ่มตื่นตระหนกในเขตรอบนอกของอาณาจักรที่เพิ่งก่อร่างสร้างตัว ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองแผนที่กระดาษเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะไม้หยาบๆ นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์ที่เป็นช่องโหว่ที่สุดของแนวกำแพงดินที่ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ เอลีน่าขมวดคิ้วแน่น มือเรียวของเธอสั่นเล็กน้อยขณะกระชับไม้เท้าเวทมนตร์ “เรย์คะ... ไม่ใช่สิ เรย์ครับ กำลังพลของเรามีไม่ถึงร้อยคน แต่มอนสเตอร์ระดับสูงพวกนั้นมีมากกว่าห้าร้อยตัว หากใช้กำลังเข้าแลก เราไม่มีทางรอดเกินสิบนาทีแน่” “ใครบอกว่าผมจะใช้กำลังเข้าแลกครับ?” เรย์เงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับน้ำแข็งแต่แฝงไปด้วยความเชื่อมั่น “ชัยชนะไม่ได้วัดกันที่จำนวน แต่เป็นพื้นที่ที่เราเลือกยืนต่างหาก ไปบอกให้หน่วยธนูถอยไปประจำที่จุด B และให้พวกช่างไม้หยุดการซ่อมแซมทันที แล้วเทน้ำมันดิบลงไปที่ทางเข้าช่องเขาให้หมด” เอลีน่าหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเชื่อใจ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของ ‘จอมทัพไร้พ่าย’ คนเดิมที่เคยสยบแผ่นดินกลับมาอีกครั้ง แม้ในสถานการณ์ที่สิ้นหวังที่สุด เสียงแผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่นดังมาจากระยะไกล กองทัพมอนสเตอร์ระดับต่ำและระดับกลางพุ่งเข้ามาดุจคลื่นมรณะ ฝุ่นตลบอบอวลจนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีหม่น เรย์ยืนตระหง่านอยู่บนหอคอยบัญชาการชั่วคราว เขามองดู ‘จักรพรรดิทมิฬ’ จากระยะไกลที่ส่งสายสืบมาสังเกตการณ์ผ่านกระจกเวทมนตร์ ศัตรูคู่อาฆาตของเขากำลังรอคอยที่จะเห็นอาณาจักรเล็กๆ แห่งนี้ล่มสลายลงต่อหน้าต่อตา “มาสิ... แสดงให้เห็นว่ากิลด์ที่พวกแกภาคภูมิใจนั้น มีฝีมือแค่เพียงเปลือกนอก” เรย์พึมพำ เมื่อมอนสเตอร์กลุ่มแรกทะลักเข้าสู่ช่องเขาที่เป็นกับดัก เรย์ก็ชูมือขึ้นสัญญาณหนึ่งครั้ง ลูกธนูไฟพุ่งวาบตกลงสู่พื้นดินเบื้องล่าง เกิดการระเบิดของน้ำมันที่เตรียมไว้จนเกิดเป็นกำแพงเพลิงโหมกระหน่ำ กั้นแยกกองทัพมอนสเตอร์ออกเป็นสองส่วนอย่างรวดเร็ว กองหน้าตกอยู่ในวงล้อมที่ไม่มีทางถอย ในขณะที่กองหลังชะงักงันเพราะพื้นที่แคบเกินกว่าจะรุกคืบ “จังหวะนี้แหละครับ เอลีน่า!” เวทมนตร์โบราณที่เอลีน่าสะสมไว้ถูกปลดปล่อยออกมาในคราเดียว สายฟ้าสีครามฟาดลงกลางวงล้อมของมอนสเตอร์ที่กำลังโกลาหล การโจมตีไม่ได้มุ่งหวังเพื่อฆ่า แต่เพื่อสร้างความระส่ำระสาย เรย์ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีวิเคราะห์ทิศทางลมและจุดอ่อนของการรวมกลุ่ม ก่อนจะสั่งให้หน่วยย่อยใช้โล่กระแทกและผลักศัตรูให้ตกสู่ร่องเหวที่เขาเตรียมการขุดไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ภาพการรบที่ควรจะเป็นการสังหารหมู่ กลับกลายเป็นฉากการไล่ต้อนอย่างเป็นระบบ มอนสเตอร์ที่เคยดุดันกลับดูไร้ทางสู้เมื่อต้องเผชิญกับการจัดขบวนทัพที่แม่นยำดุจเครื่องจักรของเรย์ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรและเสียงปะทะของอาวุธ เรย์กลับยืนนิ่งสงบ เขาไม่ได้มองแค่ศัตรูตรงหน้า แต่เขามองเห็นความเป็นไปได้ในอนาคต หากเขาสามารถสยบความวุ่นวายนี้ได้ ชื่อของ ‘อาณาจักรไร้พ่าย’ จะต้องดังก้องไปถึงหูของจักรพรรดิทมิฬ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังเข้าทาง เสียงระฆังเตือนภัยจากทิศตรงข้ามของเมืองกลับดังขึ้นซ้ำๆ อย่างผิดปกติ เรย์หันขวับไปมองทิศทางนั้น ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว ไม่ใช่เพราะจำนวนศัตรูที่เพิ่มขึ้น แต่เพราะมอนสเตอร์ระดับสูงที่ควรจะอยู่กับฝูงกองหน้า กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับถูกเคลื่อนย้ายด้วยพลังบางอย่าง “เรย์! ดูนั่น!” เอลีน่าชี้ไปที่ใจกลางเมือง ทันใดนั้น พื้นดินที่ควรจะมั่นคงกลับแยกตัวออกพร้อมกับกลุ่มควันที่ดำมืดผิดปกติ ร่างของอัศวินในชุดเกราะทมิฬก้าวออกมาจากรอยแยกนั้นโดยไม่มีมอนสเตอร์ตัวใดกล้าขวางทาง เขามีกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของผู้ที่เป็นคนทรยศเขาเมื่ออดีตชาติ แต่ใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นกลับเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เรย์ไม่เคยรู้จักมาก่อน ‘คนพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อบุกเมือง... พวกเขามาเพื่อยึดสมบัติลับที่ข้าซ่อนไว้’ เรย์นึกในใจขณะกำหมัดแน่น อัศวินทมิฬผู้นั้นเงยหน้าขึ้นสบตาเรย์จากระยะไกล เขาไม่ได้ชักดาบ แต่เพียงแค่ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว รอยแยกในเมืองก็ขยายตัวกว้างขึ้น และมีสิ่งหนึ่งที่สั่นสะเทือนออกมาจากใต้ดินลึก—มันคือร่างของ ‘อดีตพันธมิตร’ ที่เรย์คิดว่าตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่เดิมพันด้วยความเป็นตายของเรย์ไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ผู้กล้าตกอับ -