พบผู้มีพระคุณ

เสียงตบโต๊ะไม้ดังปังสะเทือนจนถ้วยชามกระเบื้องเคลือบสั่นสะท้าน บรรยากาศภายในร้านอาหารประจำอำเภอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันหมูและซีอิ๊วพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น ร่างท้วมของเถ้าแก่ลิ้มหน้าตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว นิ้วสั่นระริกชี้ตรงไปยังหน้าของชายชราในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเก่าคร่ำคร่าแต่ทว่าสะอาดสะอ้าน ผู้กำลังนั่งไอโขลกอย่างน่าเวทนาอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ "บอกแล้วไงว่าถ้าไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาและค่าอาหารมื้อนี้ ก็ไสหัวออกไปซะ! อย่ามาทำเป็นสำออยแถวนี้ คิดว่าแก่แล้วจะเบี้ยวค่าข้าวข้าได้หรือไง ตาแก่ไร้หัวนอนปลายเท้า!" หลินอวี้ซินที่กำลังยืนเลือกซื้อสมุนไพรแห้งอยู่บริเวณมุมห้อง ชำเลืองสายตาคมกริบมองเหตุการณ์ตรงหน้า ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายเฉลียวฉลาดกวาดสำรวจอาการของชายชราผู้นั้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าซีดเซียว ริมฝีปากเขียวคล้ำ ชีพจรที่เต้นสะท้อนผ่านลำคอระหงบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังเผชิญกับอาการหัวใจกำเริบเฉียบพลัน หาใช่การแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อเบี้ยวค่าอาหารดังที่เถ้าแก่ลิ้มกล่าวหาแม้แต่น้อย "เถ้าแก่ลิ้ม เจ้าค่ะ" เสียงหวานใสแต่ก้องกังวานดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด นางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสงبนิ่งแต่ทรงพลัง "คนแก่ผู้นี้ไม่ได้แสร้งทำเป็นป่วยหรอว์ก อาการไอและสีหน้าเช่นนั้น... เกรงว่าอีกไม่ถึงเค่อ (สิบห้านาที) หลอดเลือดหัวใจคงตีบตันจนถึงแก่ชีวิต หากท่านยังส่งเสียงโวยวายและขับไล่เขาเช่นนี้ เกรงว่าชื่อเสียงร้านอาหารของท่านคงต้องแปดเปื้อนคดีคนตายคาโรงเตี๊ยมเป็นแน่" เถ้าแก่ลิ้มสะดุ้งโหย่ง หันขวับมามองหญิงสาวหน้าตางملดงามแต่แววตาดุดั่งพญาเหยี่ยว "เจ้าเป็นใคร? อย่ามาพูดจาแช่งช้างในร้านข้าวนะ! ตาแก่คนนี้ไม่มีเงินจ่ายค่าอาหาร จะให้ข้าใจดีเลี้ยงข้าวคนอนาถาหรือไง!" จางเหว่ย สามีหนุ่มร่างกำยำที่เดินตามหลังมาติดๆ ก้าวเข้ามาบังภรรยาไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ แผงอกกว้างและกลิ่นอายทหารหาญที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่รังสีคุกคามจนเถ้าแก่ลิ้มต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมดุของจางเหว่ยจ้องเขม็ง "ภรรยาผมเป็นหมอ พูดคำไหนคำนั้น หากไม่อยากมีปัญหาใหญ่โต หลีกทางซี่ ผมจะดูอาการท่านผู้เฒ่าเอง" อวี้ซินไม่รอช้า นางทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างชายชราทันที มือเรียวบางดึงเข็มเงินชุดพิเศษที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าผ้าด้านในออกมาอย่างคล่องแคล่วว่องไว แม้ภายนอกจะดูเหมือนดึงออกมาจากถุงผ้าธรรมดา แต่นี่คือสมบัติล้ำค่าจากมิติลับในจิตวิญญาณของนาง เข็มเงินเล่มยาวถูกฝังลงบนจุดชีพจรสำคัญบริเวณหน้าอกและข้อมืออย่างแม่นยำราวจจับวาง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่น ความเงียบเข้าปกคลุม ทุกสายตาในร้านต่างจดจ้องมาที่แพทย์หญิงตัวน้อยด้วยความระทึกใจ ผ่านไปเพียงชั่วหายใจเข้าออก อาการไอโขลกอย่างรุนแรงของชายชราก็ค่อยๆ สงบลง สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา ลมหายใจที่ติดขัดราบ ชายชราค่อยๆลืมตาขึ้น ชำเลืองมองหญิงสาวผู้ช่วยชีวิตด้วยแววตาล้ำลึกที่แฝงไว้ด้วยความเฉลียวฉลาดเกินคน "แม่... แม่สาวน้อย ข้า..." "ยังพูดมากไม่ได้เจ้าค่ะ ชีพจรยังไม่นิ่งสนิท" อวี้ซินกล่าวเสียงนุ่มแต่มั่นคง นางหยิบขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กออกจากกระเป๋า เทเม็ดลูกกลอนสมุนไพรบำรุงหัวใจที่ผลิตขึ้นจากมิติลับป้อนเข้าปากชายชรา กลิ่นหอมละมุนของโสมพันปีและสมุนไพรหายากลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชั่วพริบตาเดียว สีหน้าของชายชราก็สดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับคนละคน เถ้าแก่ลิ้มอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มองหน้าหญิงสาวสลับกับชายชราด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ไม่คาดคิดว่าหญิงบ้านนอกคนนี้จะมีฝีมือการแพทย์รวดเร็วและเฉียบขาดถึงเพียงนี้ ในจังหวะนั้นเอง ประตูร้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทจีนสากลเนื้อดี ใบหน้าเคร่งเครียดและมีองคาพยพที่บ่งบอกถึงอำนาจ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ตามด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์อีกสองคน "ท่านพ่อ! ท่านพ่ออยู่ที่นี่เอง! เกิดอะไรขึ้น!" ชายวัยกลางคนพุ่งเข้ามาประคองชายชราด้วยความตื่นตระหนก ชายชราโบกมือเบาๆ ส่งสัญญาณว่าตนไม่เป็นไรแล้ว ก่อนจะหันไปทางอวี้ซินด้วยแววตาซาบซึ้ง "ข้าไม่เป็นไร... โชคดีได้แม่หมอท่านนี้ช่วยชีวิตเอาไว้ มิฉะนั้น ป่านนี้วิญญาณข้าคงลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว" ชายวัยกลางคนหันขวับมามองหลินอวี้ซินและจางเหว่ย ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจด้วยความซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง เขารีบโค้งคำนับให้ทั้งสองคนทันที "ขอบพระคุณคุณหมอมาก! ข้า... เผิงไห่หลิน บุตรชายของท่านประธานเผิง หากไม่ได้ท่านวันนี้ ครอบครัวเราคงสูญเสียครั้งใหญ่หลวง!" หลินอวี้ซินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชื่อ "เผิงไห่หลิน" และตระกูลเผิงนี้ นางย่อมคุ้นเคยเป็นอย่างดีจากความทรงจำในอนาคตและข่าวสารในยุค 70 พวกเขาคือกลุ่มนักอุตสาหกรรมรายใหญ่ที่สุดในมณฑลทางใต้ ผู้กุมบังเหียนธุรกิจส่งออกและโรงงานแปรรูปวัตถุดิบรายใหญ่ การได้ช่วยเหลือบิดาของเผิงไห่หลินในวันนี้ เท่ากับการสร้างสายสัมพันธ์ทองคำที่จะส่งผลดีต่อธุรกิจการค้าสมุนไพรและการลงทุนสร้างเศรษฐีพันล้านของสามีในอนาคตอย่างประเมินค่ามิได้ "ท่านเผิงเกรงใจเกินไปแล้ว หมอมีหน้าที่รักษาคน เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องยื่นมือเข้าช่วย" อวี้ซินตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ไม่นอบน้อมจนเกินงาม และไม่หยิ่งผยองจนน่าหมั่นไส้ เผิงไห่หลินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมอย่างยิ่งยวด ผู้หญิงยุคนี้ส่วนใหญ่หากเจอคนมีฐานะมักจะรีบประจบประแจง แต่หญิงสาวผู้นี้กลับสงบนิ่ง มีสง่าราศี และที่สำคัญคือมีวิชาแพทย์อันล้ำเลิศไร้ที่ติ "คุณหมอ... และสามีท่าน โปรดให้เกียรติไปนั่งพักดื่มชาคุยกันที่ห้องรับรองพิเศษของร้านเถอะ ข้ามีเรื่องต้องตอบแทนพวกท่านอย่างงาม" เผิงไห่หลินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จางเหว่ยเหลือบมองภรรยาเล็กน้อย เมื่อเห็นอวี้ซินพยักหน้ารับน้อยๆ ชายหนุ่มจึงขยับตัวเข้ามาโอบเอวภรรยาอย่างปกป้อง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "ยินดีครับ" เถ้าแก่ลิ้มที่ยืนอยู่มุมห้องหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อตระหนักได้ว่า ตนเพิ่งจะไล่ตะเพิดบิดาของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในมณฑลออกนอกร้าน! ทว่า ในขณะที่อวี้ซินกำลังจะก้าวเดินตามเผิงไห่หลินเข้าไปในห้องรับรองพิเศษ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของป้าสะใภ้รองเฉินที่แอบซุ่มมองเหตุการณ์อยู่หลังเสาหน้าร้าน ใบหน้าของหญิงแก่เต็มไปด้วยความริษยาและตกตะลึง ก่อนที่ป้าสะใภ้รองจะรีบวิ่งหนีหายไปในฝูงชนด้วยความเร่งรีบ อวี้ซินมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ... *ดูท่าทาง สะใภ้รองตระกูลหลingคงจะรีบเอาเรื่องนี้ไปกระจายข่าวเพื่อสร้างความเดือดร้อนให้อีกตามเคยสินะ แต่น่าเสียดาย... ในเกมนี้ นางไม่ได้เดินหมากตามที่พวกเขากลัวอีกต่อไปแล้ว* --- **[CLIFFHANGER HOOK]** ขณะที่ประตูกระจกห้องรับรองพิเศษกำลังจะปิดลง เผิงไห่หลินก็หยิบเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะไม้ พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับ "คุณหมอหลิน... ข้ามีโครงการลงทุนพันล้านที่กำลังมองหาหุ้นส่วนฝีมือดีพอดี และบางที... สินค้าสมุนไพรและผลิตภัณฑ์แปรรูปจากหมู่บ้านของพวกท่าน อาจจะเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ตระกูลเผิงตามหามานานหลายปี" ดวงตากลมโตของอวี้ซินเป็นประกายวาบ ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากตอบรับ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับร่างของเลขาที่เปิดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดพร้อมกระดาษโทรเลขด่วนพิเศษในมือ "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่โรงงานใหญ่ทางเหนือ... มีคนจงใจปล่อยข่าวลือว่าสินค้าสมุนไพรของตระกูลเราปนเปื้อนสารพิษ และผู้ที่นำเข้าวัตถุดิบล็อตนั้น... คือคนจากหมู่บ้านเดียวกับคุณหมอหลินครับ!" (ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ค่ะ) --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "อวี้ซินหมอยายุค 70" มาโดยตลอดนะคะ!