ปิดล้อมเมืองศัตรู

"ถ้าเจ้าคิดว่าตราประทับสีเลือดนั่นจะทำให้ข้าหวั่นเกรงได้... เจ้าก็ประเมินข้าต่ำไปมากแล้ว เพื่อนเก่า" เรย์กล่าวพลางกระชับถุงมือเหล็กกล้าจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ เขายืนตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชัน มองลงไปยังฐานทัพหลักของ 'จักรพรรดิทมิฬ' ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่าง พื้นที่โดยรอบถูกปกคลุมด้วยไอหมอกแห่งความตายที่เกิดจากผลกระทบของกฎสวรรค์ที่ถูกฉีกกระชาก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เรย์สนใจ สิ่งที่เขาสนใจคือระเบียบการตั้งค่ายที่ไร้จุดบอดของศัตรู ซึ่งเขารู้ดีว่ามันคือหมากที่พวกมันขโมยมาจากตำรากลยุทธ์ของเขาเอง "ท่านเรย์ครับ... กองกำลังเงาประจำตำแหน่งครบถ้วนแล้ว เวทมนตร์สนามแม่เหล็กที่เอลีน่าเตรียมไว้พร้อมใช้งานทันทีที่ท่านให้สัญญาณครับ" เสียงทุ้มต่ำของรองแม่ทัพดึงสติเรย์กลับมา เขาไม่หันไปมอง เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นยังคงจดจ้องไปยังหอคอยบัญชาการกลาง ที่นั่น... จักรพรรดิทมิฬกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะบนกองซากศพที่พวกมันอุปโลกน์ขึ้นมา "เอลีน่า" เรย์เอ่ยเรียกหญิงสาวที่ยืนเยื้องไปด้านหลัง "เจ้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แปลกปลอมในเขตกำแพงเมืองไหม?" เอลีน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินของเธอเปล่งประกายด้วยพลังเวทมนตร์โบราณที่สแกนผ่านกำแพงเมืองอันหนาทึบ "มีครับ... ไม่ใช่เวทมนตร์ป้องกันธรรมดา แต่เป็นเครื่องสังเวยชีวิต มนุษย์เกือบสามพันคนถูกกักขังไว้ในฐานทัพเพื่อเป็นแหล่งพลังงานให้กับโล่เวทมนตร์นั่น พวกมันไม่ได้แค่ล้อมเมืองเรา แต่มันกำลังกลืนกินชีวิตคนของมันเองเพื่อสร้างกำแพงที่ไม่มีวันพังทลาย" "หึ... น่าสมเพช" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก "ถ้ามันอยากได้โล่ที่สร้างจากชีวิตคน ข้าก็จะมอบนรกที่สร้างจากความสิ้นหวังให้มันเป็นการตอบแทน กองทัพทั้งหมดฟังคำสั่ง... อย่าเพิ่งบุกทะลวง จงใช้ธนูเพลิงตรึงพวกมันไว้ที่กำแพงเมือง ปิดตายทุกเส้นทางเข้าออก ให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของการถูกขังในกรงที่ตัวเองสร้างขึ้น" สัญญาณปล่อยลูกธนูเพลิงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าดุจดั่งฝนดาวตกที่ร้อนระอุ เสียงกรีดร้องจากภายในฐานทัพเริ่มดังแว่วมาตามสายลม เรย์ไม่ได้รู้สึกสะท้านสะเทือน เขาเคยเป็นผู้บัญชาการที่โอบอ้อมอารี แต่นั่นคือเรย์คนเก่า... เรย์ที่ถูกทรยศและทิ้งให้ตายในหลุมศพที่ไร้ชื่อ ในฐานทัพศัตรู จักรพรรดิทมิฬยืนอยู่หน้าแผนที่ยุทธศาสตร์ด้วยความกระวนกระวาย มันปัดจอกเหล้าลงพื้นจนแตกกระจาย "พวกมันทำอะไร! แค่ล้อมเมืองมันจะทำอะไรได้? ข้ามีกำแพงมนุษย์ห้าชั้น! ข้ามีพลังจากตราประทับ! ส่งทหารม้าออกไป... ไปฆ่าไอ้เรย์ให้ได้!" "ท่านครับ! กองกำลังม้าถูกสกัดไว้ได้หมดแล้ว... เรย์ไม่ได้ใช้ทหารม้าเข้าปะทะ แต่มันใช้การสร้างป้อมค่ายจำลองปิดล้อมแบบซ้อนทับ ตอนนี้ทุกเส้นทางลำเลียงเสบียงถูกตัดขาด... เรากำลังถูกอดตายครับ!" คำรายงานนั้นทำให้ใบหน้าของจักรพรรดิทมิฬเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด การถูกปิดล้อมไม่ใช่เรื่องน่ากลัวสำหรับนักรบ แต่การถูกปิดล้อมโดยเรย์หมายความว่า ทุกนาทีที่ผ่านไปคือการรอคอยความตายที่ถูกกำหนดไว้แล้ว บนหน้าผา เรย์เดินไปหยิบแผนที่กางออก เขาจรดปากกาขีดเส้นทับเส้นทางยุทธศาสตร์ของศัตรูจนขาดวิ่น "ท่านเรย์ครับ เราจะเริ่มการบุกครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ดีครับ?" เอลีน่าถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความตื่นเต้น เรย์มองไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า "ยังไม่ใช่ตอนนี้... ให้พวกมันหิวจนคลุ้มคลั่ง ให้พวกมันระแวงกันเองจนลุกขึ้นสู้กันเองเสียก่อน สงครามที่งดงามที่สุด ไม่ใช่การฆ่าฟันในสนามรบ แต่คือการทำให้ศัตรูพังทลายลงจากภายในด้วยความหวาดกลัว" ทว่าในจังหวะที่เรย์กำลังจะหันหลังกลับเพื่อวางแผนขั้นต่อไป เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลก็ดังก้องขึ้นจากด้านหลัง เขาหยุดชะงัก สายตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที "ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะรอดมาได้... เรย์" น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยเกินไป เรย์ค่อยๆ หันกลับไปมอง พบกับชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินที่ควรจะตายไปในการรบเมื่อสองปีก่อน เขายืนอยู่ตรงนั้น... ถือดาบเล่มเดียวกับที่เคยสังหารเรย์ในวันทรยศ เรย์ยิ้มที่มุมปาก... รอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน มันเป็นรอยยิ้มของคนที่รอคอยเหยื่อตัวจริงให้เดินเข้ามาติดกับ "ข้าก็หวังว่าเจ้าจะกลับมา... เพราะถ้าเจ้าตายไปก่อน ข้าคงไม่มีโอกาสได้ทำลายทุกสิ่งที่เจ้าหลงรัก ต่อหน้าต่อตาของเจ้าแบบนี้" ผู้กล้าตกอับขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และหวังว่าท่านจะอดใจรอคอยความพินาศของศัตรูในตอนถัดไปครับ