ดินแดนที่ถูกลืม

"หากท่านยังพยายามจะดึงดันก้าวต่อไปด้วยรองเท้าที่ขาดวิ่นเช่นนั้น เลือดที่ไหลออกมาจะกลายเป็นสัญญาณเรียกอสูรเวทระดับต่ำให้มารุมทึ้งเอาได้นะครับ" เสียงกระซิบที่เย็นเยียบและราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลังท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาไร้ชื่อ เรย์หยุดฝีเท้าลงทันที เขาไม่ได้หันกลับไปมองในทันที แต่สายตาคมกริบเหลือบมองเงาของตัวเองที่ทอดยาวบนพื้นดินที่แห้งแล้งและแตกระแหง มือขวาของเขากำด้ามดาบเหล็กขึ้นสนิมแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เจ้าเป็นใคร" เรย์เอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าจากการขาดน้ำ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่แม้แต่ความตายก็ไม่อาจลบเลือน หญิงสาวในชุดคลุมสีมอซอที่ดูเหมือนจะถักทอขึ้นจากเศษผ้าเก่าๆ ก้าวออกมาจากเงามืดของโขดหิน ใบหน้าของนางถูกบดบังด้วยฮู้ด แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เรย์คุ้นเคยอย่างประหลาด มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ทั่วไป แต่มันคือดวงตาที่เคยเห็นจุดจบของโลกใบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน "ข้าคือผู้ที่ไม่มีที่ให้ไป เหมือนกับท่าน" นางเอ่ยพลางยื่นถุงหนังใส่น้ำที่ดูสกปรกให้ "ดินแดนที่ถูกลืมแห่งนี้ไม่มีที่ให้ผู้แพ้ได้พักพิงหรอกครับ แต่ถ้าท่านต้องการจะสร้าง 'อาณาจักร' ท่ามกลางซากปรักหักพังพวกนี้ ข้าอาจจะเป็นคนเดียวที่อ่านแผนที่ดวงดาวโบราณออก" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "อาณาจักร? เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อตั้งรกรากงั้นหรือ? ข้าถูกหักหลัง ถูกขับไล่ และถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ... สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่ที่พักพิง แต่เป็นสุสานที่จะฝังคนที่ทรยศข้าลงไปทั้งเป็นต่างหาก" เขารับถุงน้ำมา แต่ไม่ได้ดื่มทันที เขาจ้องมองใบหน้านั้นอย่างพินิจ ก่อนจะจำได้ถึงไอพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังของนาง เอลีน่า... อดีตจัมป์มาสเตอร์ระดับสูงของหอคอยแห่งความรู้ที่เขาเคยปลดปล่อยจากการเป็นทาสในเกมเมื่อหลายปีก่อน นางเป็นเพียงเศษเสี้ยวของ NPC ที่เขาสร้างขึ้นด้วยความสงสารในโลกเก่า แต่วันนี้ นางกลับมีเนื้อหนัง มีลมหายใจ และมีเจตจำนงของตัวเอง "เจ้ามาได้ยังไง" เรย์ถามเบาๆ "ความแค้นของท่านแรงกล้าเกินกว่าที่รหัสข้อมูลจะกักขังไว้ได้ครับ ท่านเรย์" เอลีน่าลดฮู้ดลง เผยให้เห็นใบหน้าสวยสง่าที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ "โลกนี้ไม่ใช่เกมอีกต่อไปแล้ว แตรสงครามของจักรพรรดิทมิฬที่ดังมาจากขอบฟ้าทางเหนือ ไม่ได้หมายถึงการกำจัดศัตรู แต่มันหมายถึงการประกาศสงครามกับกฎเกณฑ์ของโลกนี้ หากท่านไม่เริ่มสร้างรากฐานที่นี่... ภายในเจ็ดวัน กองทัพของพวกมันจะเหยียบย่ำดินแดนรกร้างนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง" เรย์เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองภูมิประเทศเบื้องหน้า หุบเขาที่ดูไร้ค่าและแห้งแล้ง แต่ในสายตาของอดีตจอมทัพผู้ผ่านการบริหารจัดการเมืองระดับจักรวรรดิมานับไม่ถ้วน เขามองเห็น 'เส้นชีพจร' ของแผ่นดินนี้ ใต้หุบเขานี้มีสายแร่มานาบริสุทธิ์ไหลผ่าน มันถูกฝังอยู่ลึกและถูกปกคลุมด้วยศิลาเวทมนตร์โบราณที่ไม่มีใครมองออก นี่คือจุดยุทธศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดในการซ่อนเร้นและเติบโต "ถ้าข้าจะสร้างอาณาจักรที่นี่" เรย์เอ่ยพลางปักดาบลงบนพื้นดินที่แห้งผาก "ข้าต้องการทรัพยากร ต้องการแรงงาน และที่สำคัญที่สุด... ข้าต้องการการปิดตายเส้นทางเชื่อมต่อจากเมืองหลวง ถ้าเจ้าช่วยข้าเรื่องกลไกเวทมนตร์ปิดกั้นเขตแดนได้ ข้าจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า การทอดทิ้งข้าคือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของพวกมัน" เอลีน่าแย้มยิ้ม แต่มันไม่ใช่ยิ้มของหญิงสาวผู้อ่อนแอ มันคือรอยยิ้มของแม่ทัพผู้ผ่านศึก "ข้าเตรียมศิลาผนึกไว้แล้วครับท่าน แต่การเปิดใช้งานมันต้องใช้ 'เลือด' ของผู้ที่ถูกเนรเทศ... เลือดของท่าน พร้อมไหมครับ?" เรย์ไม่ลังเล เขาคว้าดาบขึ้นมาแล้วกรีดที่ฝ่ามือทันที เลือดสีแดงสดหยดลงบนผืนทรายที่แห้งแล้ง ก่อนที่เขาจะถ่ายทอดมานาจำนวนมหาศาลที่กักเก็บอยู่ในวิญญาณของเขาลงไปสู่ดิน ทันใดนั้น แผ่นดินสั่นสะเทือน เสียงกัมปนาทดังสนั่นก้องไปทั่วหุบเขา พลังงานลึกลับพุ่งขึ้นจากผืนดิน ก่อตัวเป็นโดมโปร่งแสงขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า มันคือเขตแดนชั้นยอดที่จะซ่อนอาณาจักรนี้ไว้จากสายตาของโลกภายนอก แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น... ท่ามกลางแรงสั่นสะเทือนนั้น เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ร่างนั้นไม่ได้เดินเข้ามา แต่มันเลื่อนลอยผ่านอากาศเหมือนผีร้ายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่เรย์จำได้ดีว่าเป็นของอัศวินระดับสูงในกองทัพของเพื่อนรักผู้ทรยศ มันชูจดหมายที่มีตราประทับสีเลือดขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน้ำแข็งเกาะกุมหัวใจ "คำสั่งจากองค์จักรพรรดิ... ท่านได้รับอนุญาตให้ตายในฐานะกบฏ แต่ก่อนจะตาย... จงส่ง 'สิ่งที่ท่านขโมยไป' คืนมาเสียดีๆ มิเช่นนั้น ข้าจะควักดวงตาทั้งสองของท่านออกไปสังเวยแด่บัลลังก์ในเดี๋ยวนี้" เรย์มองจดหมายนั้นแล้วยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่น่ากลัวกว่าความโกรธเกรี้ยวใดๆ เพราะนั่นคือรอยยิ้มของคนที่รู้แล้วว่า 'เหยื่อ' ได้เดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่เส้นทางแห่งการล้างแค้นไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - ผู้กล้าตกอับ -