คำปฏิเสธที่เย็นชา

"เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรอยู่ เรย์? ข้อเสนอของข้าคือทางรอดเดียวที่เจ้าจะมีได้ในโลกใบนี้" เสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิทมิฬดังก้องไปทั่วโถงบัลลังก์ที่ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่า ทว่าในสายตาของเรย์ สถานที่แห่งนี้ไม่ได้ดูยิ่งใหญ่เหมือนที่เคยจินตนาการไว้ในอดีต แต่มันกลับดูเหมือนกรงทองที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเน่าเฟะ เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางโถง มือประสานไว้ด้านหลัง ใบหน้าเรียบเฉยดุจผืนน้ำที่ไร้คลื่นลม แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับอำนาจที่อีกฝ่ายพยายามข่มขวัญ เขาส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นยิ้มที่ทำให้จักรพรรดิทมิฬขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "ทางรอดงั้นหรือ?" เรย์ทวนคำเบาๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "เจ้ายังคงเข้าใจผิดเหมือนเคย เพื่อนเก่า... เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้ามีคืออำนาจที่แท้จริง แต่สิ่งที่เจ้าถือครองอยู่ มันก็เป็นเพียงซากปรักหักพังที่เจ้าพยายามปะติดปะต่อด้วยหยาดเลือดของคนอื่นเท่านั้น" "อย่าสามหาวให้มากนัก!" จักรพรรดิทมิฬลุกขึ้นจากบัลลังก์ กลิ่นอายพลังงานมืดพุ่งทะยานออกมาจนเหล่าทหารองครักษ์โดยรอบต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว เรย์ไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขาเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เอลีน่าที่ยืนอยู่ข้างกายเขาในชุดคลุมสีเงินขยับมือเบาๆ ไอเวทมนตร์โบราณที่เร้นลับและทรงพลังเริ่มหมุนวนอยู่รอบตัวเธอราวกับพายุที่รอคอยการปลดปล่อย "ข้ามาที่นี่เพื่อบอกให้เจ้าได้รับรู้ด้วยตัวเอง" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบขาด "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป พันธสัญญาใดๆ ที่เคยผูกมัดข้ากับอาณาจักรของเจ้าได้สิ้นสุดลงแล้ว และสิ่งที่เจ้าจะได้รับหลังจากนี้... คือการตอบแทนที่สาสมกับความไร้เดียงสาของเจ้า" "เจ้ากำลังจะทำอะไร?" น้ำเสียงของจักรพรรดิทมิฬเริ่มสั่นไหวด้วยความไม่ไว้วางใจ "สงคราม" เรย์ตอบสั้นๆ ดวงตาของเขาฉายประกายสีครามเย็นเยียบ "ไม่ใช่สงครามระหว่างกิลด์ หรือการช่วงชิงทรัพยากรแบบเด็กเล่น แต่เป็นสงครามที่จะลบชื่ออาณาจักรของเจ้าออกไปจากประวัติศาสตร์ ไม่เหลือแม้แต่ฝุ่นผงให้ผู้คนจดจำ" ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีหลังจากคำประกาศนั้นสิ้นสุดลง จักรพรรดิทมิฬนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นโถงราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดในชีวิต "อาณาจักรไร้พ่ายที่เจ้าสร้างขึ้นจากเศษเหล็กน่ะหรือจะมาสั่นคลอนข้า? เจ้านี่มันเพ้อฝันเสียจริง เรย์" เรย์ไม่โต้ตอบ เขาเพียงแค่ชูมือขึ้นเหนือหัว แหวนมิติบนนิ้วเปล่งแสงสีทองสว่างวาบ ก่อนที่กองทัพนับหมื่นที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นกลางเมืองหลวงของศัตรูจะถูกเรียกออกมาด้วยกลยุทธ์การเคลื่อนย้ายมิติที่เอลีน่าเตรียมการไว้ล่วงหน้า เสียงขบวนทัพที่พร้อมเพรียงและจิตสังหารที่แผ่ออกมาทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือน "เจ้าลืมไปแล้วหรือ?" เรย์กระซิบผ่านความโกลาหลที่เริ่มก่อตัวขึ้น "ว่าใครกันที่เป็นคนสอนเจ้าเรื่องการทำสงคราม... ใครกันที่เป็นคนสร้างรากฐานของอำนาจที่เจ้ากำลังภูมิใจอยู่นี้" เรย์หันหลังกลับ เดินออกไปจากโถงบัลลังก์อย่างช้าๆ ทิ้งให้จักรพรรดิทมิฬยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความสับสนและความหวาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในจิตใจของเหล่าขุนนางและทหารองครักษ์ ในขณะที่เรย์กำลังจะก้าวพ้นประตูเมือง อัศวินในชุดเกราะสีดำทมิฬที่เขาคุ้นเคยที่สุดคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ อัศวินผู้นั้นถอดหมวกเกราะออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้ไม่เคยลืม... ชายผู้ที่เขาเชื่อใจมากที่สุดในตอนที่ยังเป็นคนของกิลด์เดียวกัน "ท่านเรย์... ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้?" ชายผู้นั้นถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ท่านก็รู้ว่าถ้าท่านขยับเขยื้อนกองทัพนี้ ทั้งโลกจะกลายเป็นเถ้าถ่าน" เรย์หยุดเดิน แต่ไม่หันกลับไปมอง "โลกนี้ควรถูกเผาทิ้งตั้งแต่วันที่ความไว้ใจของข้าถูกทรยศแล้ว... และที่สำคัญกว่านั้น" เขายกมือขวาขึ้น ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว แสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งเมือง ราวกับอาคมบางอย่างที่ถูกฝังไว้ใต้ดินมาเนิ่นนานได้ทำงานพร้อมกันในคราวเดียว "คนที่ทรยศข้าในตอนนั้น ไม่ได้มีแค่เจ้าหรอกนะ" เรย์หันกลับมามองอัศวินผู้นั้นด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ใต้ฝ่าเท้าของอัศวินเกิดวงแหวนเวทสีดำทมิฬที่เขารู้จักดี... มันคือตราประทับแห่งพันธสัญญาเลือดที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือเพื่อควบคุมเหล่าผู้ทรยศ และตอนนี้ มันกำลังเริ่มดูดกลืนพลังชีวิตของทุกคนที่เคยหักหลังเขาในอาณาจักรแห่งนี้อย่างช้าๆ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงจุดเดือดนี้นะครับ