ผู้ช่วยคนแรก

"หากเจ้าจะร่ายเวทมนตร์กักขังข้า ก็จงทำเสียตอนนี้ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของจิตวิญญาณข้าจะดับสูญไปพร้อมกับความจงรักภักดีที่ไร้ค่า" เสียงแหบพร่าทว่ากังวานด้วยแรงอาฆาตดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดภายในวิหารร้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของซากปรักหักพัง เรย์ก้าวผ่านกลุ่มหมอกสีหม่นที่วนเวียนอยู่เบื้องหน้า สายตาของเขาเพ่งมองไปยังใจกลางวงเวทย์สีชาดที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง ที่นั่น... ร่างของหญิงสาวในชุดอาภรณ์สีเงินซีดจางกำลังถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งพันธนาการที่มองไม่เห็น เรย์ไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ปักดาบไม้ธรรมดาๆ ลงบนพื้นหินเย็นเยียบ กลิ่นอายของจอมทัพผู้ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วนแผ่กระจายออกมาจนบรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งขึ้นถนัดตา "ข้าไม่ได้มาเพื่อกักขังใคร" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง "และข้าก็ไม่มีความสนใจที่จะแสวงหาความจงรักภักดีจากใครด้วย... ข้าเพียงแค่ต้องการ 'ผู้ร่วมงาน' ที่รู้ซึ้งถึงรสชาติของการถูกหักหลังก็เท่านั้น" เอลีน่าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีอเมทิสต์ที่เคยเปล่งประกายบัดนี้หม่นแสงลงจากการถูกขังมานานนับศตวรรษ เธอแค่นหัวเราะในลำคอ "ผู้ร่วมงาน? เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ชั้นต่ำที่หลงเข้ามาในดินแดนที่พระเจ้าทอดทิ้ง เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรได้ในเมื่อแม้แต่กรงขังนี้ เจ้ายังเข้าใกล้ไม่ได้ด้วยซ้ำ" เรย์ไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำ เขาเริ่มก้าวเดินอย่างมั่นคงเข้าหาวงเวทย์ อักขระโบราณสีทองเริ่มปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ของระบบเกมที่ใครๆ ต่างใช้กัน แต่มันคือศาสตร์แห่ง 'เจตจำนง' ที่เรย์สั่งสมมาตั้งแต่ก่อนที่จะถูกจักรพรรดิทมิฬผลักลงสู่ขุมนรก "เจ้าเป็น NPC ระดับสูงที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ให้พิทักษ์นครที่ล่มสลายไปนานแล้ว" เรย์พึมพำขณะใช้นิ้วกรีดอากาศสร้างเส้นสายเวทมนตร์ตัดผ่านแนวป้องกัน "แต่ในสายตาของข้า... เจ้าคือมันสมองชั้นยอดที่ถูกทิ้งไว้ในถังขยะ และข้าก็คือคนที่ตั้งใจจะเก็บเจ้าขึ้นมา เพื่อสร้างอาณาจักรที่จะทำให้พวกทรยศเหล่านั้นต้องคุกเข่าลงแทบเท้า" "เจ้าพูดพล่อยๆ!" เอลีน่าแผดเสียง ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นมือของชายหนุ่มสัมผัสเข้ากับโซ่ตรวนแห่งพันธนาการ เสียงกรีดร้องของเวทมนตร์ดังสนั่นราวกับเสียงแก้วแตกละเอียด เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการถูกกระแสพลังย้อนกลับเข้าสู่ร่างนั้นรุนแรงจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน แต่เขาไม่ถอย รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มของผู้โชคดี แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันล้ำค่า "จงจำไว้... วันนี้ข้าช่วยเจ้า แต่พรุ่งนี้เจ้าจะต้องชดใช้ด้วยการพาข้าไปถึงจุดสูงสุด อย่าตายง่ายๆ ล่ะ เพราะข้าไม่นิยมเสียเวลาเปล่า" วูบ! แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วทั้งวิหาร โซ่ตรวนสีชาดแตกกระจายกลายเป็นละอองทราย ร่างของเอลีน่าร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วง เรย์รับร่างนั้นไว้ในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากผิวพรรณของเธอ เอลีน่าหอบหายใจถี่ สายตาของเธอยังคงสั่นระริกเมื่อสบกับดวงตาที่เยือกเย็นและมั่นคงของเรย์ "ทำไม... ทำไมเจ้าต้องทำถึงขนาดนี้?" "เพราะข้าต้องการทวงคืนทุกอย่างที่ข้าควรได้รับ" เรย์วางเธอลงอย่างระมัดระวังก่อนจะยื่นมือออกไป "และข้าไม่สามารถทำมันได้เพียงลำพัง... ตกลงจะเป็นพันธมิตรของข้า หรือจะให้ข้าปล่อยให้เจ้าเป็นเพียงตำนานในวิหารร้างแห่งนี้อีกครั้ง?" เอลีน่ามองมือของชายหนุ่มตรงหน้า เนิ่นนานจนดูเหมือนกาลเวลาหยุดหมุน เธอรู้ดีว่านี่คือการตัดสินใจที่อาจเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของโลกใบนี้ไปตลอดกาล เธอค่อยๆ เอื้อมมืออันบอบบางของเธอออกไปหมายจะกุมมือเขานั้น ทว่า... ในจังหวะที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก็ดังสะท้อนมาจากทางเข้าวิหาร พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นหู "ดูสิว่าเราเจออะไร... เจ้าขยะที่คิดว่าตัวเองเป็นพระราชา กำลังพยายามจะชุบชีวิตเศษซากของระบบงั้นรึ?" เรย์ชะงัก สายตาคมกริบหันไปมองทางเข้า เงาร่างของชายผู้สวมชุดเกราะสีทองอร่ามที่คุ้นเคยในความทรงจำกำลังยืนเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางสมุนนับสิบ "จักรพรรดิทมิฬ..." เรย์พึมพำ ชื่อนี้ไม่ได้ทำให้เขาสั่นกลัว แต่มันกลับจุดไฟแค้นที่มอดไหม้อยู่ภายในใจให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม เอลีน่าที่เพิ่งได้รับการปลดปล่อยหน้าถอดสี "เขา... เขามาที่นี่ได้ยังไง? ข้ายังไม่ทันจะได้วางระบบป้องกันเลย!" เรย์ขยับตัวยืนขึ้น บดบังร่างของเอลีน่าไว้เบื้องหลัง มือขวาชักดาบไม้เล่มเดิมออกมา รัศมีพลังกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนสมุนของศัตรูถึงกับถอยกรูดไปด้านหลัง "หึ... ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะ" เรย์หันไปกระซิบกับหญิงสาวข้างหลัง "เอลีน่า เตรียมตัวให้ดี เพราะจากนี้ไป นี่ไม่ใช่แค่การหาพันธมิตร... แต่มันคือการประกาศสงครามครั้งแรกของอาณาจักรเรา" และก่อนที่คมดาบของฝ่ายศัตรูจะพุ่งเข้าใส่ ชายหนุ่มกลับเป็นฝ่ายพุ่งทะยานออกไปก่อน พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ดังก้องกังวานอยู่ในวิหาร "เตรียมตัวตายเสีย เพราะวันนี้คือวันที่ข้าจะเริ่มสร้างสุสานของพวกเจ้าขึ้นมาที่นี่!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นแห่งการทวงคืนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ผู้กล้าตกอับ -